


سپیده، ای نخستین گلِ باغِ وجودم
تو بودی اولین رؤیای نابِ تار و پودم
تو آمدی و خانه پر از عطرِ بهار شد
دنیای کوچکِ مادر، با تو بیقرار شد
تو آمدی و با تو خانه رنگِ عشق را دید
دلِ مادر برای اولینبار عشق را دید
به یاد دارم آن روزی که در آغوشم نشستی
تمامِ هستیِ من شدی، وقتی که شکفتی
سالها گذشت و کودکیِ تو آرام از من دور شد
دخترِ کوچکِ دیروزم، خودش امروز مادر شد
مائده شد گلِ جانت، مهدی شد نورِ فردا
❤️🌹
اولین طلوع زندگی من سپیده...
نامت یادآور نخستین روشنایی صبح است؛ طلوعی که تاریکی را کنار میزند و نوید یک روز تازه را میدهد. شاید برای همین، آمدنت هم آغاز فصل تازهای از زندگی من بود.
🌸 سپیده... اولین نفسِ مادر.
با اومدنت همه چیز تغییر کرد.
وقتی برای اولین بار تو رو بغل گرفتم، انگار دنیا ایستاد.
من دیگه همون دختر سادهی پُر درد نبودم،
"مادر" شده بودم…
تو شدی روشنیِ دل شبهای تار من.
تو اولین دختر منی. با تو مادر شدن را آموختم، با تو
خندیدم، گریه کردم، بزرگ شدم.
تو همیشه اولین دلبستگی من بودی…
اولین دخترم اولین نقش مادریِ من
اولین ترس، اولین عشق، اولین دعا...
تو اولین شعرِ زندگیِ من بودی،
اولین شکوفهای که در باغِ دلم روییدی،با آمدنت بود که فهمیدم عشق یعنی چه…و مادر بودن یعنی چه.
تو آمدی و خانهام با خندههای کودکیات روشن شد،
و من سالهاهر قدمت را با دلِ مادرانهام شمردم؛
از اولین لبخندتتا روزی که خودت،مادر شدی…
تو فقط فرزند من نبودی؛ با آمدنت، معنای تازهای به زندگیام بخشیدی. در روزهایی که زندگی برایم سخت بود و غم، همسایه همیشگی خانهام شده بود، نگاه تو دلیلی میشد تا دوباره برخیزم و ادامه بدهم.
شاید نتوانستم آن مادری باشم که آرزو داشتی. تلاش کردم ولی زندگی گاهی آنقدر سخت میشد که توان از پاهایم میرفت، اما باور کن حتی یک لحظه هم عشق تو از دلم کم نشد. اگر گاهی خسته بودم، اگر گاهی سکوت کردم، اگر اشکهایم را از تو پنهان کردم، همه از ناتوانی روزگار بود، نه از کم شدن محبت مادرت.
سپیده جانم...
نمیدونم چرا وقتی بزرگ شدی همیشه یه فاصلهی نادیدنی بین ما موند...
شاید من مقصر بودم. شاید تو… یا شاید هر دومون....
ما هم مثل خیلی از مادرها و دخترها، روزهایی داشتیم که نتوانستیم احساسمان را آنطور که باید به هم نشان بدهیم. امروز دیگر نمیخواهم دنبال مقصر بگردم؛ فقط دلم میخواهد بدانی هیچوقت ارزش تو در قلب من کم نشد.
میخواهم از یک چیز هم تشکر کنم؛ در بعضی از روزهای زندگی، به اندازه توانت دستم را گرفتی و کمکم کردی. شاید هیچوقت این را به زبان نیاورده باشم، اما دلم میخواست در این نامه بنویسم که قدردان همان محبتها هستم
گاهی احساس کردم تو منو اونجوری که باید، دوست نداشتی
و من... خودمو مدام مقایسه میکردم با مادرهایی که شایدمهربونتر بودن، صبورتر بودن...
و بچه هایشان دوستش داشتند.
ولی دخترم،
اگه بدونی چند شب با فکرِ ناراحتیهات خوابم نبرد،
اگه بدونی وقتی دیدم بغض داشتی و نگفتی،
چقدر دلم شکست…
ببخش اگه نتونستم کنارت وایستم اونجور که دلت میخواست
ببخش اگه حرفهات رو نشنیدم آنجور که باید می شنیدم ببخش و بخش.....
اما یه چیز رو بدون:
تو بخشی از روحم شدی، حتی اگه نشونش ندادم
اگر از دست من دلگیر هستی، اگر حرفی یا رفتاری از من هنوز در دلت مانده، که آزارت میده از تومیخواهم مرا ببخشی. نه به این خاطر که مادرت هستم، بلکه چون من هم انسانی بودم که اشتباه میکرد.
امروز که خودت مادر دو دسته گل مائده و مهدی شدهای، شاید بهتر ازگذشته مرا درک کنی. شاید بعضی روزها بفهمی مادری چقدر سخت است؛ اینکه همیشه نگران باشی، همیشه دعاکنی و همیشه از آینده فرزندانت بترسی.
از تو خواهش میکنم برای مائده و مهدی، بیشتر ازآنچه من توانستم برای شما باشم، حضور داشته باش. وقتی حرفی برای گفتن دارند، گوش بده. وقتی اشتباه میکنند،اول در آغوششان بگیر و بعد راه را نشانشان بده. بگذارهمیشه بدانند خانهشان امنترین جای دنیاست.
دخترم... اگر امروز این سطرها را میخوانی، فقط یک چیز را به خاطر بسپار؛ هیچ ثروتی در دنیا برای من باارزشتر از لبخند شما نبوده و نیست. تمام دعاهای شبانهام، آرزوهای قلبیام و امیدهای باقیمانده عمرم، خوشبختی شماست .
اگر از من دلگیر هستی، اگر جایی کوتاهی از من دیدی، مرا ببخش. من مادری بودم که با تمام وجود دوستت داشت، اما همیشه همه چیز آنطور که دلش میخواست پیش نرفت.
سپیده جان...
تو همیشه قلب مهربانی داشتی. همین مهربانی راحفظ کن. مراقب زندگیات باش، و مهمتر از همه، مراقب دلت باش که از کینه و ناراحتی پر نشود.
سپیده جان... آرزو میکنم هر جا که باشی، خداوند دلت را آرام، قدمهایت را استوار و لبخندت را همیشگی نگه دارد. هیچ غمی مهمان قلب مهربانت نشود و همیشه در پناه لطف خدا زندگی کنی.
دوستت دارم؛ نه به اندازه واژهها، نه به اندازه سالهایی که با هم زندگی کردهایم، بلکه به اندازه تمام تپشهای قلب مادری که از نخستین لحظه حضورت، زندگیاش را با عشق تو معنا کرد.
بعد از من، کنار خواهرها و برادرهایت بمان. سعی کن
رشته محبت بین شما هیچوقت پاره نشود. اگر روزی سونیا یا سید حسین یا شکوفه و سهیل به تو احتیاج داشتند، تاجایی که میتوانی دستشان را بگیر.بعد از من مادر همه شون تو هستی. این بزرگترین آرامش برای من خواهد بود. و یک خواهش دیگر...گاهی برایم فاتحهای هدیه کن. من به هیچ چیز بیشتر ازدعای فرزندانم احتیاج نخواهم داشت.
دوستت دارم... نه چون دختر اولم هستی، بلکه چون
بخشی از جان منی.
با عشق...
مادرت.