ویرگول
ورودثبت نام
Leila Taghipour Rezvani
Leila Taghipour Rezvaniمن لیلا هستم. اینجا خانه خاطرات، تجربه‌ها و روزهای زندگی من است. از کودکی تا امروز، قصه‌هایی واقعی از رنج‌ها، امیدها، عشق، خانواده و رؤیاهایی که هرگز فراموش نشدند.
Leila Taghipour Rezvani
Leila Taghipour Rezvani
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

نامه‌ای که بوی مادر می‌دهد 🤍

امشب هم مثل خیلی از شب‌ها، روی بالکن نشسته‌ام.

آسمان تاریک است، خانه آرام است و یک استکان چای کنار دستم. گاهی جرعه‌ای می‌نوشم و به دوردست نگاه می‌کنم.

عجیب است...

در این سکوت شب، هر طرف که نگاه می‌کنم، کودکی شما را می‌بینم.

همه سال‌های زندگی‌تان، از کودکی تا امروز، یکی‌یکی از جلوی چشمم می‌گذرند؛ دست‌های کوچکتان، خنده‌ها و گریه‌هایتان، چشم‌هایی که روزی برای پیدا کردن من دنبالم می‌گشتند، صداهایی که مرا صدا می‌کردند و بازی‌های کودکانه‌تان...

یادم می‌آید وقت‌هایی که با ذوق چیزی برایم تعریف می‌کردید و من می‌گفتم:

«بعداً... الان خسته‌ام.»

نمی‌دانستم شاید همان «بعداً» برای دل کوچک شما خیلی طولانی باشد.

یادم می‌آید چیزهایی می‌خواستید و من می‌گفتم: «بعداً...»

و بعضی از آن «بعداً»ها هیچ‌وقت نرسیدند.

یادم می‌آید شب‌هایی که شاید منتظر بودید کنارتان بنشینم، بیشتر حرف بزنم، گوش بدهم و دستم را روی سرتان بکشم؛ اما خستگی و گرفتاری نگذاشت آن‌طور که باید کنارتان باشم.

و هرچه بیشتر به گذشته نگاه می‌کنم، بیشتر شرمنده می‌شوم.

گاهی ناراحتی‌تان را ندیدم.

گاهی حرفتان را نصفه شنیدم.

گاهی به جای آغوش، نصیحت کردم.

گاهی وقتی فقط به یک مادر نیاز داشتید، خودم آن‌قدر درگیر زندگی بودم که نفهمیدم.

کاش بعضی اشک‌هایتان را زودتر می‌دیدم.

کاش دلیل بعضی سکوت‌هایتان را می‌فهمیدم.

این‌ها چیزهایی است که امروز بیشتر از هر چیز دیگری دلم را سنگین می‌کند.

نمی‌دانم این آخرین نامه‌ای است که برایتان می‌نویسم یا باز هم شبی می‌نشینم و برایتان چند خط می‌نویسم.

هیچ‌کس از فردای خودش خبر ندارد.

چه ساده و غریبانه از کنار بعضی لحظه‌ها گذشتم...

من خیلی وقت‌ها پشت و پناهی نداشتم.

خیلی از راه‌ها را مجبور بودم به تنهایی بروم و خیلی از بارها را خودم به دوش بکشم. در بعضی روزها مجبور شدم هم مادرتان باشم و هم جای خالی یک تکیه‌گاه دیگر را، تا جایی که می‌توانستم، پر کنم.

اما می‌خواهم صادقانه بگویم:

از پس همه‌چیز هم برنیامدم.

من آن‌قدر قوی نبودم که نشان می‌دادم.

گاهی شکننده‌تر و آزرده‌تر از آن چیزی بودم که به نظر می‌رسیدم؛ اما چون می‌دانستم کسی نیست که به او تکیه کنم، وانمود می‌کردم همه‌چیز خوب است.

من قوی نبودم..مجبور بودم قوی باشم.

اگر جایی فکر کردید مادرتان باید بیشتر کنارتان می‌بود و نبود، حق دارید.

