ویرگول
ورودثبت نام
Leila Taghipour Rezvani
Leila Taghipour Rezvaniمن لیلا هستم. اینجا خانه خاطرات، تجربه‌ها و روزهای زندگی من است. از کودکی تا امروز، قصه‌هایی واقعی از رنج‌ها، امیدها، عشق، خانواده و رؤیاهایی که هرگز فراموش نشدند.
Leila Taghipour Rezvani
Leila Taghipour Rezvani
خواندن ۱۴ دقیقه·۴ ماه پیش

سالی که گمان می‌کردم دیگر توان ادامه دادن ندارم

در زندگی هر انسانی روزهایی وجود دارد که شاید هیچ‌وقت نتواند آن‌ها را به‌درستی برای کسی تعریف کند؛ روزهایی که حتی به یاد آوردنشان هم بغضی سنگین را در گلویش می‌نشاند. روزهایی که آدم نه آن‌قدر توان دارد که از دردهایش بگوید و نه آن‌قدر آرامش که بتواند سکوت کند. فقط در خودش فرو می‌رود، به نقطه‌ای دور خیره می‌شود و با خودش فکر می‌کند چگونه توانسته از آن همه رنج عبور کند.

برای من هم چنین روزهایی وجود داشت؛ روزهایی که هنوز هم وقتی به آن‌ها فکر می‌کنم، قلبم فشرده می‌شود و چشمانم به خاطراتی خیره می‌ماند که هیچ‌کس جز خودم نمی‌تواند عمقشان را درک کند.

؛ سالی که افسردگی آرام‌آرام به تمام گوشه‌های زندگی‌ام نفوذ کرده بود و من، بی‌آنکه خودم بفهمم، داشتم از خودم دور می‌شدم.صدایم عوض شده بود. چهره‌ام دیگر شباهتی به گذشته نداشت.

دیگر آن آدم سابق نبودم.

انگار کسی چراغ‌های درونم را یکی‌یکی خاموش کرده بود. چیزهایی که روزی خوشحالم می‌کردند، دیگر رنگی نداشتند. حرف‌هایی که زمانی از شنیدنشان لبخند می‌زدم، حالا به‌سختی از کنارم عبور می‌کردند. حتی گاهی نگاه کردن به آینه هم برایم دشوار بود؛ چون زنی را می‌دیدم که چهره‌اش خسته‌تر از گذشته شده بود، نگاهش دیگر آن روشنی سابق را نداشت و لبخندش، اگر هم بر لبانش می‌نشست، به چشم‌هایش نمی‌رسید.

غم، بی‌صدا در چهره‌ام خانه کرده بود.

صبح‌ها چشم باز می‌کردم، اما انگار هیچ دلیلی برای برخاستن نداشتم. شب‌ها به رختخواب می‌رفتم، اما ذهنم از فکر و نگرانی دست نمی‌کشید. ساعت‌ها می‌گذشتند و من میان انبوهی از احساسات متناقض گرفتار بودم؛ گاهی دلم می‌خواست حرف بزنم، گاهی هیچ کلمه‌ای پیدا نمی‌کردم. گاهی دلم می‌خواست کسی کنارم بنشیند و فقط دستم را بگیرد، بی‌آنکه چیزی بپرسد، بی‌آنکه بخواهد حالم را توضیح بدهم.

اما زندگی همیشه آن‌طور که ما نیاز داریم، پیش نمی‌رود.

یکی از تلخ‌ترین بخش‌های آن روزها برای من، تنهایی بود؛ نه فقط تنهاییِ نبودن آدم‌ها، بلکه درونت غوغایی برپا باشد و دیگران تنها سکوتت را ببینند. اینکه از شدت خستگی نتوانی حتی از خودت مراقبت کنی، اما دنیا همچنان از تو انتظار داشته باشد محکم بمانی، لبخند بزنی و مثل همیشه به راهت ادامه بدهی.

گاهی آدم آن‌قدر خسته می‌شود که دیگر حتی توان توضیح دادن خستگی‌اش را هم ندارد.

من هم به همان نقطه رسیده بودم؛ جایی که حرف‌ها در دلم می‌ماندند، اشک‌هایم بی‌اجازه جاری می‌شدند و روزهایم یکی پس از دیگری می‌گذشتند، بی‌آنکه احساس کنم واقعاً زندگی می‌کنم.

