

من هم مثل خیلی از دخترهای همسن و سالم، هزاران
آرزو داشتم. آرزوهایی که آن روزها آنقدر کوچک بودند که
شاید برای خیلیها عادی به نظر میرسیدند، اما برای من دستنیافتنی بودند.
آرزو داشتم لباسی بپوشم که با شوق انتخابش کرده باشم،
نه لباسی که فقط برای پوشاندن تنم باشد. آرزو داشتم
وقتی کنار همسن و سالهایم راه میروم، نگران نگاه کسی
نباشم و احساس کمبود نکنم. آرزو داشتم گاهی بیدغدغه
چیزی بخورم که دوستش دارم، نه اینکه همیشه یاد بگیرم
به نداشتههایم عادت کنم.
کودکیام زود تمام شد؛ آنقدر زود که فرصت نکردم طعم
واقعی کودکی را بچشم. هنوز مشغول فهمیدن دنیای
کودکانه بودم که زندگی از من انتظار بزرگ شدن داشت.
نوجوانیام هم با همان شتاب گذشت؛ میان نگرانیها،
سختیها و مسئولیتهایی که سهم سن من نبود.
آن روزها بارها از کنار ویترین مغازهها رد میشدم. نه برای
خرید، فقط برای تماشا. با خودم فکر میکردم شاید روزی
برسد که بتوانم بیدغدغه چیزی را که دوست دارم انتخاب
کنم. خیلی وقتها آرزوهایم را فقط در ذهنم زندگی
میکردم، چون میدانستم گفتنشان چیزی را عوض نمیکند.
اما دردناکترین حسرت زندگی من، نداشتن لباس یا
خوراک خوب نبود؛ حسرتِ روزهایی بود که باید با خنده و
بازی میگذشت، اما با نگرانی و سکوت گذشت. حسرتِ
کودک بودن، بدون اینکه مجبور باشی زودتر از موعد بزرگ شوی.
سالها گذشت و فهمیدم زندگی همیشه همه آرزوها را به
آدم نمیدهد. بعضی آرزوها فقط برای این به دنیا میآیند
که در گوشهای از دل آدم بمانند و هر از گاهی خودشان را
یادآوری کنند. نه برای اینکه ما را غمگین کنند، بلکه برای
اینکه قدر داشتههایمان را بیشتر بدانیم.
من امروز از گذشتهام خجالت نمیکشم. از روزهایی که
ساده زندگی کردم، از لباسهای ساده، از سفرههای ساده
و از آرزوهای برآوردهنشدهام هم خجالت نمیکشم. همه
آنها بخشی از وجود من شدند؛ همانها به من یاد دادند
اگر روزی لبخندی بر لب کسی بنشانم، ارزشش از داشتن
خیلی چیزهای مادی بیشتر است.
شاید هنوز هم آرزوهایی در دلم مانده باشد که هرگز به
آنها نرسم. شاید بعضی حسرتها تا آخرین روز زندگی
همراهم بمانند. اما دیگر از آنها دلگیر نیستم. آنها
زخمهایی هستند که جایشان مانده، اما دردشان مرا از ادامه راه بازنداشت.
اگر امروز کسی از من بپرسد بزرگترین حسرت زندگیات
چیست، میگویم: حسرت روزهایی که میتوانستم فقط یک
کودک باشم و نبودم؛ روزهایی که میتوانستم فقط یک
نوجوان باشم و زندگی اجازه نداد.
و با همه اینها، هنوز باور دارم که انسان را آرزوهای
برآوردهنشده؛ بلکه ، شخصیت واقعی او را می میسازد.