
مائده جان، ای گلِ باغِ وجود
اولین نوه، چه شیرین و چه خوب
آمدی تا خانهام گلشن شود
قلبِ من با خندهات روشن شود
هر نفس با یاد تو لبخند من
نام تو شد قصهی شیرین من
مائده، ای اولین گل، ای عزیزِ جانِ من،
مانده عطرِ خندههایت تا همیشه در تنم.
مائده، ای نغمهی شیرین، ای بهارِ خانهام
با تو هر روزِ دلم سرشار از افسانهام
مائده، ای اولین عشقِ نوه
تا ابد در قلب من جای تو هست ❤️
مائده جانم...
تو اولین کسی بودی که به من فهماند عشق مادربزرگ بودن چه حس عجیبی دارد؛ عشقی آرام و عمیق که شاید هیچوقت نتوانستم اندازهاش را با کلمات برایت بگویم.
قبل از هر چیز میخواهم بدانی که تو یکی از شیرینترین اتفاقهای زندگی من بودی؛ اولین نوهای که آمد و مرا در اوج جوانی، وروزهای پر درد افسردگیم برای اولین بار مادربزرگ کرد.
برای من، آمدنت اتفاقی بود که هیچوقت فراموشش نمیکنم. هنوز خودم در مشقت های زندگی غوطهور بودم که ناگهان کودکی وارد زندگیمان شد و اسم تازهای به من داد؛ «مادربزرگ».
تو فقط اولین نوهی من نبودی؛ تو اولین تجربهی من از عشقی بودی که جنسش با تمام عشقهایی که تا آن روز شناخته بودم فرق داشت. آمدنت برای من شروع فصل تازهای بود؛ فصلی که در آن، در کنار مادر بودن، طعم شیرین مادربزرگ بودن را هم چشیدم.
تو اولین تجربهی من از دنیایی بودی که تا قبل از تو نمیشناختم. با آمدنت فهمیدم آدم میتواند یک نفر را از همان ابتدا، بی ریا، بی ادعا، دوست داشته باشد و فقط آرزو کند که حالش خوب باشد
شاید برای خیلیها مادربزرگ شدن یعنی رسیدن به سالهای پیری، اما من در اوج جوانی این حس را تجربه کردم. به همین دلیل خاطرهی آمدنت همیشه برایم رنگ و بوی دیگری دارد. تو در روزهایی آمدی که هنوز خودم پر از آرزو و رویا بودم و با این حال، آمدنت یک آرزوی تازه هم به دلم اضافه کرد: اینکه روزی ببینم چه کسی میشوی و زندگی چه قصهای برایت مینویسد.
هر بار که نامت را بر زبان آوردم، از خدا خواستم زندگیات پر از آرامش، سلامتی و خوشبختی باشد. از او خواستم اگر روزی راهت سخت شد، توان ادامه دادن داشته باشی و اگر روزی دلت شکست، دوباره بتوانی شادی را پیدا کنی.
وقتی این نامه را مینویسم تو هفده ساله شدهای، دوست دارم این نامه را نه فقط به عنوان مادربزرگت، بلکه به عنوان زنی بخوانی که بالا و پایینهای زیادی را دیده است.
هفده سالگی، آغاز سالهایی است که کمکم بیشتر خودت را میشناسی و تصمیم میگیری چه کسی باشی. شاید در سالهای آینده انتخابهای زیادی پیش رویت قرار بگیرد؛ دوست داشتن، درس خواندن، کار کردن، سفر کردن، ساختن آینده و پیدا کردن جای خودت در این دنیا.
در همهی این مسیرها، امیدوارم خودت را گم نکنی.
هیچوقت برای اینکه شبیه دیگران باشی، از خود واقعیات فاصله نگیر. تو لازم نیست شبیه کسی باشی تا دوست داشتنی باشی. خودت باش، رشد کن، اشتباه کن، یاد بگیر و هر روز نسخهی بهتری از خودت بساز.
وقتی به هفده سال گذشته نگاه میکنم، میبینم تو دیگر آن کودک کوچکی نیستی که روزی در آغوشم میگرفتم. حالا یک دختر نوجوان شدهای؛ با دنیایی از فکر، آرزو، سؤال و رویا. شاید خیلی چیزها در این پانزده سال تغییر کرده باشد، اما یک چیز برای من همانطور مانده: جای تو در قلبم❤️.
مائدهی عزیزم، آرزو دارم وقتی بزرگتر شدی، فقط آدم موفقی نباشی؛ آدم خوبی باشی. کسی که حضورش برای دیگران آرامش داشته باشد، کسی که دل کسی را بیدلیل نشکند
یادت باشد زیبایی واقعی آدمها به ظاهرشان نیست. چیزی که سالها بعد از یک انسان در دل دیگران باقی میماند، اثری است که از خودش به جا گذاشته است. من آرزو دارم هر جا که رفتی، از تو به نیکی یاد کنند و نامت برای آدمها یادآور خوبی و مهربانی باشد.
اگر روزی به گذشته برگشتی و این نامه را دوباره خواندی، شاید دیگر آن دختر کوچکی نباشی که من در ذهنم دارم. شاید خودت خانهای ساخته باشی، شاید مادر شده باشی، شاید هزاران اتفاق خوب و سخت را پشت سر گذاشته باشی. آن روز شاید بهتر بفهمی که چرا آمدن یک کودک میتواند زندگی یک زن را اینهمه تغییر دهد.
من تو را فقط به خاطر اینکه اولین نوهام بودی دوست نداشتم؛ اما اولین بودن تو، جایگاه ویژهای در خاطرات من ساخت. تو اولین کسی بودی که باعث شد من در همان سالهای بی کسی، برای اولین بار خودم را در نقش مادربزرگ ببینم.
آرزو دارم اگر روزی تشکیل خانواده دادی،
و روزی مادر شدی، آنقدر عشق در قلبت داشته باشی که فرزندت بداند خانه همیشه امنترین جای دنیاست.
و اگر روزی به هر دلیلی مسیر زندگیات سخت شد، یادت نرود که قویتر از چیزی هستی که در لحظههای سخت تصور میکنی.
و اگر یک روز آسمان را نگاه کردی و دلت گرفت، لبخند کوچکی بزن و با خودت بگو:
«مادربزرگم اگر بود، حتماً میخواست من شاد زندگی کنم.»
دوستت دارم مائده قشنگم ❤️