
هر انسانی در دلش خانهای دارد؛ خانهای که شاید هیچوقت روی زمین ساخته نشود، اما سالها در خیال، آجر به آجر بالا میرود.خانه رؤیایی من، قصری بزرگ و پر زرقوبرق نبود. آرزوهایم همیشه ساده بودند؛ آنقدر ساده که شاید برای خیلیها عادی به نظر برسند.من فقط یک خانه میخواستم...خانهای که وقتی درش را باز میکنم، بوی آرامش بدهد.خانهای که دیگر نگران صاحبخانه، اسبابکشی، جمع کرد نخاطرهها و دل کندن از دیوارهایش نباشم. خانهای که بدانم تا آخر عمر، سقفش مال دل من است.در رؤیاهایم همیشه خانهای با یک حیاط بزرگ میبینم.حیاطی که دور تا دورش گلهای محمدی، یاس شمعدانی و نسترن کاشتهام. گوشهای از حیاط، چند بوته نعناع،ریحان، جعفری و تره سبز شدهاند. هر صبح که از خواب بیدار میشوم، با یک استکان چای به دیدن گلهایم میروم.با آنها حرف میزنم، برگهای خشکشان را جدا میکنم و از دیدن شکوفههای تازه، دلم لبریز از شادی میشود.کنار حیاط، یک تخت چوبی گذاشتهام. روی آن، سماورهمیشه آرام میجوشد. صدای قلقل آب، موسیقی خانه است. عصرها روی همان تخت مینشینم، استکان چای را در دست میگیرم و به آسمان نگاه میکنم؛ بیآنکه عجلهای برای رفتن یا نگرانی از فردا داشته باشم.بعد وارد آشپزخانه میشوم. از باغچه خودم چند شاخه سبزی تازه میچینم، عطرشان تمام خانه را پر میکند و غذایی را که دوست دارم با عشق میپزم. نه به خاطرکسی،نه از روی اجبار؛ فقط برای دل خودم، برای خانهای که سالها انتظارش را کشیدهام.گاهی در خیال، از پنجره به حیاط نگاه میکنم و با خودم میگویم: «بالاخره رسیدی... این همان خانهای است که همیشه آرزویش را داشتی.»اما وقتی چشمهایم را باز میکنم، میبینم همه اینها فقط مهمان رؤیاهایم بودهاند.سالها مستأجر بودم و هر بار که وسایل خانه را جمع میکردم تا به جای دیگری بروم، انگار تکهای از دلم را هم جا میگذاشتم. هیچ دیواری فرصت پیدا نکرد تا خاطراتم رابرای سالهای طولانی در خودش نگه دارد.با این حال، هیچوقت از رؤیا دیدن دست نکشیدم.امروز احساس میکنم شاید آن خانهای که این همه سال در انتظارش بودم، قرار نیست در این دنیا ساخته شود. شایدخدا خانهای زیباتر برایم در جایی دیگر آماده کرده باشد؛خانهای که دیگر ترس از دست دادنش نباشد، خانهای که درآن هیچ خداحافظی، هیچ اسبابکشی و هیچ دلتنگی وجود نداشته باشد.گاهی با خودم میگویم شاید خانه واقعی من، خانه آخرت باشد؛ همان جایی که دیگر خستگی نیست، حسرت نیست،نگرانی نیست و دل آدم برای هیچچیز نمیلرزد.اگر روزی به آن خانه برسم، باز هم حیاطی پر از گل میخواهم. باز هم سماوری که آرام بجوشد. باز هم بوی سبزی تازه و نان گرم. اما این بار میدانم هیچکس مرا از آن خانه جدا نخواهد کرد.تا آن روز، هنوز هم در گوشهای از دلم، آن خانه را نگه میدارم؛ خانهای که شاید روی زمین نصیبم نشد، اماهیچکس نتوانست آن را از رؤیاهایم بگیرد.و هر بار که چشمهایم را میبندم، خودم را روی همان تخت چوبی میبینم؛ استکانی چای در دست، نسیمی که میان گلها میپیچد و دلی که بعد از سالها، طعم آرامش را چشیده است.