

شاید روزی که این سطرها را میخوانید، سالها از امروز گذشته باشد. شاید هر کدامتان در خانهای دیگر، شهری دیگر و میان دغدغههای زندگی خودتان باشید. اما من میخواهم چیزی را بگویم که هیچوقت درست و کامل نگفتم.
من همیشه مادر خوبی نبودم.
نه از آن مادرهایی که بلدند هر غم کوچکی را با آغوششان آرام کنند، نه از آن زنهایی که از کودکی عشق دیدند و بعد همان عشق را به فرزندشان هدیه دادند. من خیلی چیزها را بلد نبودم؛ نه چون دوستتان نداشتم، بلکه چون کسی به من یاد نداده بود محبت چه شکلی است.
گاهی فکر میکنم اگر کسی از من بپرسد کودکیات چه رنگی بود، خواهم گفت رنگ خاکستری؛ نه آنقدر سیاه که دیده شود، نه آنقدر روشن که به خاطر بماند
ازدواج کردم. نه چون رؤیایم بود، نه چون عاشق شده بودم. راستش حتی آن روزها دلم هیچ پناهی جز دور شدن از آن خانه نمیخواست. فکر میکردم اگر از آن محیط فاصله بگیرم، شاید زندگی مهربانتر شود. نمیدانستم آدم، زخمهای کودکی را با خودش به هر خانهای میبرد.
میگویند ازدواج، آغاز یک زندگی تازه است؛ آغاز آرامش، عشق و همقدم شدن با کسی که قرار است تکیهگاهت باشد.
اما ازدواج من، هیچوقت شبیه قصهها نبود.
نه لباسی که آرزویش را داشتم، نه رؤیاهایی که دخترهای همسنوسالم در دلشان میساختند، نه دنیایی که خیال میکردم بعد از ازدواج انتظارم را میکشد.
برای من، ازدواج بیشتر شبیه این شدکه از یک چاه بیرون بیایم و ناگهان خودم را در چالهای دیگر ببینم.
از خانهای که در آن محبت کم بود، وارد زندگی دیگری شدم که آن هم آن آرامشی را که دنبالش بودم، به من نداد.
آن روزها فکر میکردم شاید با ازدواج، همه تلخیهای کودکیام تمام شود. اما فهمیدم آدم هیچ وقت نمی تواند از گذشتهاش فرار کند؛ گاهی گذشته، آرام و بیصدا، همراهش میآید.
با این حال، خداوند بزرگ، زیباترین هدیه زندگیام را به من داد...
فرزندانم را.
و مسیر زندگیم را تغییر داد.
از اینجا به بعد، میخواهم راه دیگری را آغاز کنم.
سالها سکوت کردم؛ نه چون حرفی نداشتم، بلکه چون جرأت گفتنش را پیدا نمیکردم. امروز خداوند این فرصت را پیش پایم گذاشته تا آنچه سالها در قلبم مانده بود، آرامآرام روی کاغذ بنویسم؛ شاید این نوشتهها پلی باشد میان دل من و دلهای شما. میخواهم با هر کدام از شما، فرزندان عزیزم، جداگانه سخن بگویم؛ نه فقط به عنوان یک مادر، بلکه به عنوان زنی که تمام زندگیاش را با عشق شما معنا کرده است.
هر کدام از شما، دنیای متفاوتی در قلب من دارید. برای هر یک، خاطرهای هست که تنها میان من و شما نفس میکشد؛ حرفهایی که سالها در دلم مانده، دعاهایی که هر شب برایتان زمزمه کردهام و عشق بیپایانی که هیچ واژهای توان توصیفش را ندارد.
این نوشتهها، نامههای مادری است که شاید همیشه نتوانسته همه احساسش را بر زبان بیاورد، اما قلبش در تمام لحظهها برای فرزندانش تپیده است.
از این فصل، هر بار با نام یکی از شما آغاز میکنم؛ از خاطراتمان مینویسم، از رنجها، از لبخندها، از نگرانیها، از افتخارها و از آرزوهایی که هنوز برای خوشبختیتان در دل دارم.
امیدوارم روزی که این سطرها را میخوانید، بدانید که اگر دنیا هزار بار هم مرا خسته کرده باشد، عشق به شما هرگز از قلبم کم نشده است.
اگر روزی هنگام خواندن این نامهها اشکی روی گونههایتان نشست، بدانید آن اشکها ادامه اشکهای سالهای دور من است؛ و اگر لبخندی زدید، بدانید بزرگترین آرزوی مادرتان همین بوده که دل شما آرام باشد.
از همینجا، اولین نامه را با نام یکی از شما آغاز میکنم؛ با قلبی که شاید دیر حرف زدن را یاد گرفت، اما هیچوقت دوست داشتن را فراموش نکرد.
این فصل، روایت عشق یک مادر است؛ عشقی که میان همه فرزندانش تقسیم شد، اما برای هر کدام، به اندازه تمام دنیا بود.