اگر جایی محبت بیشتری می‌خواستید و سهمتان کمتر شد، حق دارید.

من نمی‌خواهم سختی‌هایی را که داشتم، بهانه‌ای برای کوتاهی‌هایم کنم. فقط می‌خواهم بدانید بسیاری از کمبودها از نخواستن نبود؛ من هم گاهی بیشتر از توانم جنگیدم.

هیچ مادری کامل نیست.

هرکدام به اندازه توانشان عشق می‌دهند و گاهی هم، با تمام دوست داشتنشان، جاهایی کم می‌آورند.

گاهی آدم از شدت نگرانی برای فرزندش عصبانی می‌شود.

گاهی خسته می‌شود.

گاهی حرفی می‌زند که بعداً خودش هم از گفتنش ناراحت می‌شود.

من هم یکی از همان مادرها بودم.

با تمام آنچه داشتم و نداشتم، آرزو می‌کردم برایتان بهترین باشم، اما همیشه نتوانستم.

شاید خودتان هم که امروز مادر شده‌اید، گاهی خسته می‌شوید، گاهی صدایتان بالا می‌رود، گاهی از روی خستگی حرفی می‌زنید و بعد از گفتنش ناراحت می‌شوید.

شاید آن روز بهتر بفهمید که مادر بودن، همیشه به معنای بی‌خستگی و بی‌اشتباه بودن نیست.

اما یک چیز را همیشه بدانید:

شما عزیزترین آدم‌های زندگی من بودید.

امشب که به گذشته نگاه می‌کنم، بیشتر از کارهایی که کرده‌ام، چیزهایی را می‌بینم که نکرده‌ام؛

حرف‌هایی که نگفتم، آغوش‌هایی که دیر شد، وقت‌هایی که می‌توانستم بیشتر کنارتان باشم و نبودم، و محبت‌هایی که در دلم بود اما آن‌طور که باید به شما نرسید.

گاهی آن‌قدر درگیر زندگی بودم که از خودِ شما و دل‌های کوچکتان غافل شدم.

برای همه این غفلت ها شرمنده‌ام.

اگر کودکی‌تان جایی با کمبود محبت من گذشت، مرا ببخشید.

اگر دلتان گرفت و من نفهمیدم، مرا ببخشید.

اگر از حرفی، رفتاری یا سکوتی از من رنجیدید، مرا ببخشید.

اگر چیزی خواستید و نتوانستم، مرا ببخشید.

اگر روزی منتظر من ماندید و من به اندازه انتظارتان کنارتان نبودم، مرا ببخشید.

کاش می‌شد بعضی روزها را دوباره زندگی کنم؛

این بار بیشتر گوش بدهم، بیشتر در آغوشتان بگیرم، کمتر عجله کنم و بیشتر به شما بگویم که چقدر دوستتان دارم.

اما گذشته برگشت ندارد.

زخم‌های کودکی، کمبودهای نوجوانی و سختی‌های جوانی، از من مادری ساختند که همیشه آن‌طور که باید و آن‌طور که آرزو داشتم، مادرانه رفتار نکرد.

من نتوانستم همیشه آن مادری باشم که شایسته شما بودم.

اما این‌ها دلیل نمی‌شود که از کوتاهی‌هایم چشم بپوشم.من

نه می‌خواهم گذشته را توجیه کنم و نه می‌توانم آن را برگردانم.

فقط می‌خواهم بدانید اگر جایی کم گذاشتم، از بی‌محبتی نبود.

من هم در مسیر مادر بودن، گاهی خسته شدم، گاهی اشتباه کردم و گاهی نتوانستم آن مادری باشم که خودم آرزو داشتم برای شما باشم.

پس از شما می‌خواهم مرا ببخشید؛

برای آن روزهایی که می‌توانستم مادر صبورتر و مهربان‌تری باشم و نبودم.

برای تمام «بعداً»هایی که شاید هیچ‌وقت به «حالا» نرسیدند.

برای تمام آغوش‌هایی که دیر شدند.

برای تمام حرف‌هایی که ماندند و گفته نشدند.

