


تو آمدی و خانه پُر از نور و صفا شد
با خندهی تو، سهمِ دلم حالِ خدا شد
در چشم تو دیدم همهی شورِ بهاری
هر لحظهی تو قصهای از مهر و وفا شد
ای آخرین دلبندِ عزیزِ دلِ مادر
با آمدنت خانه پر از عطرِ دعا شد
وقتی که صدای خندهات پیچید در خانه
اندوهِ دلم یکسره از خانه جدا شد
در بینِ همه خاطرههای عمرِ مادر
نامِ تو عزیزتر زِ هر حرف و صدا شد
هرجا که تو باشی، دلِ من گرمِ امید است
لبخند تو برای دلم عینِ شفا شد
سید حسین، ای جانِ من و روشنیِ من
با بودنت این قلبِ شکسته باصفا شد
من هیچ نخواهم زِ جهان، جز دلِ شادت
این آرزوی مادرِ تو تا به ابد پا شد
هرچند تو آخرینِ دلبندِ دلِ مایی
عشقِ تو در این سینه نه کم شد، نه جدا شد
سید حسین، تو آخرین برگِ این غزل
اما غزل به نام تو هرگز به پایان نشد
سیدحسین جان...
قبل از اینکه از آمدنت برایت بگویم، میخواهم بدانی چرا این نام را برایت انتخاب کردم.
نامت را سیدحسین گذاشتم، به خاطر عشقی که همیشه در دلم به سرور شهیدان آقا عبداللهالحسین داشتهام؛ عشقی که برای من فقط یک نام نیست، بلکه بخشی از باور، دلبستگی و احساس قلبی من است.
دلم میخواست نام تو هم یادآور همان عشق باشد؛ نامی که هر بار صدایت میکنم، چیزی عزیز و مقدس در قلبم زنده شود.
معنی سید حسین، نامی ترکیبیست: «سید» به معنای صاحب یا بزرگوار، و «حسین» یعنی نیکو و زیبا.
🌿 سید حسین… آخرین تپش قلبم
کوچولوی خونه…
شیرین زبون، پر از انرژی…
تو اومدی وقتی دیگه خیال کردم دیگه چیزی برام نمونده.
ولی تو دوباره منو «مادر» کردی…
با بوی تنت، با بازیات، با خندههای ناگهانیت.
میدونم شاید وقت نشه همه چی رو برات جبران کنم…
شاید اون مادری نبودم که برای یه بچه کوچیک لازمه…
ولی عزیزم، تو برای من شدی نور دوبارهی زندگی…
بدان هر اشک، هر شادی، و هر شیطنتِ تو، برای من معنای زندگی بود.
وقتی این نامه را مینویسم، تو فقط هشت سال داری.
هنوز صدای خندههایت در خانه میپیچد، هنوز گاهی
دست کوچکت را در دستم میگذاری و با خیال راحت کنارم
راه میروی. هنوز دنیا برایت پر از بازی، سؤال و رویاهای کودکانه است.
وقتی به دنیا آمدی، من دیگر آن سالهای اول جوانی را پشت سر گذاشته بودم؛ اما تو که آمدی، انگار دوباره جوان شدم.
دوباره برای یک موجود کوچک ذوق کردم، دوباره با صدای گریهاش از جا پریدم، دوباره منتظر خندهای شدم که تمام خستگیام را از یادم ببرد.
شاید وقتی این نامه را بخوانی، دیگر آن پسر کوچلو
نباشی.شاید دیگر موهایت را مثل امروز نتوانم بههم بریزم و گونههایت را ببوسم شاید قدت از من بلندتر شده باشد، شاید مردی شده باشی که مسئولیت زندگی خودش را به دوش میکشد.
نمیدانم آن روز من کنارت هستم یا نه...
اما میخواهم چند حرف را از امروز برایت به یادگار بگذارم.
پسرم...
تو در سالهایی به دنیا آمدی که من دیگر آن مادر جوان
سالهای اول نبودم. خستهتر بودم، نگرانتر بودم و شاید
گاهی نتوانستم آن مادری باشم که حق تو بود.
سید حسین جان...
تو آخرین هدیه خدا به زندگی من بودی.
با آمدنت، خانه دوباره صدای کودکی گرفت. دوباره
اسباببازیها گوشه خانه پیدا شدند، دوباره خندههای
کودکانه در خانه پیچید و دوباره من یاد گرفتم که زندگی هنوز میتواند زیبا باشد.
من نمیدانم آینده برای تو چه نوشته است؛
اما از خدا میخواهم هرجا باشی، دلت آرام باشد، مردی باشی که به بودنش افتخار کنند و هیچوقت محبت آدمهایی را که روزهای کودکیات را با تو قسمت کردند، کوچک نشماری.
