

دلنوشتهای از زبان مادری که آرزو دارد هیچ پدر و مادری در پایان عمر، احساس فراموششدگی نکند.
به دیوار زده بودنش...
نه مثل تابلویی هنری که همه با احترام به آن نگاه کنند؛ نه... فقط یک عکس ساده از زنی پیر، با چشمانی خسته، لبهایی که سالها بود خنده را فراموش کرده بودند و قلبی که هنوز هم دنبال «مادر بودن» میگشت.
سالها برای بچههایش مادری کرد. اشکهایش را پنهان کرد تا مبادا دل بچههایش بلرزد. همیشه سپرشان بود؛ حتی وقتی خودش هیچ پناهی نداشت.
گاهی نیمههای شب، وقتی همه خواب بودند، آرام با خودش زمزمه میکرد: «کاش فقط یک نفر، یک بار از من میپرسید: حالت چطور است؟»
اما صبح که میشد، دوباره مادر میشد... با همان لبخندهای خسته.
حالا همان مادر، شده بود یک عکس... یک قاب چوبی، یک تصویر خاموش که به دیوار آویزانش کرده بودند.
انگار دیگر بودنش زیادی بود... انگار تمام سالهای مادری، در چند تار موی سفید خلاصه شده بود.
روی قاب نوشته بودند:
«قابل واگذاری... مادری با قلبی پر از عشق و چشمانی که هنوز هم منتظرند.»
و آن زن...
نه شکایتی کرد، نه کسی را نفرین کرد، نه دلش خواست کسی را شرمنده کند.
فقط آرزو کرد شاید روزی، دستی از سر محبت روی آن قاب بنشیند و کسی آرام بگوید:
«تو هنوز هم ارزش دوست داشته شدن را داری...»
و چقدر تلخ است...
بعضی از بچهها فراموش میکنند چگونه به دنیا آمدند. فراموش میکنند چه شبهایی مادر تا صبح بیدار ماند تا آنها آرام بخوابند. فراموش میکنند دستی که امروز میلرزد، همان دستی است که روزی آنها را از زمین بلند میکرد.
این فقط حرف من نیست؛ این درد دل بسیاری از پدران و مادرانی است که همه زندگیشان را وقف فرزندانشان کردهاند و تنها آرزویشان این است که در سالهای پیری، هنوز در دل فرزندانشان جای داشته باشند.
اما حقیقت این است که همه مادرها، کودکی آرام و خانهای پر از مهر نداشتهاند.
من هم یکی از همان مادرها هستم.
شاید به همین خاطر، هیچوقت نتوانستم آن مادری باشم که خودم آرزو داشتم باشم.
اگر روزی از من دلخور شدید... اگر جایی کم گذاشتم... اگر نتوانستم آنطور که باید شما را بفهمم یا با شما مهربان باشم...
با تمام وجود میگویم:
حق دارید.
من مادری را از روی کتاب یاد نگرفتم. از روی محبت هم یاد نگرفتم. من در خانهای بزرگ شدم که محبت، مهمان همیشگیاش نبود.
من فقط تلاش کردم تا جایی که میتوانستم، چیزی را به شما بدهم که خودم هرگز نداشتم.
اگر در این راه کم آوردم، مرا ببخشید.
با تمام عشق و احترامی که برای تکتک شما دارم، اگر از من زخمی بر دلتان مانده است، خودم را در برابر شما مسئول میدانم و از صمیم قلب از شما پوزش میخواهم.
اما از شما یک خواهش دارم...
شما مثل من نباشید.
حالا که خودتان پدر و مادر شدهاید، نگذارید زخمهای گذشته به قلب فرزندانتان برسد.
آنها را بیشتر در آغوش بگیرید.
بیشتر بگویید: «دوستت دارم.»
بیشتر ببخشید.
بیشتر گوش بدهید.
نگذارید فرزندانتان روزی با حسرت از کودکیشان یاد کنند؛ همانگونه که من هنوز با حسرت از کودکی خودم یاد میکنم.
من هرگز نگفتهام در کودکی هیچوقت نخندیدم یا هیچ لحظه خوشی نداشتم.
خندیدم... گاهی بازی کردم... گاهی کنار خانوادهام قدم زدم.
اما حقیقت این است که شادیهای کودکیام، مثل شعله کوچک شمعی در میان طوفان بود.
آنقدر کمنور بود که نتوانست تاریکیِ کمبود محبت، سرزنشها و زخمهای روحم را روشن کند.
زخمهایی که با گذشت سالها، نهتنها کوچک نشدند، بلکه همراه من بزرگ شدند و بر تمام سالهای زندگیام سایه انداختند.
شاید به همین دلیل است که امروز، بیش از آنکه کودکیام را با لبخند به یاد بیاورم، آن را با حسرت به خاطر میآورم.
و من از خدای مهربان فقط یک دعا دارم...
خدایا...
روزی نرسد که سربار فرزندانم شوم.
روزی نرسد که مرا نوبتی بین خانههایشان بگردانند یا پایان زندگیام در خانه سالمندان باشد.
اگر روزی توان از تنم رفت، عزتم را از من نگیر.
بگذار تا آخرین نفس، حرمت مادریام حفظ شود.
و اگر وقت رفتنم رسید...
آرام صدایم کن؛ پیش از آنکه احساس کنم باری بر دوش کسانی شدهام که همه زندگیام را برای خوشبختیشان گذاشتم.
یادتان باشد...
همه کودکیها شبیه هم نیستند.
همه پدرها و مادرها فرصت یاد گرفتن عشق را نداشتهاند.
اما شما میتوانید آغازگر نسلی باشید که در آن، هیچ کودکی با زخم بزرگ نشود و هیچ پدر و مادری، در پایان عمر، احساس تنهایی، بیپناهی و فراموششدگی نکند.