
در ادامه داستان چهل روزه من در یکی از روستا های کرمان، ما تصمیم گرفتیم که 200 تا جوجه قرقاول بخریم و پرورش اونارو شروع کنیم. هیجان و شور شوقی که برای شروع کار داشتیم قابل وصف نبود. چون قرقاول پرنده ای هستش که هرجایی پرورش داده نمیشه، حالا چه برسه به ما که در روستایی در وسط بیابان شروع کردیم که این کار رو انجام بدیم.
همونطور که تو پست قبل گفتم در پرنده فروشی های شهر کرمان جوجه قرقاول پیدا نمیشه و مسلما در این منطقه قرقاول پرورش داده نمیشه و ما اولین کسایی هستیم که این کار رو تو این روستا شروع کردیم.
ما از آقای درینی 200 تا جوجه قرقاول خواستیم و بهمون گفت که فردای اون روز جوجه های ما آماده میشن و ما میتونیم اونارو تحویل بگیریم. خلاصه ما به دهمون برگشتیم و شب اون روز با جوون های روستا جمع شدیم که با هم صحبتی در این باره بکنیم. بعد از صحبت هامون در مورد هزینه ها و اینجور مسائل ، یکی از جوونا که قبلا واسه جوجه کشی تخم مرغ ها یه دستگاه جوجه کشی بزرگ خریده بود گفتش که:" حسین آقا! ما که یه بهترین دستگاه جوجه کشی برای پرندگان زینتی رو داریم، چرا نتونیم تخم های قرقاول رو جوجه کشی کنیم؟ ما که بلدیم چطوری جوجه کشی کنیم، چرا هزینه دو برابر برای خرید جوجه ها صرف کنیم؟" حرفش منطقی بود ولی بعد از شنیدن نظرات بقیه تصمیم گرفتیم که یک کار دیگه ای بکنیم.
ما نمیتونستیم یک ماه( 25 روز) منتظر بمونیم که جوجه ها از تخم بیرون بیاد ولی از یک طرف هم حرفای اون جوونمون هم درست بود. پس تصمیم گرفتیم به جای خرید 200 تا جوجه قرقاول، 150 تا جوجه بخریم و بجای 50 تا جوجه 100 تا تخم نطفه دار قرقاول بخریم. چون هم 150 تا جوجه داشتیم و هم بعد از یک ماه بجای 200 تا جوجه 250 تا جوجه داشتیم. همه تصمیم ما رو قبول کردن و همون لحظه به آقای درینی زنگ زدم و تصمیمون رو به اونم گفتیم و قبول کرد.
صبح اونروز بیدار شدیم و شروع بکار شدیم که محل پرورش جوجه هامون رو آماده کنیم. به شانس ما همون روز بارون بارید. جایی که وسط کویره و سالی یکبار هم بارون نمیباره، درست همون روز که ما شروع کردیم یه کاری بکنیم، بارون شروع شد. بارون کویر هم دیگه نگم براتون، همه جا رو آب میگیره و خیس خیس می کنه آدمو.
یکی از همسایه ها که حیاطش بزرگ بود، داخل حیاطش یک انبار خالی خیلی بزرگی داشت و جون میداد واسه پرورش جوجه قرقاول های ما. با خواهش بقیه همسایه ها و جوونای روستا، ایشون که اسمشم رضا بود راضی شد که انبارش رو به ما بده و ما هر ماه یک اجاره خیلی کمی به ایشون بپردازیم. بالاخره اون انبار داخل حیاط اون بود و ما باید اونجا رفت و آمد میکردیم. مردم روستا خییییلی دل بزرگی دارن و همیشه به کمک و داد همدیگه میرسن. حالا موضوع هم که اشتغال جوونای ما بود ایشون همون اولش قبول کرد که به ما کمک کنه و کارمون راه بیفته. اقا رضا خودشم گفت که مشتاق کمک کردن هستن و هر وسایلی بخواهیم واسمون جور میکنه. دم آقا رضا گرم! خیلی کمک بزرگی به ما کرد.
تو اون بارون با هزار مصیبت ما اونجا رو تمیز کردیم و بعضی جا ها که تعمیر میخواست با کمک آقا رضا اونارو هم درست کردیم. با آقای صالحی تماس گرفتم که سلامت جوجه هایی که قراره بخریم رو کنترل کنه و هم جایی که برای پرورش جوجه های آماده کردیم رو ببینه و هرکاری که لازم باشه رو هر چه زودتر بگه که انجام بدیم.
آقای درینی زنگ زد که جوجه ها آماده شدن و همه رو آورده کرمان و منتظر ما هستش. با پراید احمد آقا و ماشین یکی دیگه از هم روستایی ها راهی کرمان شدیم که جوجه هامون رو بیاریم و تو راه برگشت دکتر صالحی رو هم با خودمون بیاریم . تو قسمت بعدی ادامه ماجرا رو براتون مفصل تعریف می کنم...