

من لیلا، مادری از جنس دعا
با پنج ستاره، روشن در شبهای خدا
سپیده، تو صبحِ روشنِ فردای منی
اولین لبخندِ زیبای دنیای منی
شکوفه، تو عطرِ بهارِ خانهای
هر جا که باشی، دلِ من هم همان جا دارد خانه ای
سهیل، ای عزیز دل، تکیهگاهِ روزگار
مردِ خانه باش و مهربان، استوار
سونیا، ای نازنینِ قلبِ مادر
مثل باران، نرم و شیرین و دلبر
سید حسین، ای آخرین نگینِ قلب من
کوچکِ دیروز و عزیزِ همیشهی من
پنج نام دارم، ولی یک قلب بیشتر نیست
برای هر پنجتان در آن، جای دیگری نیست
سپیده و شکوفه، سهیل و سونیا
سید حسینِ من، تمامِ دار و ندارِ لیلا
شما فقط فرزندهای من نیستید؛
شما ادامهی نفسهای منید،
دلیلِ لبخندهای منید،
پناهِ روزهای بیپناهی منید
سپیده و شکوفه، گلهای باغ آرزو
سهیل و سونیا، فروغ هر گفتوگو
سید حسین، جان مادر، ای امید روزگار
نامت حک گشته در قلب من، تا روزگار
اگر دنیا مرا خسته کند، باکی ندارم
تا شما را دارم، هنوز امیدی دارم
گر سپید گردد موهایم، خم شود روزی تنم
باز با عشق شما روشن بماند جان و تنم
من برایتان دعا کردم، شب و روز و بیصدا
تا بمانید شاد و خوشبخت، زیر سایهی لطف خدا
من برایتان دعا کردم، شب و روز و بیصدا
تا بمانید شاد و خوشبخت، زیر سایهی لطف خدا
نه ثروت خواستم، نه تاج و نه دنیا
همین که باشم در قلبتان، کافیست برای
لیلا ❤️
من لیلام...
نه زندگی همیشه با من مهربان بود،
نه راهی که آمدم همیشه هموار بود
من از دنیا چیز زیادی ندارم؛
نه خانهای بزرگ،نه مال و ثروت،
نه حتی نامی که همه به یاد بیاورند.
اما خدا
پنج دلیل برای ادامه دادن
در آغوشم گذاشت.
پنج اسم،
پنج نفس،
پنچ امید،
اگر روزی پرسیدند
«لیلا چه داشت؟»
بگویید:
پنج فرزند داشت...
پنج تکه از جانش،
پنج ستاره در آسمانش،
پنج دلیل برای ماندنش.
که تمام دنیا برایش بودند...
بگویید:فقط میخواست
بچههایش خوشبخت باشند؛
حتی اگر سهم خودش از زندگی چیزی نبود. ❤️
سپیده، شکوفه، سهیل، سونیا، سید حسین...
این پنج اسم
تمامِ شعرِ زندگیِ لیلا بود.
و من...
تا آخرین نفس
دوستدارتان تا ابد. ❤️