
سونیا جانِ مامان… 🤍
امروز باز به خاطر دیابت بستری شدی و دوباره همان حسِ سنگینی آمد سراغم؛
همان حسی که فقط یک مادر میفهمد… وقتی عزیزترین آدم زندگیاش را به بیمارستان میسپارد و خودش با یک دنیا نگرانی به خانه برمیگردد.
خانه هنوز همان خانه است،
همهچیز سر جایش هست،
اما نبودنت عجیب به چشم میآید…
انگار سکوت، امروز بیشتر از همیشه صدای خودش را به رخ میکشد.
میدانم این اولین بار نیست که راهِ بیمارستان را تجربه میکنی،
اما برای دلِ من،
هیچکدام از این روزها عادی نمیشوند.
هر بار که تو آنجا میمانی، انگار سختترین روزهای عمرم را دوباره زندگی میکنم؛
دلِ مادر برای نگرانی از حالِ فرزندش هیچوقت عادت نمیکند…
وقتی برای مهمانی میروی و خانه خالی از تو میشود، دلتنگت میشوم،
اما تهِ دلم آرام است که سالمی و خوش میگذرانی.
امروز اما دلتنگیام جنس دیگری دارد؛
امروز دلم فقط یک خبر خوب میخواهد،
فقط یک «مامان، من خوبم» از زبان تو.
سونیا جانم…
اگر میشد درد تو را از تنت بردارم و به جان خودم بخرم،
حتی یک لحظه هم تردید نمیکردم.
دردت به جان من دخترم…
کاش میشد هر چه درد و بیماری است، از تو دور کنم و خودم به جایش تحمل کنم.
تو فقط خوب شو و برگرد…
بگذار دوباره خانه با صدایت جان بگیرد،
بگذار چشمهای نگران مامان، با دیدن لبخندت آرام بگیرد.
من اینجا، با تمام قلبم، دعا میکنم خداوند دستت را بگیرد، سلامتی را به تنت برگرداند و خیلی زود تو را سالم و خندان به آغوش خانه برگرداند.
سونیا…
تو فقط دختر من نیستی؛
یک تکه از قلب منی که بیرون از سینهام زندگی میکنی.
برای همین است که وقتی تو درد میکشی، دلِ من هم درد میگیرد… ❤️