اتاق شماره هفت
هر شب رأس ساعت ده، مردی پیر به اتاق شماره هفت میآمد.
نه کسی او را میشناخت، نه کسی میدانست آنجا چه میکند.
ساختمان، سالها بود که متروکه به نظر میرسید؛ یک آسایشگاه قدیمی در انتهای خیابانی باریک که چراغهایش بیشتر از آنکه روشنایی بدهند، تاریکی را به رخ میکشیدند.
اما پیرمرد هر شب میآمد.
کلید زنگزدهای از جیب کتش بیرون میآورد، در را باز میکرد، چراغ کوچک سقف را روشن میکرد و روی صندلی کنار پنجره مینشست.
بعد، درست ده دقیقه بعد، از جا بلند میشد و میرفت.
نگهبان جوان ساختمان چند بار خواست سر صحبت را با او باز کند، اما هر بار پیرمرد فقط لبخند میزد و میگفت:
«منتظر کسی هستم.»
یک شب نگهبان طاقت نیاورد.
گفت: «اینهمه سال منتظر کسی هستید؟»
پیرمرد به پنجره نگاه کرد.
بیرون، باران آرامی میبارید.
گفت: «قرار بود فقط یک شب منتظر بمانم.»
نگهبان پرسید: «پس چرا هنوز میآیید؟»
پیرمرد لبخند زد.
«چون بعضی قرارها، وقتی به هم میخورند، تمام نمیشوند.»
و رفت.
آن شب، نگهبان تصمیم گرفت بفهمد اتاق شماره هفت چه رازی دارد.
روز بعد، وقتی پیرمرد از ساختمان بیرون رفت، سراغ مدیر قدیمی را گرفت.
مدیر وقتی اسم اتاق را شنید، چند لحظه سکوت کرد.
بعد گفت:
«اتاق شماره هفت سالهاست بسته است.»
نگهبان خندید.
«ولی من خودم هر شب پیرمرد را میبینم که واردش میشود.»
مدیر رنگش پرید.
کلیدهای قدیمی را برداشت و گفت:
«بیا.»
آنها به طبقه دوم رفتند.
در انتهای راهرو، همان اتاق بود.
اما روی در، یک نوار سیاه قدیمی چسبانده شده بود.
مدیر با دست لرزان آن را کنار زد.
قفل را باز کرد.
اتاق تقریباً خالی بود.
یک تخت آهنی، یک صندلی، یک پنجره و دیوارهایی که رنگشان سالها پیش ریخته بود.
نگهبان با تعجب گفت:
«پس پیرمرد اینجا چه کار میکند؟»
مدیر جواب نداد.
به دیوار خیره شده بود.
روی دیوار، با مداد نوشته شده بود:
«بابا، امشب هم منتظرت میمانم.»
نگهبان نزدیکتر رفت.
پایین نوشته، تاریخ کوچکی دیده میشد.
بیستوهفت سال قبل.
مدیر آهسته گفت:
«این اتاق متعلق به پسربچهای بود به اسم آرش.»
نگهبان پرسید: «چه اتفاقی برایش افتاد؟»
مدیر نفس عمیقی کشید.
«آرش بیمار بود. آن زمان اینجا بستری بود. پدرش هر شب قول میداد فردا میآید دنبالش.»
«آمد؟»
مدیر سرش را پایین انداخت.
«نه.»
«چرا؟»
«همان شبی که قرار بود بیاید... تصادف کرد.»
سکوت راهرو را پر کرد.
نگهبان دوباره به جمله روی دیوار نگاه کرد.
«پس آرش...؟»
مدیر گفت:
«صبح روز بعد مرد.»
نگهبان آرام پرسید:
«چند سالش بود؟»
«نه سال.»
آن شب، نگهبان تصمیم گرفت تا دیر وقت بماند.
ساعت ده شد.
صدای قدمهایی در راهرو پیچید.
پیرمرد آمد.
مثل همیشه.
کلید را در قفل چرخاند و وارد اتاق شماره هفت شد.
نگهبان پشت در ایستاد.
پیرمرد روی صندلی نشست.
دستهایش را روی زانو گذاشت.
چند دقیقه گذشت.
بعد آرام گفت:
«آرش... بابا اومد.»
نگهبان خشکش زد.
پیرمرد ادامه داد:
«ببخش که دیر کردم.»
چشمهایش پر از اشک شد.
«خیلی دیر کردم، پسرم.»
بعد دستش را به سمت تخت خالی دراز کرد.
«گفته بودی تا بیام صبر میکنی.»
سرش را پایین انداخت.
«منم هر شب اومدم.»
نگهبان دیگر نتوانست سکوت کند.
در را باز کرد و وارد شد.
پیرمرد با دیدن او، دستپاچه شد.
گفت:
«شما اینجا چه کار میکنید؟»
نگهبان گفت:
«من... هر شب شما را میبینم.»
پیرمرد لبخند زد.
«آره.»
نگهبان پرسید:
«شما پدر آرش هستید؟»
پیرمرد چند ثانیه به او نگاه کرد.
بعد سرش را تکان داد.
«نه.»
نگهبان گیج شد.
«پس...؟»
پیرمرد از جایش بلند شد.
به دیوار نزدیک شد.
انگشتش را روی نوشته کشید.
«من آرشم.»
نگهبان چیزی نگفت.
پیرمرد لبخند تلخی زد.
«پدرم هیچوقت نیومد.»
«پس چرا هر شب اینجایی؟»
پیرمرد به تخت خالی نگاه کرد.
اشک از گونهاش پایین آمد.
«چون هنوز بچهای درون من هست که فکر میکند پدرش بالاخره یک شب میآید.»
نگهبان آهسته گفت:
«اما... شما الان چند سالتان است؟»
پیرمرد جواب نداد.
فقط چراغ را خاموش کرد.
و از اتاق بیرون رفت.
نگهبان به دنبال او راه افتاد.
اما وقتی به انتهای راهرو رسید، کسی آنجا نبود.
فقط صدای آرام کودکی از اتاق شماره هفت میآمد:
«بابا... امشب هم میای؟»
نگهبان برگشت.
اتاق خالی بود.
روی تخت، فقط یک عروسک پارچهای قدیمی افتاده بود.
کنار آن، پروندهای خاکگرفته قرار داشت.
نگهبان پرونده را باز کرد.
صفحه اول را خواند:
نام بیمار: آرش رضایی
سن: ۹ سال
تاریخ فوت: ۲۷ سال قبل
نگهبان با دست لرزان صفحه را ورق زد.
آخرین یادداشت پرستار، کوتاه بود:
«بیمار تا آخرین لحظه چشم به در داشت و مدام میپرسید:
پدرم کی میآید؟»
نگهبان پرونده را بست.
اما چیزی در جیبش سنگینی میکرد.
دستش را داخل جیب برد.
کلیدی زنگزده بیرون آورد.
همان کلیدی که پیرمرد هر شب با آن در اتاق را باز میکرد.
نگهبان به کلید خیره شد.
روی آن با خطی کودکانه نوشته شده بود:
«برای وقتی که بابا برگشت.»
آن شب، برای اولین بار، نگهبان درِ اتاق شماره هفت را قفل نکرد.
چراغ را روشن گذاشت.
و روی صندلی کنار پنجره نشست.
شاید بعضی آدمها نمیمیرند...
فقط سالها در یک اتاق خالی منتظر میمانند تا کسی بالاخره به آنها بگوید:
«دیگر لازم نیست منتظر بمانی.»
#نویسنده_حسین_اردشیری