جهانِ واهی
حسین مدتها بود به هیچکس اعتماد نداشت.
نه به آدمهایی که هر روز در خیابان میدید، نه به صدای همسایهای که صبحها از پشت دیوار میآمد، نه حتی به تصویر خودش در آینه.
او یک عقیدهی عجیب داشت؛ عقیدهای که اول برای دیگران شبیه یک شوخی بود، اما کمکم برای خودش به تنها حقیقت جهان تبدیل شد:
«هیچچیز واقعی نیست.»
حسین معتقد بود جهان چیزی جز یک تصور بزرگ نیست؛ صحنهای که ذهن انسان برای خودش ساخته و آدمهای اطرافش، فقط بازیگرانی هستند که تا وقتی به وجودشان باور داری، وجود دارند.
اولین بار این فکر زمانی به سرش افتاد که یک روز در کافهای نشسته بود و متوجه شد مردی که پشت پنجره ایستاده، دقیقاً بیست دقیقه است تکان نخورده.
همان لباس.
همان حالت صورت.
همان فنجان قهوه در دست.
حسین از جا بلند شد، به پنجره نزدیک شد و به مرد خیره ماند.
مرد حتی پلک هم نمیزد.
حسین زیر لب گفت:
ـ تو واقعی نیستی...
مرد ناگهان سرش را چرخاند.
مستقیم به چشمهای حسین نگاه کرد.
و لبخند زد.
حسین خشکش زد.
مرد لبهایش را تکان داد؛ اما صدایی شنیده نشد.
با این حال حسین جملهاش را فهمید:
«تو هم نیستی.»
از آن روز، زندگی حسین تغییر کرد.
شروع کرد به آزمایش کردن جهان.
هر شب ساعت مشخصی به خیابان میرفت. بعضی آدمها را دنبال میکرد. متوجه شده بود بعضی چهرهها را بارها و بارها میبیند؛ در کوچه، در فروشگاه، در اتوبوس.
یک زن با پالتوی خاکستری.
یک پیرمرد با عصای چوبی.
پسری با کلاه سیاه.
آنها همیشه بودند.
انگار شهر فقط چند انسان محدود داشت که هر روز لباسهایشان را عوض میکردند.
حسین دفترچهای خرید و اسم آدمهایی را که میدید، مینوشت.
کنار نام هرکدام یک علامت میگذاشت.
واقعی.
یا واهی.
بعد از چند ماه، تقریباً کنار همهی اسمها نوشته بود:
واهمی.
تنها یک نفر باقی مانده بود.
خودش.
یک شب، ساعت سه و هفده دقیقه، صدای ضربهای از داخل خانه آمد.
تق.
حسین نشست.
تق.
این بار از اتاق خواب.
آرام از جایش بلند شد.
ـ کیه؟
جوابی نیامد.
در اتاق را باز کرد.
هیچکس نبود.
اما روی تخت، دفترچهی خودش قرار داشت.
دفترچهای که مطمئن بود آن را در کشوی میز گذاشته است.
دستش لرزید.
دفترچه را باز کرد.
تمام صفحهها سفید بودند.
جز صفحهی آخر.
روی آن با دستخط خودش نوشته شده بود:
«اگر این را میخوانی، یعنی هنوز باور نکردهای.»
حسین چند ثانیه به جمله خیره ماند.
بعد با خنده گفت:
ـ بازی تازه شروع شده؟
صفحه را برگرداند.
جملهی دیگری نوشته شده بود:
«فردا ساعت ۸:۳۰، از خانه بیرون نرو.»
حسین لبخند زد.
تصمیم گرفت دقیقاً ساعت ۸:۳۰ بیرون برود.
صبح، رأس همان ساعت، در را باز کرد.
خیابان خالی بود.
نه ماشین.
نه آدم.
نه صدای پرنده.
حتی باد هم نمیوزید.
حسین چند قدم جلو رفت.
ناگهان صدای تلفن عمومیِ انتهای خیابان بلند شد.
زنگ...
زنگ...
زنگ...
حسین به تلفن نگاه کرد.
آرام جلو رفت و گوشی را برداشت.
صدای خودش از آن طرف خط آمد:
ـ حسین؟
رنگ از صورتش پرید.
ـ کی هستی؟
صدای آن طرف خندید.
ـ خودت.
ـ این مسخرهبازی رو تموم کن.
ـ تو هنوز فکر میکنی آدمها واهیاند؟
حسین چیزی نگفت.
صدا ادامه داد:
ـ برگرد خونه. زیر تخت رو نگاه کن.
تماس قطع شد.
حسین دوید.
در خانه را باز کرد و مستقیم وارد اتاق خواب شد.