و اگر یک روز دلت برای کودکیهایت تنگ شد، بدان که گوشهای از آن روزها هنوز در قلب من زنده است.
همانجا که یک مادر، پسربچهی کوچک اش را نگاه میکند و با خودش میگوید:
«چه خوب شد که آمدی...
تو آمدی و من دوباره جوانی را حس کردم.»
از تو فقط چند خواهش دارم...
وقتی بزرگ شدی هیچوقت نمازت را ترک نکن، حتی اگر همه دنیا گفتند مهم نیست.
هیچوقت دل خواهرات و برادرت را نشکن.
هیچوقت برادر و خواهرهایت را فراموش نکن.
سپیده، شکوفه، سهیل و سونیا قبل از اینکه خواهر و
برادرت باشند، تکههای قلب من هستند. اگر روزی من نبودم، شما یادگارهای همدیگر هستید.
پسرم...
زندگی همیشه آسان نیست. روزهایی میآید که خسته میشوی، دلگیر میشوی یا احساس میکنی دنیا با تو مهربان نیست. در آن روزها فقط یادت باشد خدا هیچوقت بندهاش را تنها نمیگذارد. به او تکیه کن و با امید ادامه بده.
پسرم...
مرد بودن به بلند بودن صدا نیست.
مرد بودن یعنی وقتی کسی به تو تکیه کرد، باعث نشوی زمین بخورد.
یعنی اگر قولی دادی، پایش بمانی.
یعنی اگر قدرتی داشتی، از آن برای کمک کردن استفاده کنی، نه برای آزار دادن.
از همه مهمتر
مواظب پدرت باش.
اگر روزی دیدی خسته است، اگر روزی زندگی روی شانههایش سنگینی کرد، تا میتوانی برایش چراغ باش؛ همانطور که او در سالهای زندگیات، سایه و پناه تو بوده است.
پدرت فقط پدر تو نیست؛
مردی است که سهم بزرگی از سالهای زندگی و بزرگ شدن این خانواده را به دوش کشیده و در زندگی خواهرها و برادرهایت هم ردپایی از پدری به جا گذاشته است.
پس اگر روزی دستت به جایی رسید که توانستی دلش را گرم کنی، دریغ نکن.
گاهی یک تماس، یک احوالپرسی، یک «بابا خوبی؟» و حتی نشستن چند دقیقه کنارش، برای یک پدر از هزار هدیه باارزشتر است.
یادت باشد آدمها یک روز پیر میشوند...
روزی میرسد که پدر و مادر دیگر آن آدمهای قویِ روزهای کودکی ما نیستند و بیشتر از هر چیزی به محبت فرزندانشان احتیاج دارند.
آن روز، تو برای پدرت چراغ باش.
نه فقط به خاطر اینکه پدر توست؛
بلکه به خاطر تمام روزهایی که پدری کرد و تمام دلهایی که در این خانه به او تکیه داشتند.
این را از من به یادگار داشته باش، پسرم؛
مراقبت از پدر، فقط انجام دادن یک وظیفه نیست... گاهی زیباترین شکلِ قدردانی از تمام سالهایی است که او برای خانوادهاش زندگی کرده است.
اگر روزی عاشق شدی، حرمت دلی را که به تو اعتماد کرده حفظ کن.
اگر روزی پدر شدی، فرزندت را فقط بزرگ نکن؛ با او زندگی کن.
بگذار وقتی بزرگ شد، ازخاطرات کودکیاش لبخند بزند.
اگر روزی این نامه را خواندی و من دیگر کنار تو نبودم، غصه نخور. عشق مادر با رفتن تمام نمیشود. من همیشه در دعاهایم، در خاطرههایم و در تمام لحظههایی که با عشق برایت زندگی کردم، کنار تو خواهم ماند.
تو همیشه تکهای از قلب من خواهی بود. هر سنی که داشته باشی، برای من همان پسر دوستداشتنی خواهی ماند که روزی دستش را گرفتم و با تمام وجود دوستش داشتم.
دوستت دارم، بیشتر از آنچه بتوانم با کلمات بگویم.
و اگر روزی دلت برای من گرفت...
لازم نیست دنبال عکسهایم بگردی.
فقط یک قرآن باز کن.
چند آیه بخوان.
برایم یک فاتحه بفرست.
و بعد لبخند بزن.
چون من هیچوقت دوست ندارم فرزندم به خاطر من غمگین بماند.
میخواهم زندگی کنی... بخندی... موفق شوی...
دوستت دارم، سید حسین جانم...
از روزی که برای اولین بار صدایت زدم، تا آخرین نفس و حتی بعد از آن.
با تمام عشق یک مادر...
مادرت 🌹