


شکوفه بودی و در باغِ قلبم پا گرفتی
میانِ عطرِ عشق و مهر، آرام جا گرفتی
دومین دخترِ من، ای نازنینِ جانِ مادر
چه زیبا قد کشیدی، شدی خود تکیهگاهِ مادر
تو روزی غنچهای بودی نشسته در کنارم
و امروزت دو گل داری، دو یارِ بیقرارم
چه زیباست اینکه میبینم تو را مادر شدی
برای دو قلبِ کوچک، سایه و باور شدی
شکوفه، نام تو انگار تقدیرِ بهاریست
که در آغوشِ تو امروز، دو گل در بیقراریست
بمان همیشه لب خندان، گلِ باغِ وجودم
که بعد از سالها هنوزم، به تو دلخوش بودم
تو دخترِ منی، اما چه زیبا مادرانه
شدی یک قصهی شیرین، میانِ هر ترانه...
شکوفه، نام تو بوی بهارِ زندگی دارد
که هر جا میروی، دنیا عطرِ تازهای دارد
الهی سایهات باشد همیشه بر سرِ آن دو
و من هم تا نفس دارم، بگویم: دخترم، دوستت دارم،
شکوفه جانم...
نامت شبیه غنچهای زیباست؛ نویدبخش بهار، تازگی و شکفتن.
شاید به همین دلیل است که هر بار نامت را میشنوم، حس لطافت و آرامشی خاص در دلم زنده میشود.
تو دومین دلبند من بودی؛ دختری که با آمدنش، گوشهای دیگر از قلبم پر شد.
در نگاهت همیشه چیزی متفاوت بود؛ آرامشی که شاید با کلمات نمیشد توضیحش داد.
با تو خندیدم، با تو گریه کردم و همراه تو روزهای زیادی را پشت سر گذاشتم.
شکوفه جان، آن سالها امکانات زیادی نداشتم، اما امید و دلسوزی تمام چیزی بود که برای بزرگ کردنت داشتم. شاید همیشه نتوانستم همه نیازهایت را آنطور که دوست داشتم برآورده کنم، اما تمام تلاشم این بود که مسیر زندگیات روشنتر و آرامتر باشد.
گاهی مادرها فکر میکنند فرزندانشان خودشان محبتهای نگفته را میفهمند؛ اما امروز میدانم بعضی حرفها باید گفته شوند. برای همین میخواهم بدانی که وجودت همیشه برای من ارزشمند بوده است.
شکوفهی عزیزم...
زندگی لحظههایی دارد که هیچوقت از یاد آدم نمیرود. یکی از آن لحظهها برای من، روزهایی بود که گاهی جایمان عوض میشد؛ تو با همهی مهربانی و دلسوزی، مثل یک مادر مراقب من بودی و من با تمام وجود، محبتت را احساس میکردم.
هیچوقت فراموش نمیکنم وقتی برای عمل جراحی رفتم، خانهی گرم و پرمهرت را با روی باز به روی من گشودی. با عشق از من مراقبت کردی، کنارم بودی و نگذاشتی احساس تنهایی کنم. آن روزها برای من فقط روزهای بیماری نبود؛ روزهایی بود که دوباره معنای آرامش و تکیهگاه داشتن را حس کردم.
دخترم، هر کدام از شما فرزندانم با شیوهی خودتان همیشه به من عشق ورزیدهاید و من به داشتن همهی شما افتخار میکنم. اما این خاطرهی شیرین، هدیهای است که خدا به من داد تا مهربانی تو را در آن روزهای سخت با تمام وجود لمس کنم.
شاید همیشه جای زیادی برای رفتن نداشتم، اما خانهی تو برای من همیشه حس یک خانهی امن را داشته است؛ جایی که هر وقت دلم بگیرد، میدانم با آغوش گرم و مهربانت آرام میشوم. این حس ارزشمند، چیزی است که تا آخر عمر در قلبم نگه میدارم و هرگز فراموشش نخواهم کرد.
از صمیم قلب از تو سپاسگزارم، دختر نازنینم. دعا میکنم خداوند همیشه دل و خانهات را پر از آرامش، سلامتی و عشق نگه دارد و لبخند از لبانت دور نشود.
