
گاهی وقتا زندگی، نه فریاد میخواد، نه اشک،
فقط یه سکوت میخواد، از اون سکوتایی که سنگینتر از هزار زخمِ بیمرهمه.
نه کسی میفهمه چی گذشته،
نه کسی حوصلهی شنیدن داره.
آدما فقط نگاهت میکنن،
شاید حتی تحسینت کنن،
ولی کسی نمیدونه این ایستادنت چقدر به زانو زدنت نزدیک بوده.
همه چی از جایی شروع شد که فهمیدم
قرار نیست دنیا عادل باشه.
قرار نیست هر دستی که میگیری، دستتو بگیره.
قرار نیست هر دلی که باهاش راه میای، برات بمونه.
روزایی هست که از درون میپوسی

ولی باید بخندی،
باید بگی "خوبم"
چون کسی حالِ واقعیِ آدمای قوی رو نمیپرسه...
از همان روز، اشکهایم را در سکوت پنهان کردم و لبخند زدن را یاد گرفتم؛ نه از سرِ شادی، بلکه برای اینکه کسی نپرسد: «چی شده؟»
آدم، وقتی بارها میشکند و باز خودش تکههایش را کنار هم میگذارد، دیگر مثل قبل نمیشود.قوی به نظر میرسد، اما درونش پر از خاطرههایی است که هنوز با یادشان نفسش سنگین میشود.
من هم سالهاست با همین سکوت زندگی میکنم؛ سکوتی که هزار حرف ناگفته را در خودش پنهان کرده است.
شاید خیلیها فقط امروزِ مرا ببینند، اما هیچکس از راهی که تا رسیدن به اینجا آمدهام خبر ندارد.
پشت هر لبخند، قصهای هست که هیچوقت گفته نشد...خستگی فقط مال جسم نیست،
یه جور خستگی هست که از روح شروع میشه،
از جایی که امید داشتی، ولی دیگه نداری...
از جایی که جنگیدی، ولی نتیجهاش فقط یه زخم دیگه بود...من آدم بدی نیستم،فقط زیادی جنگیدم،
گاهی آدم وقتی به گذشته نگاه میکند، بیشتر از آنکه فرزندانش را ببیند، خودش را میبیند؛
زنی خسته، زخمی، پر از نگرانی و پر از حرفهایی که هیچوقت نتوانست به زبان بیاورد.
من هم امروز، میان برگهای خاطراتم، ایستادهام و به سالهایی نگاه میکنم که گذشتند...
به روزهایی که مادر بودم، اما همیشه نمیدانستم چگونه باید مادر باشم.
بارها از خودم پرسیدم:
آیا برای فرزندانم همان مادری بودم که باید میبودم؟
راستش را بخواهید، جواب این سؤال برایم آسان نیست.
من هم اشتباه کردم.
گاهی خسته شدم، گاهی کم آوردم، گاهی صدایم بلند شد و گاهی آنقدر درگیر دردهای خودم بودم که نتوانستم دردهای فرزندانم را ببینم.
اما یک چیز را هیچوقت نمیتوانم انکار کنم:
من آنها را با تمام وجودم دوست داشتم.
شاید همیشه بلد نبودم این عشق را درست نشان بدهم.
شاید آغوشم آنقدر که باید گرم نبود، شاید لبخندهایم کم بود و شاید بعضی وقتها، به جای آنکه پناهشان باشم، خودم به آنها پناه بردم.
من مادری کردم بدون آن پشتوانهای که یک مادر گاهی به آن نیاز دارد؛
با زخمهایی که خودم به تنهایی حملشان کردم و با روزهایی که فقط خدا میدانست چگونه از آنها عبور کردم.
و در میان همه آن سختیها، بچههایم بزرگ شدند...
گاهی فکر میکنم شاید آنها زودتر از سنشان بزرگ شدند؛
چون مادرشان همیشه آن زن قوی و آرامی نبود که باید میبود.
این اعتراف برای من آسان نیست.
گاهی در دل خودم ترسیدهام که نکند فرزندانم مرا آنطور که باید، «مادر» ندیده باشند؛
نکند فقط زنی را دیده باشند که کنارشان زندگی کرده، نه مادری که تمام وجودش برای آنها میتپیده.
اگر چنین بوده، تنها چیزی که میتوانم بگویم این است:
مرا ببخشید.
نه از روی ترحم...
نه به خاطر اینکه مادر شما هستم...
فقط یکبار به گذشته من نگاه کنید و زنی را ببینید که خودش هم گاهی نیاز داشت کسی دستش را بگیرد.
اگر میتوانستم زمان را به عقب برگردانم، آغوشم را گرمتر میکردم، صدایم را آرامتر، اشکهایم را کمتر و لبخندهایم را بیشتر.
بیشتر میگفتم:
«دوستتان دارم.»
بیشتر بغلتان میکردم.
بیشتر گوش میدادم.
و کمتر اجازه میدادم خستگیهای زندگی، میان من و شما فاصله بیندازد.
اما زمان برنمیگردد...
و حالا تنها چیزی که برایم مانده، همین برگهای خاطرات است؛
برگهایی که میخواهم روی آنها برای تکتک شما بنویسم.
نه برای دفاع از خودم...
برای اینکه یک روز، وقتی این نوشتهها را میخوانید، بدانید پشت تمام اشتباهات و کمبودها، قلب مادری بود که شاید کامل نبود، اما عشقش به شما واقعی بود.شما تمام هستی من بودید و هستید.
و اگر روزی از خودتان پرسیدید:
«مادرم ما را دوست داشت؟»
جوابم را همینجا، میان این سطرها میگذارم:
آری... بیشتر از آنچه توانستم به زبان بیاورم.
با دنیا، با خودم، با خاطراتی که هنوزم خوابمو خراب میکنن.