
در ادامه داستان قبلمون ما جوجه قرقاول ها رو آوردیم و گرفتیم خوابیدیم.
صبح اونروز رفتیم به انبار پرورشمون. ما که دم از پرورش جوجه و اینجور چیزا میزدیم ، شب یادمون رفته بود که واسه جوجه ها آب و غذا بذاریم. همش به خاطر استرس بود. وگرنه خیلی مرغ و خروس داشتیم و نگهداری می کردیم. حالا اینبار چون اولین بار بود که این کار رو می کردیم حواسمون پرت بود.
برای جوجه ها آب و غذا گذاشتیم. حالا خدا رحم کرده بود نمرده بودن. تصمیم گرفتیم هر روز یکی از جوونا به کار های جوجه ها برسه و ازشون مراقبت کنه. دکتر صالحی هم اومد و یه نگا به اطراف انداخت و گفت که جای خوبی رو واسه پرورش جوجه ها انتخاب کردیم و بعد از اینکه جوجه ها رو کنترل کرد گفت که همه چی رو به راهه و هیچ مشکلی نیست. بنده خدا خبر نداشت با چه وضعی اونارو آورده بودیم.
جوجه کشی تخم قرقاول ها رو هم شروع کردیم و دستگاه جوجه کشی مون هم که بهترین دستگاه جوجه کشی برای پرندگان زینتی بود خیلی خوب کار می کرد و امید داشتیم که صد در صد بازده داشته باشیم.
بعد چند روز قلق کار دست بچه ها اومده بود و میدونستن چی کار کنن و همه چی روبراه شده بود و جوونا خوشحال بودن که یه کاری رو شروع کرده بودن. ما هم خوشحال بودیم که کارمون گرفته و خوب پیش میره. تو اون بیست روز آخر من، دکتر صالحی چند بار اومد و جوجه ها رو کنترل کرد و نکته های مهم این کار رو برای جوونا یاد می داد.
روز های آخر سفر من رسیده بود و کم کم حاضر می شدم که برگردم خونم. خیلی عادت کرده بودم و اصلا نمی خواستم برگردم. صفای روستا یه چیز دیگش. به این راحتیا نمیشه ازش دل کند. حالا از همه چیز مهمتر این بود که جوجه ها هنوز تو دستگاه جوجه کشی بودن و وقت نمی شد من جوجه ها رو ببینم. خیلی دلم می خواست که جوجه ها رو ببینم و بعد برم. خلاصه قرار شد بچه ها عکس و فیلم بگیرن و بهم بفرستن.
روز های آخر هم رو هم با شما در پست بعدی به اشتراک میذارم.