دخترم، مادر بودن فقط به سن و سال نیست؛ گاهی خدا دل فرزندی را آنقدر بزرگ میکند که برای مدتی، سایهی امن دختربر سر مادرش میشود. من آن روزها این نعمت را در وجود تو دیدم و تا آخر عمر، قدردانش خواهم بود.
شکوفه جان...
یکی از سختترین روزهایی که هیچوقت از یادم نمیرود، روزهای بیماریمان بود. هر دوی ما کرونا گرفته بودیم، اما حال تو خیلی شدیدتر شد و در بیمارستان بستری شدی. آن روزها خودم هم بیمار بودم، جسم و روانم آنقدر ضعیف شده بود که توان زیادی نداشتم، اما فکر و دلم فقط پیش تو بود.
هر روز از خدا سلامتیات را میخواستم. هنگام اذان، در حیاط به سجده میافتادم و از خدا میخواستم درد تو کمتر شود. وسلامت به آغوش خانواده برگردی. آن روزها از سختترین روزهای زندگی من بود؛ چون درد خودم را فراموش کرده بودم و تمام نگرانیام تو بودی.
وقتی میشنیدم حالت کمی بهتر شده، انگار دوباره دنیا برایم روشن میشد؛ اما وقتی خبر خوبی از تو نمیرسید، دلم آرام نمیگرفت. مادری همین است؛ گاهی دلش میخواهد به جای فرزندش درد بکشد.
میدانم آن روزها نتوانستم آنطور که باید کنار بچههایت باشم، اما باور کن من هم بیمار بودم ونای بلند شدن نداشتم و نمیخواستم خدای نکرده آنها هم گرفتار شوند. قلبم پیش شما بود، حتی اگر توان جسمم کم شده بود.
شکوفه عزیزم...
من از آن لحظههای ساده و قشنگ زندگی که با تو داشتم هم همیشه خوشحال میشدم.
وقتی که ظهر بچه ها را از مدرسه می آوردیم و بچه اصرار میکردند بریم خانه شما
روزهایی که کنار هم بودیم، با همه سادگیشان برای من شیرین بودند. کنار هم غذا میخوردیم، بچهها بازی میکردند و از بودن کنار هم لذت میبردیم. البته مثل هر مادر و دختری، گاهی هم سرِ حسین ابوالفضل و فاطمه یا خستگیهای روزمره، دلخوری کوچکی بینمان پیش میآمد؛ اما قهرهایمان عمر زیادی نداشت و خیلی زود دوباره با هم میخندیدیم. امروز که به آن روزها فکر میکنم، میبینم همان لحظههای ساده، از زیباترین خاطرات زندگی من هستند.
تووقتی آن استانبولی خوشمزه را با سبزی خوردن درست میکردی ،و میدانستی چقدر دوستش دارم. شاید یک روز که دوباره پختی، یادی از مادرت بکنی و بدانی همین لحظههای ساده چقدر برای من باارزش بودند. وبعد از ظهرهایی که باهم به پارک میرفتیم بعد هر کس به خانه خود میرفت
امروز که دو فرشته زندگیات، ابوالفضل و فاطمه، کنار تو بزرگ میشوند، از تو میخواهم همیشه جایی امن برای حرفهایشان باشی. بگذار بدانند حتی وقتی اشتباه میکنند، آغوش مادر هنوز برایشان باز است.
شکوفه جان...
زندگی گاهی آدم را خسته میکند، اما نگذار سختیها لطافت قلبت را از تو بگیرند. مهربانیات را حفظ کن، چون دنیا همیشه به آدمهایی با قلبهای آرام نیاز دارد.
اگر روزی این نامه را خواندی و من کنارت نبودم، فقط بدان دعای مادرت همیشه همراهت خواهد بود. اگر دلت گرفت، گاهی در آرامش خانه یادی از من کن و برایم فاتحهای بخوان. همین برای قلب من آرامش بزرگی است.
شکوفهی عزیزم...
تو یکی از زیباترین فصلهای زندگی من هستی؛ فصلی که با نامت، با لبخندت و با خاطراتمان در قلبم مانده است.
با تمام مهر و افتخار،
مادرت ❤️