بعضی شب‌ها با خودم فکر می‌کردم چرا این‌همه درد سهم من شده است. چرا باید روزهایی را بگذرانم که حتی تصورشان هم برایم دشوار بود. چرا گاهی انسان، با تمام تلاشی که برای خوب ماندن می‌کند، باز هم در برابر اندوه خودش احساس ناتوانی می‌کند.

پاسخی نداشتم.

فقط درد بود و خستگی و دلی که زیر بار اتفاقات زندگی، دیگر مثل گذشته توان ایستادن نداشت.

و چه سخت است وقتی در ظاهر هنوز همان آدمی هستی که دیگران می‌شناسند، اما در درونت انگار هزار بار فرو ریخته‌ای و هر بار، بی‌آنکه کسی متوجه شود، تکه‌های وجودت را جمع کرده‌ای تا روز دیگری را بگذرانی.

اما تلخ‌تر از خودِ درد، گاهی تماشاگرانی هستند که درد تو را می‌بینند، از حال بدت باخبرند، خستگی را در چهره‌ات می‌خوانند و می‌دانند که روزهای دشواری را می‌گذرانی، اما سهمشان از تمام رنج تو، تنها چند کلمه تکراری است:

«ان‌شاءالله خوب می‌شوی... خدا بزرگ است... درست می‌شود...»

و بعد، بی‌آنکه قدمی بردارند، بی‌آنکه بپرسند واقعاً چه کمکی از دستشان برمی‌آید، به زندگی عادی خودشان برمی‌گردند؛ انگار همین چند جمله برای سبک کردن بار سنگین روزهای تو کافی بوده است.

من قدر دعا را می‌دانم، به خدا ایمان دارم و هرگز منکر ارزش یک کلام امیدوارکننده نیستم؛ اما گاهی آدم در کنار دعا، به دستی هم نیاز دارد که بلندش کند؛ به حضوری که فقط از دور تماشاگر نباشد؛ به کسی که به‌جای گفتن «خوب می‌شوی»، لحظه‌ای بایستد و بپرسد:

«حالا که حالت خوب نیست، من چه کاری می‌توانم برایت انجام بدهم؟»

چه تفاوت بزرگی است میان کسی که فقط از خوب شدن تو حرف می‌زند و کسی که برای بهتر شدن حالت، حتی قدم کوچکی برمی‌دارد.

آن روزها بیشتر از هر زمان دیگری فهمیدم که دانستنِ رنج یک انسان، با شریک شدن در سختی‌هایش فرق دارد. بعضی‌ها از حال بدت خبر دارند، اما خبر داشتنشان هیچ تغییری در تنهایی تو ایجاد نمی‌کند. می‌دانند که روزهای سختی را می‌گذرانی، اما حضورشان فقط در حد چند جمله باقی می‌ماند؛ جمله‌هایی که شاید نیتشان خیر باشد، اما وقتی بارها تکرار می‌شوند و هیچ عمل و همراهی پشتشان نیست، دردی را سبک نمی‌کنند.

من از هیچ‌کس انتظار نداشتم معجزه کند. انتظار نداشتم کسی تمام مشکلاتم را به دوش بکشد یا زندگی‌ام را از نو بسازد. گاهی یک احوال‌پرسی واقعی، یک پیگیری صادقانه، یک کمک کوچک یا حتی چند دقیقه کنارم ماندن، می‌توانست معنای بزرگی داشته باشد.

اما آن روزها گذشتند و من، در میان تمام آن حرف‌های امیدوارکننده، معنای تلخ بعضی فاصله‌ها را هم فهمیدم.

فهمیدم که گاهی آدم‌ها حال تو را می‌بینند، اما سنگینی آن را احساس نمی‌کنند؛ صدایت را می‌شنوند، اما عمق خستگی‌ات را نمی‌فهمند؛ و برایت آرزوی خوب شدن می‌کنند، بی‌آنکه حاضر باشند سهم کوچکی در آسان‌تر شدن روزهایت داشته باشند.

شاید آن‌ها هم گرفتاری‌های خودشان را داشتند. شاید نمی‌دانستند چه باید بکنند. من نمی‌توانم از دل همه باخبر باشم و نمی‌خواهم درباره نیت هیچ‌کس قضاوت کنم. اما چیزی که برای من باقی ماند، خاطره روزهایی بود که بیش از هر زمان دیگری به همراهی نیاز داشتم و فهمیدم همه کسانی که از درد تو باخبرند، لزوماً در تحمل آن کنارت نخواهند ایستاد.

