همانطور که رنگِ پوست و چشم آدمها با هم فرق داره و این تفاوت لزوما نشان دهنده هیچ موضوع مثبت یا منفی نمیباشد؛ استعداد، علاقه و توانمندی آدمها هم با یکدیگه فرق داره.

معمولا ما به چند دلیلِ نارضایتی از محیط کار، حقوق پایین، دوری مسافت، افسردگی شغلی، نداشتن حس پیشرفت و هدف روشن و ... به فکر تغییر شغل خود میافتیم؛ و احتمالا به دلیل پیدا نکردن شغل جایگزین مناسب و حال و هوای نسبتا داغِ اکوسیستم استارتاپی امروزِ کشور، به دنبال کارآفرینی در حوزهی مورد علاقه یا شاید، بیشتر جلویِ چشم، خواهیم رفت.
بحث لزوم آموزش گسترده دانش و مهارتهای کارآفرینی، و این واقعیت که در صورت آموزش هم، شکست مقطعی جزیی از بازی است! در جای خود بسیار مهم است؛
اما، اگر استعدادیابی تحصیلی و کاری، برای افراد به درستی انجام شود و فرد در راستای استعداد خودش به فعالیتهای شغلی بپردازد، احتمالا آمار کسب و کارهای شکست خورده یا با درصد موفقیت بسیار پایین، خیلی کم خواهد شد!
ارزشمندترین دارایی ما انسانها، «زمان» است و به دلیل جای خالی آموزش «مهارتهای فردی» در دوران مدرسه و دانشگاه، ما متاسفانه چیزهای دیگری مثل «پول» را ارزشمندتر میدانیم.
اولین گام برای شروع کارآفرینی این است که از خود بپرسیم: آیا واقعا من مناسب راه اندازی یک کسب و کار خلاقانه یا ارزش آفرین هستم؟! چون اگر مرد یا زنِ این میدان نباشیم، فقط ارزشمندترین داراییمان را از دست دادهایم.