سه و ربع
رؤیا از وقتی یادش می‌آید، از ساعت سه بعدازظهر می‌ترسیده. نه از خودِ عدد، از حسی که با آن می‌آمد؛ سنگینیِ نوری که از پنجره‌ی اتاق کودکی‌اش به دیوار می‌تابید، بویِ گردوخاکِ گرم‌شده روی رادیاتور، و صدای خفیفِ ساعتِ آشپزخانه که تیک‌تاکش در آن ساعتِ خاص، انگار آهسته‌تر می‌شد.
هفته‌ای دوبار به مطبِ دکتر کاویانی می‌رفت. زنی میانسال با عینکی که همیشه روی نوکِ بینی‌اش می‌نشست و دفترچه‌ای که هرگز نمی‌گذاشت رؤیا آن را ببیند.
«باز هم همان خواب؟» دکتر پرسید.
رؤیا سرش را تکان داد. «دقیقاً همان. ساعتِ سه و ربع. خانه‌ی قدیمی‌مان. من توی اتاقِ نشیمن نشسته‌ام و صدای در را می‌شنوم. کسی وارد می‌شود، از راهرو رد می‌شود، و من می‌دانم که باید فرار کنم، اما پاهایم... پاهایم مثلِ سنگ می‌شوند.»
«صورتش را می‌بینی؟»
«نه. فقط دست‌هایش را. دست‌هایی بزرگ، با انگشترِ نقره‌ای روی انگشتِ اشاره.» رؤیا مکث کرد. «و بعد صدای جیغ می‌شنوم. جیغِ یک دختربچه. از طبقه‌ی بالا.»
دکتر کاویانی چیزی در دفترچه نوشت. «و بعدش چه می‌شود؟»
«بیدار می‌شوم. همیشه همان‌جا، درست قبل از اینکه از پله‌ها بالا بروم.»
این گفت‌وگو، با کلماتی نزدیک به هم، هر بار تکرار می‌شد؛ مثلِ آیینی که هیچ‌کدام جرأتِ شکستنش را نداشتند. اما آن روز، دکتر کاویانی چیزِ دیگری گفت.
«رؤیا، فکر می‌کنم وقتش رسیده که به خانه‌ی قدیمی برگردی.»
رؤیا خشکش زد. «خانه دیگر وجود ندارد. فروخته شد. سال‌ها پیش.»
«خانه‌ی همسایه هنوز هست. مادرِ آن خانواده، خانم رحیمی، هنوز آنجا زندگی می‌کند. با او تماس گرفتم.»
قلبِ رؤیا تندتر زد. نمی‌دانست چرا، اما نامِ «رحیمی» چیزی در سینه‌اش فشرد؛ چیزی که نمی‌توانست نامش را بگذارد.
سه روز بعد، در ایوانِ خانه‌ی خانم رحیمی نشسته بودند. زنِ هفتاد‌ساله‌ای که دست‌هایش می‌لرزید وقتی چای می‌ریخت.
«تو را یادم می‌آید،» خانم رحیمی گفت، بی‌آنکه رؤیا چیزی بپرسد. «دخترِ همسایه. همیشه توی حیاطِ ما بازی می‌کردی. با النا.»
نامِ «النا» مثلِ سوزنی در ذهنِ رؤیا فرو رفت. نمی‌دانست این نام را از کجا می‌شناسد، اما می‌شناخت؛ در جایی عمیق، در جایی که کلمات به آن راه نداشتند.
«النا کجاست حالا؟» رؤیا پرسید، و صدایش خودش را غریبه یافت.
خانم رحیمی نگاهش را از رؤیا گرفت و به باغچه دوخت. «النا هرگز بزرگ نشد، عزیزم. همان تابستان... همان بعدازظهر... از پله‌ها افتاد. یا حداقل، پلیس این‌طور نوشت.»
سکوتی سنگین ایوان را پر کرد. رؤیا احساس کرد زمین زیر پایش دارد می‌چرخد.
«چرا "حداقل"؟» رؤیا پرسید. «چرا این‌طور گفتید؟»
خانم رحیمی برای اولین بار مستقیم نگاهش کرد. در چشمانش نه خشم بود، نه اتهام؛ چیزی شبیه به ترحم. «چون آن روز، دو نفر توی آن خانه بودند. النا... و تو. مادرت وقتی رسید خانه، تو را در حالِ شوک بالای پله‌ها پیدا کرد. دستکشِ چرمیِ پدرت هم دستت بود. همان دستکشی که برای بازی‌های "بزرگ‌ترها" می‌پوشیدی.»
رؤیا به دست‌های خودش نگاه کرد. دستانی که در خواب همیشه بزرگ‌تر از آن‌چیزی بودند که باید. انگشتری نقره‌ای... انگشترِ خودِ پدرش بود که او همیشه، در بازی‌های کودکانه، به انگشتِ اشاره‌اش می‌کرد.
«هفت‌ساله بودی،» خانم رحیمی آرام گفت. «هیچ‌کس تو را مقصر ندانست. یک تصادف بود. بچه‌ها با هم دعوا کردند، النا هُلت داد یا تو هُلش دادی، کسی هرگز مطمئن نشد. خانواده‌ات از شهر رفتند تا تو فراموش کنی.»
رؤیا صدای جیغ را دوباره شنید؛ اما این بار فهمید آن جیغِ کیست. نه جیغِ قربانیِ ناشناس در کابوسی مبهم، بلکه صدای دوستِ کودکی‌اش، النا، در آخرین ثانیه‌های زندگی‌اش. و دست‌هایی که در خواب می‌دید، دست‌های مهاجم نبودند.
دست‌های خودِ رؤیا بودند.
آن شب، برای اولین بار در بیست سال، رؤیا نخوابید که کابوس ببیند. بیدار ماند، به سقف خیره شد، و فهمید که کابوسِ سه و ربعِ بعدازظهر، هیچ‌وقت چیزی برای فرار کردن نبود.
چیزی بود که باید سال‌ها پیش، رو در رویش می‌ایستاد.