و این، درسی بود که با هیچ کلمه‌ای نمی‌شد به من آموخت؛ باید زندگی‌اش می‌کردم تا بفهممش.

امروز دیگر از کسی انتظار ندارم که مرا از تمام سختی‌های زندگی نجات بدهد. اما یاد گرفته‌ام میان آرزوی خوب شدن یک نفر و تلاش واقعی برای بهتر شدن حال او، تفاوتی عمیق وجود دارد.

گاهی مهربانی، در گفتنِ «ان‌شاءالله خوب می‌شوی» خلاصه نمی‌شود؛ گاهی مهربانی یعنی وقتی می‌دانی کسی توان برخاستن ندارد، به‌جای تکرار اینکه روزی بلند خواهد شد، دستش را بگیری و کمکش کنی یک قدم بردارد.

من آن روزها به معجزه‌های بزرگ احتیاج نداشتم؛ به آدم‌هایی نیاز داشتم که حضورشان از حرف‌هایشان واقعی‌تر باشد.

و شاید یکی از مهم‌ترین چیزهایی که آن سال به من آموخت، همین بود:

همه کسانی که درد تو را می‌بینند، قرار نیست مرهم آن باشند؛ اما تو می‌توانی از میان همان روزهای تنهایی، معنای واقعی همراهی را بشناسی و قدر دست‌هایی را بدانی که بی‌هیاهو، بی‌منت و بی‌وعده، واقعاً به یاری‌ات می‌آیند.

با این همه، هنوز چیزی در عمق وجودم باقی مانده بود؛ چیزی که شاید خودم هم در آن روزهای تاریک به‌درستی نمی‌شناختم.

خدا...

وقتی دست‌های آدم از همه‌جا کوتاه می‌شود، گاهی تازه معنای تکیه‌گاهی را می‌فهمد که هیچ‌وقت از او دور نبوده است.

من در آن روزها بارها گریه کردم. بارها با دلی شکسته دعا کردم. گاهی حتی کلمه‌ای برای گفتن نداشتم و فقط با اشک‌هایم حرف می‌زدم. نمی‌دانم دعایم چگونه بود، نمی‌دانم چقدر توانستم حرف بزنم، اما باور دارم خدا همان سکوت‌های سنگین را هم می‌شنید؛ همان لحظه‌هایی را که هیچ‌کس از آن‌ها خبر نداشت و من تنها مانده بودم با دلی که از شدت اندوه، پناهی جز او نمی‌شناخت.

خدا مرا از یاد نبرد.

شاید پاسخ بعضی دعاهایم را همان لحظه نفهمیدم. شاید آن روزها آن‌قدر درگیر رنج بودم که نمی‌توانستم نشانه‌های کوچک امید را ببینم، اما امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، رد مهربانی‌اش را در بسیاری از لحظه‌ها پیدا می‌کنم؛ در آدم‌هایی که به‌موقع وارد زندگی‌ام شدند، در دست‌هایی که برای درمانم تلاش کردند و در نیرویی که درست وقتی تصور می‌کردم دیگر توانی نمانده، آرام‌آرام در وجودم شکل گرفت.

بعد از خدا، پزشکانی بودند که با دلسوزی، صبوری و دانششان کمک کردند مسیر درمان را طی کنم.

برای همیشه قدردان کسانی هستم که در آن روزهای دشوار، با نگاه انسانی و رفتار مهربانشان کنارم ماندند. گاهی یک توضیح آرام، یک جمله امیدوارکننده یا حتی احساس اینکه کسی رنجت را جدی گرفته است، می‌تواند برای انسانی خسته بسیار ارزشمند باشد.

آن‌ها شاید ندانند که حضورشان برای من چه معنایی داشت. شاید برایشان بخشی از وظیفه حرفه‌ای‌شان بود، اما برای من، هر قدمی که در مسیر درمان برداشته شد، دریچه‌ای کوچک به سوی روشنایی بود.

من به کمک آن‌ها، به لطف خدا و با گذشت زمان، کم‌کم یاد گرفتم که برای بهتر شدن باید به خودم فرصت بدهم؛ که قرار نیست تمام زخم‌ها یک‌شبه خوب شوند و قرار نیست انسان بعد از هر رنجی، فوراً به همان آدم سابق تبدیل شود.

گاهی بهبودی، آرام و بی‌صدا اتفاق می‌افتد؛ در روزی که کمی راحت‌تر از خواب بیدار می‌شوی، در لحظه‌ای که دوباره از چیزی لبخندت می‌گیرد، در ساعتی که احساس می‌کنی می‌توانی نفسی آسوده‌تر بکشی.

و در میان تمام این اتفاق‌ها، نیرویی بود که برای من معنایی فراتر از تمام کلمات داشت.

فرزندانم...

آن‌ها عزیزترین بخش زندگی من بودند؛ همان دلیل‌هایی که حتی در تاریک‌ترین لحظه‌ها، مرا به یاد زندگی می‌انداختند.

وقتی احساس می‌کردم از درون خسته و شکسته‌ام، فکر آن‌ها در قلبم زنده می‌شد. به چهره‌هایشان فکر می‌کردم، به نیازشان به محبت، به روزهایی که باید در کنارشان می‌بودم و به آینده‌ای که هنوز پیش رویشان قرار داشت.

پدرشان کنارشان نبود و همین حقیقت، بار مسئولیت و نگرانی مرا سنگین‌تر می‌کرد.

بارها از خودم پرسیدم اگر من هم نتوانم به زندگی‌ام سروسامان بدهم، چه کسی می‌تواند آن‌طور که دلم می‌خواهد پناهشان باشد؟ چه کسی می‌تواند با تمام وجود نگرانشان شود، برای شادی‌شان دعا کند و در سختی‌ها پشتشان بایستد؟

می‌دانستم که آن‌ها به مادری نیاز دارند که تا جایی که می‌تواند، برای خوب شدن تلاش کند؛ مادری که شاید خسته باشد، شاید اشک بریزد، شاید گاهی از شدت فشار زندگی به سکوت پناه ببرد، اما همچنان برای بهتر شدن قدم بردارد.

عشق به فرزندانم، برایم به معنای انکار درد نبود. من همچنان رنج می‌کشیدم، همچنان روزهای سختی داشتم و همچنان به درمان و کمک نیازمند بودم. اما در میان تمام آن تاریکی‌ها، یاد آن‌ها به من انگیزه می‌داد که برای خودم و برای زندگی‌مان دوباره تلاش کنم.

گاهی فقط به این فکر می‌کردم که باید به خودم فرصت بدهم، درمانم را ادامه بدهم و برای رسیدن به روزهای بهتر تلاش کنم.

دلم می‌خواست روزی برسد که دوباره بتوانم با آرامش به چشمانشان نگاه کنم؛ روزی که لبخندم از ته دل باشد و بتوانم بدون آنکه اندوه تمام وجودم را بگیرد، برایشان از آینده حرف بزنم.

دلم می‌خواست کنارشان باشم؛ نه فقط از نظر جسمی، بلکه با قلبی آرام‌تر، با روحی که دوباره توان دوست داشتن لحظه‌های زندگی را پیدا کرده باشد.

شاید هیچ‌وقت ندانند که در آن روزها، فکرشان چند بار مرا به ادامه مسیر امیدوار کرد. شاید هرگز تمام شب‌هایی را که با نگرانی برای آینده‌شان گذراندم، ندانند. شاید هیچ‌وقت نفهمند که در میان آن همه آشفتگی، چقدر آرزو داشتم روزی برسد که دوباره بتوانم برایشان مادری کنم، بی‌آنکه خودم زیر بار اندوهم خم شده باشم.

اما من می‌دانم.

من تمام آن روزها را به یاد دارم.

و برای عشقی که در سخت‌ترین لحظه‌ها در قلبم روشن ماند، همیشه سپاسگزارم.

راه بازگشت آسان نبود. هیچ اتفاق معجزه‌آسایی نیفتاد که یک‌شبه تمام دردهایم را از بین ببرد. بهبودی من از میان روزهای طولانی، درمان، صبوری، دعا، اشک و تلاش گذشت.

قدم‌به‌قدم پیش رفتم؛ گاهی امیدوار، گاهی خسته، گاهی با تردید و گاهی با نیرویی که خودم هم از وجودش شگفت‌زده می‌شدم.

یاد گرفتم که لازم نیست همیشه قوی باشم. لازم نیست برای اثبات توانایی‌ام، تمام دردهایم را پنهان کنم. فهمیدم که کمک خواستن نشانه ضعف نیست و پذیرفتن اینکه حال آدم خوب نیست، می‌تواند آغاز راهی برای بهتر شدن باشد.

من یاد گرفتم با خودم مهربان‌تر باشم.

