**باغبان**
خانهی ییلاقیِ خانوادهی صالحی سالها بود که کسی در آن زندگی نمیکرد، جز کریم، باغبانِ پیری که از جوانی آنجا کار کرده بود. باغ بزرگ بود، پر از درختانِ گردو و گلهای رزی که کریم با دستهای پینهبستهاش پرورش داده بود. میگفت هر گیاه، یادگاریِ کسیست؛ این درخت را برای تولدِ آقا کاشته، آن بوته را برای عروسیِ خانم.
کریم تنها زندگی میکرد در کلبهای کوچک ته باغ. زن و بچه نداشت، یا اگر داشت، کسی نمیدانست، چون کریم هیچوقت از گذشتهاش حرف نمیزد. فقط میگفت: «باغ، خانوادهی منه.»
یک تابستان، نوهی خانوادهی صالحی، پسری به نام آرش، برای گذراندنِ تعطیلات به خانهی ییلاقی آمد. پدر و مادرش در شهر کار داشتند و او را چند هفته پیش کریم گذاشتند. آرش دوازده ساله بود، کنجکاو و بیقرار، و از همان روز اول دلش میخواست هر گوشهی باغ را بگردد.
کریم به او هشدار داد: «فقط یه جا هست که نباید بری. اون ته باغ، پشتِ درختهای گردو، یه چاه قدیمیه. خیلی وقته خشک شده، ولی خطرناکه. اونجا نرو.»
آرش، مثل هر بچهی دیگری، همان چیزی را میخواست که ممنوع شده بود. چند روز بعد، وقتی کریم مشغول کار در گلخانه بود، آرش بهآرامی به سمت انتهای باغ رفت. چاه را دید؛ دهانهای سنگی، پوشیده از خزه و برگهای خشک، با طنابی پوسیده که هنوز از سطلی زنگزده آویزان بود.
آرش روی لبهی چاه خم شد تا داخلش را ببیند. تاریک بود، عمیق، و از آن عمق، صدایی بهگوشش رسید؛ نه پژواک صدای خودش، بلکه صدایی دیگر، شبیه گریهی آرامِ بچهای. آرش عقب کشید، ترسیده، و همان لحظه دستی -دستِ کریم- شانهاش را گرفت.
کریم رنگش مثل گچ سفید شده بود. آرش را از چاه دور کرد و برای اولین بار، با صدایی لرزان، حرف زد: «پسرِ من... پسرِ من همینجا افتاد. سی سال پیش. تابستون بود، مثل الان. من داشتم کار میکردم، اون بازی میکرد، و من... من حواسم نبود.»
آرش با ترس پرسید چه شد. کریم گفت که هیچکس صدای افتادنش را نشنید. تا شب که پیدایش کردند، دیگر دیر شده بود. از آن روز، کریم چاه را پوشاند، اما هیچوقت نتوانست پرش کند؛ میگفت انگار پر کردنش یعنی فراموش کردنِ پسرش.
آن شب، آرش نتوانست بخوابد. از پنجرهی اتاقش، باغ را زیرِ نورِ ماه دید؛ و در انتهای باغ، کنار چاه، سایهی کوچکی، شکلِ پسربچهای، ایستاده بود، بیحرکت، رو به خانه. آرش چشمانش را بست، و وقتی دوباره باز کرد، سایه رفته بود.
روز بعد، آرش خواست به کریم بگوید چه دیده، اما پیرمرد را در باغ پیدا نکرد. به کلبه رفت، در بسته بود. کریم را کنار چاه یافت؛ نشسته بر لبهی سنگی، دستانش را در آغوش گرفته، انگار کودکی خیالی را در آغوش دارد. چشمانش باز بود اما دیگر نمیدید. کریم رفته بود، بههمان آرامی که یک عمر زندگی کرده بود.
خانوادهی صالحی باغبانِ دیگری استخدام کردند، اما هیچکدام بیشتر از چند ماه نماندند. همه یک چیز مشترک میگفتند: هر غروب، از انتهای باغ، صدای زمزمهای میشنیدند، انگار پیرمردی دارد برای کودکی لالایی میخواند، و گاهی، اگر بهدقت نگاه میکردی، دو سایه کنار چاه دیده میشد، نه یک نفر، بلکه دو نفر، دست در دستِ هم، دیگر هیچوقت از هم جدا نمیشدند.