برای تمام محبت‌هایی که در دلم ماند و به اندازه کافی به شما نرسید.

و برای چیزهایی که برایتان می‌خواستم اما نتوانستم فراهم کنم.

من قهرمان داستان زندگی شما نبودم. 😔

زندگی هم آن قصه‌ای نبود که روزی در ذهنم تصور کرده بودم.

اما اگر چیزی را همیشه با خودم داشتم، عشق به شما بود؛ عشقی که شاید همیشه بلد نبودم درست نشانش بدهم.

اگر چیزی از من در دلتان مانده، اگر حرفی یا رفتاری هنوز آزارتان می‌دهد، از شما می‌خواهم مرا ببخشید.

اگر روزی خواستید مرا به یاد بیاورید،

مادری را به یاد بیاورید که با همه ضعف‌ها، خستگی‌ها و اشتباهاتش، تمام تلاشش را کرد تا شما را به جایی برساند که امروز ایستاده‌اید.

مادری را به یاد بیاورید که شاید همیشه درست عمل نکرد، اما همیشه دلش می‌خواست حال شما خوب باشد.

اگر دلتان برایم تنگ شد، مرا میان همین کلمات پیدا کنید؛

میان نامه‌هایی که با اشک و امید نوشتم،

میان دعاهایی که برای خوشبختی‌تان کردم،

و میان تمام لحظه‌هایی که بی‌آنکه بدانید، نام شما در قلب و دعای من بود.

فرزندان عزیزم...

اگر روزی نبودم و این نامه را خواندید،

لطفاً فقط به اشتباهاتم نگاه نکنید.

مادری را ببینید که خودش هم روزی کودکی بود،

خودش زخم‌هایی داشت،

خودش خسته می‌شد،

خودش گاهی می‌شکست،

اما با همه این‌ها، تا جایی که توانست، برای شما ایستاد.

ببخشید مرانه به این خاطر که حق با من بوده،

بلکه به این خاطر که دیگر فرصتی برای جبران ندارم.

و اگر جایی به شما محبت کردم،

آن را بدهکار خودتان ندانید.

مادر بودن قرار نبود

حساب و کتاب داشته باشد.

من هم از شما طلبی ندارم.

نه انتظار دارم

برایم گریه کنید،

نه می‌خواهم

مرا مقدس کنید،

و اگر یک چیز را از تمام این سال‌ها با خودتان نگه می‌دارید،

بگذارید این باشد:که دوستتان داشتم...

بیشتر از آنچه توانستم با زبانم بگویم،

و بیشتر از آنچه شاید در رفتارم دیده شد.

مرا ببخشید،اگر چیزی از من ارزش نگه داشتن داشت،

نگهش دارید.و اگر چیزی آزارتان داد،رهایش کنید.

نمی‌خواهم اشتباه‌های من سال‌ها بعد

در دل شما ادامه پیدا کند.

این آخرین حرف من است؛

آخرین یادگار مادرتان:

دنیا کوتاه‌تر از آن است که همدیگر را دوست نداشته باشید.

قدر هم را بدانید،

چون هیچ‌کس نمی‌داند

کدام خداحافظی،

آخرین خداحافظی است.

خدایا…

بعد از من

مواظب پنج قلب من باش.

سپیده، شکوفه، سونیا، سهیل و سیدحسین را

به خودت می‌سپارم

همیشه یک گوشه قلبم نگران شماست مراقب خودتان باشید.

دوستتان دارم،تا ابد❤️❤️❤️❤️❤️

و دعای خیرم همیشه همراهتان خواهد بود.

برای نوشتن این نامه برای هر کلمه اش اشک ریختم کاش هیچ وقت هیچ آخری نبود😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

داستانمادرخانوادهشعرزندگی
۵۹
۱۸
Leila Taghipour Rezvani
Leila Taghipour Rezvani
من لیلا هستم. اینجا خانه خاطرات، تجربه‌ها و روزهای زندگی من است. از کودکی تا امروز، قصه‌هایی واقعی از رنج‌ها، امیدها، عشق، خانواده و رؤیاهایی که هرگز فراموش نشدند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید