نسخهی نهایی
امیرحسین سه سال بود که رمانش را مینوشت. نامش را گذاشته بود «زنی که رفت»، داستان مردی به نام «آرش» که همسرش «نگار» را در حال خیانت تصور میکند — یا شاید واقعاً میبیند، خودِ امیرحسین هم دیگر مطمئن نبود کجای داستان واقعیت است و کجا تخیل.
هر شب، بعد از اینکه همسرش شیوا میخوابید، امیرحسین پشت میزش مینشست و مینوشت. در رمانش، آرش هر روز نشانهی تازهای پیدا میکرد: عطری غریبه روی یقهی نگار، پیامکی که سریع پاک شده بود، تأخیرهای غیرقابل توضیح. امیرحسین این جزئیات را از کجا میآورد؟ از زندگی خودش. از شیوا.
«داری دیر میای اینروزها،» یک شب به شیوا گفت، در حالی که فنجان چایش را روی میز میگذاشت.
«جلسهی کاری داشتم امیر. بهت که گفتم.»
«باشه.» اما آن شب، در دفتر رمانش نوشت: نگار دوباره دیر آمد. آرش دیگر باور نمیکرد.
روزها گذشت. رمان امیرحسین پیش میرفت، صفحه به صفحه، و هر صفحه انگار پیشگویی روزهای بعدِ زندگی خودش میشد. در فصل دهم، آرش گوشیِ نگار را مخفیانه چک میکرد. آن شب، امیرحسین گوشیِ شیوا را از روی میزِ آشپزخانه برداشت.
هیچ چیز پیدا نکرد. اما در رمانش نوشت که آرش چیزی پیدا کرد: یک شمارهی ذخیرهنشده، پیامی که فقط میگفت «همونجای همیشگی، ساعت هفت.»
ناشرش، کاوه، وقتی فصلهای جدید را خواند، نگران شد. «امیر، این چند فصل اخیر خیلی... واقعیان. زیادی جزئی. انگار داری از یه اتفاق واقعی مینویسی نه تخیل.»
امیرحسین خندید. «رماننویسم کاوه. کارم همینه که واقعی بنویسم.»
اما آن شب که به خانه برگشت، شیوا نبود. یادداشتی روی میز: «رفتم پیش مامان چند روزی. باید فکر کنم.» امیرحسین یادداشت را که خواند، به جای نگرانی، حسی از تأیید در دلش نشست — انگار داستانش داشت درست از آب در میآمد. نشست پشت میز و نوشت: نگار رفت. آرش میدانست این روز میرسید.
فصل آخر را در یک شب نوشت، بیوقفه. در داستان، آرش سرانجام نگار را رودررو مچ میگیرد. صحنهی نهایی رمان: آرش با دستانی لرزان، حقیقتی را کشف میکند که هرگز آمادهاش نبود.
امیرحسین صبح، خسته و پیروز، فایل کامل رمان را برای کاوه فرستاد. سه روز بعد، شیوا برگشت. آرام، اما مصمم.
«باید حرف بزنیم امیر.»
«میدونم.» امیرحسین لبخند زد، همان لبخندی که فکر میکرد نشانهی درک متقابل است. «رمانم رو تموم کردم. میخوای بخونیش؟»
شیوا نگاهش کرد، گیج. «رمان؟ امیر، من رفتم پیش دکتر. اون چند روز، برای همین نبودم. نمیخواستم قبل از اینکه مطمئن بشم بهت بگم.»
از کیفش برگهای بیرون آورد. برگهی آزمایش. امیرحسین نگاه کرد، نفهمید.
«باردارم امیر. برای همین دیر میومدم، برای همین گوشیم رو قایم میکردم — میخواستم غافلگیرت کنم، یه عکس سونوگرافی برات بفرستم که خودت نمیدونستی گرفتمش. اون پیامک... از دکترم بود، برای وقت ملاقات.»
امیرحسین به برگه نگاه کرد، بعد به رمانش که روی میز، چاپشده و آماده، منتظر بود. صدهاصفحهای که در آن، مردی به نام آرش، زنی به نام نگار را بهخاطر خیانتی که هرگز اتفاق نیفتاده بود، ترک کرده بود — رهایش کرده بود در آخرین فصل، درست وقتی که نگار میخواست بگوید باردار است.
دستش را روی جلد رمان گذاشت. یادش افتاد که فصل پایانی را چطور نوشته: آرش، بیآنکه به حرفهای نگار گوش دهد، چمدانش را برمیدارد و میرود. امیرحسین آن صحنه را با غرور نوشته بود، آن را «اوج تراژیک داستان» نامیده بود.
نگاهش را از رمان به شیوا داد، به شکمش، به چشمانی که منتظر واکنشش بودند.
او هنوز نمیدانست کدام یک را باور کند: زندگیاش، یا داستانی که برای زندگیاش نوشته بود.