یاد گرفتم که انسان حق دارد خسته شود، گریه کند، مکث کند و برای دوباره ایستادن به زمان نیاز داشته باشد.

و مهم‌تر از همه، فهمیدم که بیماری و رنج، تمام هویت یک انسان نیستند. من فقط روزهای سخت زندگی‌ام نبودم. فقط اشک‌هایم نبودم. فقط آن چهره خسته و آن نگاه اندوهگین نبودم.

در وجود من هنوز زنی زندگی می‌کرد که می‌توانست دوباره آرامش را تجربه کند، دوباره بخندد، دوباره برای آینده رؤیا داشته باشد و دوباره از بودن در کنار عزیزانش لذت ببرد.

ماه‌ها طول کشید تا این حقیقت را باور کنم.

ماه‌ها طول کشید تا کم‌کم خودم را در میان آن همه خستگی پیدا کنم؛ تا دوباره به صدای خودم، به چهره‌ام در آینه و به زندگی‌ای که هنوز فرصت ساختنش را داشتم، نزدیک شوم.

امروز که به آن روزها فکر می‌کنم، هنوز دلم برای خودم می‌سوزد؛ برای آن زنی که گاهی نمی‌دانست چگونه باید از پس روزهایش بربیاید، برای اشک‌هایی که در سکوت ریخت و برای تمام لحظه‌هایی که با قلبی سنگین، سعی می‌کرد خودش را سر پا نگه دارد.

دلم می‌خواهد به آن زن بگویم:

«می‌دانم چقدر سخت گذشت. می‌دانم چقدر خسته شدی. می‌دانم گاهی احساس کردی هیچ‌کس نمی‌تواند عمق دردت را بفهمد. می‌دانم چند بار با خودت فکر کردی که دیگر توان تحمل این همه اندوه را نداری.

اما تو در میان همان روزهای دشوار، قدم‌هایی برداشتی که شاید آن زمان کوچک به نظر می‌رسیدند، اما هر کدامشان بخشی از راه بازگشت تو بودند.

تو برای بهتر شدن تلاش کردی. کمک پذیرفتی. درمان را ادامه دادی. به خدا پناه بردی و به خاطر فرزندانت، برای ساختن روزهایی آرام‌تر امید را در قلبت زنده نگه داشتی.

من هنوز همان انسانی هستم که روزهای سختی را از سر گذرانده است. گذشته‌ام پاک نشده و خاطرات آن سال، بخشی از داستان زندگی من باقی خواهد ماند. اما دیگر نمی‌خواهم تمام زندگی‌ام را از دریچه آن اندوه ببینم.

امروز می‌دانم که بهبودی همیشه به معنای فراموش کردن گذشته نیست؛ گاهی یعنی بتوانی گذشته را به یاد بیاوری، بی‌آنکه دوباره در آن گرفتار شوی. یعنی زخم‌هایت را بشناسی، اما اجازه ندهی تمام آینده‌ات را تعریف کنند.

اگر امروز هنوز ایستاده‌ام، به لطف خداست؛ و به لطف عشقی که به فرزندانم داشتم.

و البته، به لطف تمام قدم‌هایی که خودم، با وجود دشواری‌ها، برای بهتر شدن برداشتم.

من از آن روزها درس‌های زیادی گرفتم. فهمیدم که نباید رنج آدم‌ها را از روی ظاهرشان قضاوت کرد. ممکن است کسی لبخند بزند و درونش خسته باشد. ممکن است کسی سکوت کند، نه از سر بی‌تفاوتی، بلکه چون دیگر توان توضیح دادن ندارد.

فهمیدم که گاهی مهربانی ما با یک انسان، می‌تواند در روزی که بیش از همیشه به آن نیاز دارد، معنایی عمیق پیدا کند. اینکه به جای قضاوت کردن، گوش بدهیم؛ به جای کوچک شمردن درد دیگران، آن را جدی بگیریم و به جای گفتن «قوی باش»، گاهی فقط کنارش بمانیم.

چون بعضی آدم‌ها از شدت تلاش برای قوی ماندن خسته شده‌اند؛ آن‌ها بیش از هر چیز به فرصتی برای نفس کشیدن، به دستی برای کمک و به امیدی برای ادامه مسیر نیاز دارند.

