آینهای که دروغ نمیگفت
سه ماه بود که مریم هر شب همان کابوس را میدید: زنی در آینه که او نبود، اما دقیقاً شبیه او بود.
از وقتی به این خانهی قدیمی نقل مکان کرده بودند، همهچیز عوض شده بود. کاوه، شوهرش، میگفت اینها فقط استرس تغییر خانه است. «تو خستهای مریم. چند روز دیگه عادت میکنی.» اما مریم میدانست چیزی درست نیست. آینهی قدی توی اتاقخواب، همانی که صاحبخانهی قبلی جا گذاشته بود، انگار نفس میکشید.
یک شب، ساعت سه بامداد، مریم از خواب پرید. کاوه کنارش نبود. صدای پچپچ از راهرو میآمد. بلند شد و آرام به سمت در رفت. از لای در، کاوه را دید که پشت به او، روبهروی آینه ایستاده بود و با کسی حرف میزد.
«نمیتونم دیگه ادامه بدم... اون داره شک میکنه...»
مریم قلبش فرو ریخت. صدایی از داخل آینه جواب داد، صدایی زنانه، آرام و سرد:
«صبر کن. فقط چند روز دیگه.»
مریم دستش را روی دهانش گذاشت تا جیغ نزند. برگشت به تخت، اما تا صبح خواب به چشمانش نیامد.
روزهای بعد، مریم شروع کرد به تعقیب رفتار کاوه. متوجه شد هر شب، دقیقاً ساعت سه، از تخت بلند میشود. یک روز که کاوه سرکار بود، مریم به آینه نزدیک شد. دستش را روی سطح سردش کشید. هیچ چیز غیرعادی نبود. فقط یک آینهی قدیمی با قابی از چوب گردو.
اما آن شب دوباره دید. کاوه روبهروی آینه، و این بار مریم واضح صدا را شنید — صدای خودش! دقیقاً صدای خودِ مریم، از داخل آینه بیرون میآمد و میگفت: «کاوه، امشب باید تمومش کنیم.»
مریم دیگر نتوانست تحمل کند. در را باز کرد. کاوه با وحشت برگشت.
«مریم... تو اینجا چیکار میکنی؟»
«من؟ من اینجا زندگی میکنم کاوه! کی با تو حرف میزد؟!»
کاوه رنگش پرید. نگاهی به آینه انداخت، بعد به مریم. «تو... تو خودت بودی که...»
«چی داری میگی؟»
کاوه با دستانی لرزان صورتش را پوشاند. «مریم، این سومین هفتهست که هر شب میای اینجا و با من حرف میزنی. ولی... ولی هربار صبح که ازت میپرسم یادت نمیاد. فکر کردم شاید... شاید داری راه میری تو خواب. رفتم پیش دکتر مشورت کردم. گفت شاید نوعی اختلال تجزیهای باشه.»
مریم قدمی به عقب برداشت. «داری دروغ میگی.»
«نه. ببین.» کاوه گوشیاش را برداشت و ویدیویی نشانش داد که مخفیانه گرفته بود. در ویدیو، مریم، با همان لباسخواب، جلوی آینه ایستاده و با خودش — یا با تصویرش — حرف میزد. صدایی که مریم شنیده بود «صدای زنانهی سرد» همان صدای خودش بود، اما با لحنی که هرگز نشنیده بودش. لحنی که انگار متعلق به کس دیگری در وجودش بود.
مریم صفحه را نگاه کرد. خودش را دید که میگوید: «کاوه رو نگهدار. تا وقتی که دیگه بهش نیازی نداشته باشیم.»
زانوهایش سست شد. یادش آمد. سالها پیش، در کودکی، بعد از تصادفی که مادرش را از دست داد، یک «دوست خیالی» داشت. اسمش را «سایه» گذاشته بود. روانپزشک وقت گفته بود با درمان از بین رفته. اما حالا، در این خانهی غریب، در تنهایی شبها، انگار سایه دوباره بیدار شده بود — نه در آینه، بلکه در خودِ مریم.
آینه هیچوقت دروغ نگفته بود. فقط چیزی را نشان میداد که مریم نمیخواست ببیند: خودش.
کاوه گوشی را پایین آورد، چشمانش پر از اشک و ترس بود. «باید بریم پیش دکتر، مریم. فردا صبح، اول وقت.»
مریم به آینه نگاه کرد. برای یک لحظه، فقط یک لحظهی کوتاه، تصویرش در آینه لبخند زد — لبخندی که خودش نزده بود.
#نویسنده_حسین_اردشیری