خم شد و زیر تخت را نگاه کرد.
چیزی نبود.
نفسش را بیرون داد.
اما درست وقتی میخواست بلند شود، چیزی را دید.
یک جعبهی فلزی کوچک.
آن را بیرون کشید.
داخل جعبه یک نوار کاست بود.
روی برچسب آن فقط یک کلمه نوشته شده بود:
«حسین»
قدیمیترین ضبط صوت خانه را پیدا کرد.
نوار را گذاشت.
دکمهی پخش را زد.
چند ثانیه صدای خشخش آمد.
بعد صدایی پخش شد.
صدای خودش.
اما پیرتر.
خیلی پیرتر.
ـ اگر صدای من را میشنوی، یعنی همهچیز طبق برنامه پیش رفته.
حسین عقب رفت.
صدا ادامه داد:
ـ تو بیمار نیستی، حسین. دیوانه هم نیستی. فقط چیزی را فراموش کردهای.
صدای نفسهای سنگین آمد.
ـ یادت هست چرا هیچکس را واقعی نمیدانی؟
حسین چشمهایش را بست.
تصاویر مبهمی در ذهنش ظاهر شد.
یک اتاق سفید.
چراغی بالای سرش.
چند نفر با لباسهای سفید.
صدای دستگاهی که مرتب بوق میزد.
و زنی که گریه میکرد.
نوار ادامه داد:
ـ هفت سال پیش، تو در یک تصادف مُردی.
حسین چشمهایش را باز کرد.
ضبط صوت از دستش افتاد.
ـ نه...
صدای نوار آرامتر شد:
ـ چیزی که الان میبینی، جهان نیست. یک بازسازی ذهنی است. یک شبیهسازی برای نگه داشتن خاطرات تو.
حسین عقب رفت.
ـ نه...
ـ آدمهایی که هر روز میبینی، واقعی نیستند. آنها بخشهایی از حافظهی تو هستند.
صدای نوار قطع شد.
سکوت.
حسین به آینه نگاه کرد.
تصویرش آنجا بود.
اما تصویر لبخند میزد.
در حالی که خودش نمیخندید.
حسین آرام نزدیک آینه شد.
تصویرش دستش را بالا آورد.
و روی شیشه نوشت:
«حالا فهمیدی چرا هیچکس نمیتواند تو را ببیند؟»
حسین فریاد زد و آینه را شکست.
پشت آینه چیزی وجود داشت.
یک اتاق سفید.
یک تخت بیمارستان.
و مردی روی تخت.
مردی که به دستگاههای زیادی وصل بود.
حسین به آن مرد خیره شد.
چهرهاش را میشناخت.
خودش بود.
اما چیزی بدتر از آن وجود داشت.
کنار تخت، زنی ایستاده بود.
زنی که حسین سالها بود او را در خیابان میدید.
با همان پالتوی خاکستری.
زن دستش را روی شیشه گذاشت.
چشمانش پر از اشک بود.
ـ حسین...
حسین به شیشه نزدیک شد.
ـ تو واقعی هستی؟
زن گریه کرد.
ـ بله.
حسین نفسش بند آمد.
ـ پس بقیه چی؟
زن سکوت کرد.
بعد خیلی آرام گفت:
ـ بقیه واقعی نیستند.
حسین احساس کرد زمین زیر پایش خالی شده.
زن ادامه داد:
ـ ولی یک چیز را هنوز نمیدانی.
ـ چی؟
زن به مرد روی تخت اشاره کرد.
ـ آن کسی که هفت سال است روی این تخت خوابیده...
مکث کرد.
ـ حسین نیست.
حسین مات ماند.
زن اشکهایش را پاک کرد.
ـ حسین واقعی همان روز تصادف مُرد.
صدای بوق دستگاهها بلندتر شد.
زن گفت:
ـ چیزی که اینجا نگه داشتهایم، فقط آخرین خاطرهی اوست.
حسین به مرد روی تخت نگاه کرد.
دست مرد تکان خورد.
چشمهایش باز شد.
و ناگهان مرد روی تخت، مستقیم به او نگاه کرد.
لبخند زد.
و گفت:
«بالاخره پیدات کردم.»
چراغهای اتاق خاموش شدند.
در تاریکی، صدای همان مرد پیچید:
ـ حالا نوبت توئه که از این دنیا بیرون بری.
و درست در همان لحظه، تمام آدمهای شهر، یکییکی سرهایشان را به سمت خانهی حسین برگرداندند.
همه با یک لبخند.
همه با یک جمله:
«حسین... تو هیچوقت تنها نبودی.»
#حسین_اردشیری