خشم دقیقاً مثل باتری خودرویی است که مدام اتصالی میکند؛ شاید موتور را چند ثانیه روشن نگه دارد، اما صفحات درونیاش را نابود میکند.
وقتی خشم بالا میزند:
• کیفیت زندگی صفر میشود: یک لحظه فوران، ساعتها روحیه را ابری و تمام لذت روزمرگی یا سفر را تباه میکند.
• ذهن فلج میشود: سلولهای خاکستریفرسوده میشوند تا جایی که در تصمیمگیریهای بسیار ساده هم عاجز میشویم.
• به خودت شلیک میکنی: خشم همیشه فریاد سر دیگران نیست؛ سرزنش مدام، لجبازی با خود و نادیده گرفتن نیازهایت، همان خشم پنهانی است که از درون خفهات میکند.
زیربنای خشم اغلب یک چیز است: حقبهجانبی و غرور.
آیا بهایی که مغز و آرامشت برای اثبات «حق با من است» میپردازد، واقعاً میارزد؟