من نمی‌گویم تمام دردهایم از بین رفته‌اند. نمی‌گویم دیگر هیچ روز سختی در زندگی‌ام وجود ندارد. زندگی همچنان فراز و نشیب‌های خودش را دارد، اما حالا بهتر می‌دانم که در برابر دشواری‌ها، تنها راه، تحمل خاموش و بی‌پایان نیست؛ می‌توان کمک گرفت، می‌توان درمان شد، می‌توان از دیگران پناه و همراهی خواست و می‌توان آرام‌آرام دوباره به زندگی نزدیک شد.

گاهی وقتی به آسمان نگاه می‌کنم، با خودم فکر می‌کنم چقدر عجیب است که انسان می‌تواند روزهایی را پشت سر بگذارد که زمانی تصور می‌کرد تحملشان برایش ناممکن است.

شاید ما همیشه قدرت خودمان را در روزهای آرام نمی‌شناسیم. شاید گاهی در دل همان روزهای سخت، در میان اشک‌ها و تردیدها، راه‌هایی پیدا می‌کنیم که بعدها معنایشان را بهتر می‌فهمیم.

من از آن سال، با قلبی که خاطرات تلخی در خود دارد، اما با نگاهی متفاوت به زندگی بیرون آمده‌ام.

فهمیده‌ام که خوشبختی همیشه اتفاق بزرگی نیست. گاهی همین که بتوانی یک روز را با آرامش بیشتری بگذرانی، یک فنجان چای بنوشی، صدای عزیزانت را بشنوی و برای فردا اندکی امید داشته باشی، خودش نعمتی بزرگ است.

و من برای همین نعمت‌های کوچک، از ته دل سپاسگزارم.

خدایا، ممنونم که در روزهایی که خودم را گم کرده بودم، راه بازگشت را برایم هموار کردی. ممنونم برای دست‌هایی که وسیله مهربانی تو شدند، برای پزشکانی که کمک کردند دوباره سلامت و آرامشم را دنبال کنم و برای فرزندانی که حضورشان معنای عمیقی به زندگی‌ام بخشید.

ممنونم که به من فرصت دادی دوباره زندگی را ببینم؛ نه آن‌گونه که پیش از رنج‌هایم می‌دیدم، بلکه با قلبی که معنای درد، صبوری و قدرشناسی را بهتر می‌شناسد.

آن سال، سالی بود که گمان می‌کردم دیگر توان ادامه دادن ندارم؛ اما امروز می‌دانم که پایان توانایی من نبود، بلکه یکی از سخت‌ترین فصل‌های زندگی‌ام بود؛ فصلی که با تمام تلخی‌هایش گذشت و به من آموخت که برای بازگشت به زندگی، گاهی باید از میان تاریک‌ترین روزها، آرام‌آرام راهی به سوی روشنایی پیدا کرد.

من هنوز اینجا هستم.

با تمام خاطراتی که پشت سر گذاشته‌ام، با قلبی که رنج را می‌شناسد، با عشقی که به فرزندانم دارم و با ایمانی که در روزهای دشوار، تکیه‌گاهم شد.

شاید زخم‌های آن روزها هیچ‌وقت به‌طور کامل از خاطرم پاک نشوند، اما دیگر نمی‌خواهم فقط به خاطر دردهایی که کشیده‌ام، خودم را به یاد بیاورم.

و بیش از هر چیز، می‌خواهم به یاد بیاورم که حتی پس از سالی که تصور می‌کردم دیگر توان ادامه دادن ندارم، هنوز فرصت زندگی کردن، دوست داشتن، آرام گرفتن و ساختن روزهایی تازه وجود داشت.

من از آن روزها عبور کردم؛ نه بی‌زخم، نه بی‌خاطره، اما با امیدی که دوباره در دلم جوانه زد.

و امروز، همین که می‌توانم این داستان را روایت کنم، برایم یادآور یک حقیقت است:

گاهی زندگی ما را از راه‌هایی عبور می‌دهد که هرگز انتخابشان نکرده‌ایم؛ اما با لطف خدا ومهربانی و امید، می‌توانیم آرام‌آرام راه خود را به سوی روزهای روشن‌تر پیدا کنیم.

و من، با تمام وجودم، برای این فرصت دوباره سپاسگزارم.

نویسندهخوابمادرخانوادهداستان
۱۸
۱
Leila Taghipour Rezvani
Leila Taghipour Rezvani
من لیلا هستم. اینجا خانه خاطرات، تجربه‌ها و روزهای زندگی من است. از کودکی تا امروز، قصه‌هایی واقعی از رنج‌ها، امیدها، عشق، خانواده و رؤیاهایی که هرگز فراموش نشدند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید