

برای ابوالفضل و فاطمه، عزیزترین دوقلوهای عزیز لیلا
ابوالفضل و فاطمه، دو غنچهی همریشهام
دو کبوتر، دو ترانه، دو عزیزِ بیشهام
دوقلوهای نازنینم، دو ستاره، دو نگار
هر دو در قلبِ لیلا تا ابد دارید قرار
دو ستاره از یک آسمان آمدند
دو قصه از یک داستان آمدند
ابوالفضل، گلِ مردانهی باغِ دلم
فاطمه، ماهِ درخشانِ شبهای دلم
یکی خورشیدِ من و دیگری ماهِ من
هر دو شیرینتر ز هر رؤیای من
با شما خانه پر از عطرِ بهار است
مادربزرگ با شما امیدوار است
دو قلوهای عزیزم، دو جان در یک تن
تا همیشه جایتان باشد در قلبِ من ❤️🌷
فرشتههای نازنینم،
بعضی آمدنها فقط یک تولد نیستند؛ بعضی آمدنها بعد از سالهایی از چشمانتظاری، درست وقتی که دلها بیشتر از همیشه تشنه یک شادی تازهاند، اتفاق میافتند. آمدن شما برای خانواده ما از همان اتفاقهای قشنگ بود؛ انگار خداوند یک روز تصمیم گرفت انتظارمان را با دو لبخند کوچک، دو قلب پاک و دو هدیه دوستداشتنی پاسخ بدهد.
شما با هم آمدید و شادیتان فقط برای یک نفر نبود؛ انگار خانه و دلهای زیادی با آمدنتان روشن شد. دو کوچولوی دوستداشتنی که خداوند همزمان به ما سپرد و از همان روزهای اول، بودنتان برای خانوادهمان رنگ و حال دیگری داشت.
شاید خودتان هیچوقت نتوانید بفهمید آمدنتان در آن روزها چقدر عزیز و شیرین بود. شما هنوز خیلی کوچک بودید و از آن همه شوق و ذوق چیزی به خاطر ندارید؛ اما بزرگترهای خانواده خوب به یاد دارند که چطور دو تا بچه کوچک، بعد از سالها انتظار، تبدیل به یکی از شیرینترین خبرهای زندگی شدند.
و حالا باورم نمیشود که نه سال از آن روز گذشته است...
نه سال از خندهها، شیطنتها، بازیها و بزرگ شدن دو کودک کنار هم گذشته؛ دو کودکی که از همان ابتدا قصه مشترکی داشتند، اما هر کدام کمکم شخصیت و دنیای مخصوص خودشان را پیدا کردند.
دوقلو بودن شما فقط شبیه هم بودن یا در یک روز به دنیا آمدن نیست. شما از اولین روزهای زندگی، یکدیگر را در کنار خود داشتهاید. با هم بزرگ شدهاید، با هم خندیدهاید، شاید بر سر چیزهای کوچک با هم دعوا کردهاید و چند دقیقه بعد دوباره کنار هم نشستهاید!
شاید امروز این چیزها برایتان کاملاً عادی باشد، اما سالها بعد که بزرگتر شوید، همین خاطرات ساده میتوانند تبدیل به باارزشترین قسمتهای کودکیتان شوند.
ابوالفضل جانم...
تو برای من همان پسر کوچولویی هستی که در کنار فاطمه، بخشی از یک خاطره بسیار شیرین خانوادگی شدی. شاید سالها بعد قدت بلند شود، بزرگتر شوی و زندگیات شکل دیگری پیدا کند، اما تصویر کودکیات در ذهن مادربزرگت همانطور دوستداشتنی باقی میماند.
دلم میخواهد وقتی بزرگ شدی، هر جا که زندگی تو را برد، چیزهای قشنگی که امروز در وجودت هست، فراموشت نشود. از آن پسر بچهای که امروز میخندد و از چیزهای کوچک خوشحال میشود، یک گوشهای از وجودت همیشه باقی بماند.
فاطمه زیبای من...
تو هم برای من فقط نیمی از یک دوقلو نیستی؛ تو فاطمهای، با دنیای مخصوص خودت، با لبخند و روحیه و شخصیت خودت. شاید هرچه بزرگتر شوی، بیشتر متوجه شوی که زندگی قرار نیست تو را شبیه هیچکس دیگری کند.
دلم میخواهد همیشه خودت باشی و برای چیزهایی که دوستشان داری، با دل و جرئت قدم برداری. زیبایی واقعی آدمها فقط در چهرهشان نیست؛ در همان چیزی است که وقتی کسی کنارشان مینشیند، از بودنشان احساس خوبی پیدا میکند. امیدوارم این زیبایی را همیشه در قلبت نگه داری.
و شما دو عزیز من...
یک خواهش مادربزرگ را هیچوقت فراموش نکنید؛ اگر روزی بزرگ شدید و هر کدامتان زندگی و مسیر خودتان را پیدا کردید، نگذارید فاصلهها باعث شوند کودکی مشترکتان را فراموش کنید.
ممکن است روزی هر کدامتان خانه و زندگی خودتان را داشته باشید، مشغلهها زیاد شود و شاید حتی مدتها همدیگر را نبینید؛ اما یادتان باشد شما از اولین روزهای زندگی، در کنار هم بودهاید.
اگر یکی از شما روزی خبر خوبی داشت، دیگری از ته دل خوشحال شود. اگر یکی ناراحت بود، دیگری دلش را به دست بیاورد. اگر بینتان دلخوری پیش آمد، نگذارید یک ناراحتی کوچک، خاطره سالهای کودکی را کمرنگ کند.
این رابطهای است که خداوند از همان ابتدا به شما هدیه داده و امیدوارم هرچه سالها میگذرد، ارزشش را بیشتر بدانید.
عزیزهای دوقلوی من...
شاید روزی این نامه را بخوانید که من دیگر کنارتان نباشم. شاید آن روز خیلی چیزها در زندگیتان عوض شده باشد؛ شاید خودتان بزرگ شده باشید و حتی لبخندتان با لبخندهای امروزتان فرق کرده باشد.
اما اگر آن روز رسید، دوست ندارم فقط با غم مرا به یاد بیاورید.
به آن سالها فکر کنید که دو کودک کوچک، بعد از یک انتظار طولانی، وارد خانواده شدند و دلهای زیادی را شاد کردند.
به عکسهای کودکیتان نگاه کنید؛ به خودتان که کنار هم ایستادهاید، به خندههایتان، به شیطنتهایتان و به روزهایی که هنوز دنیا برایتان ساده و کوچک بود.
و بدانید در میان تمام خاطرات آن سالها، شما دو نفر برای مادربزرگتان همیشه یک جای خاص داشتید؛ چون آمدنتان فقط آمدن دو نوه نبود، آمدن یک شادی دو نفره بود که سالها در دل خانوادهمان جایش خالی بود.
حالا که نه ساله شدهاید، هنوز اول راهید. دنیا روزهای زیادی برایتان دارد؛ روزهایی که میخندید، چیزهای تازه یاد میگیرید، بزرگ میشوید، آرزو پیدا میکنید و کمکم قصه زندگی خودتان را مینویسید.
من فقط از خدا میخواهم وقتی سالها بعد به این روزها نگاه کردید، دلتان برای کودکیتان گرم شود و از اینکه یکدیگر را در تمام آن سالها داشتهاید، خوشحال باشید.
ابوالفضل و فاطمهی عزیزم...
شما دو تا از آن خاطراتی هستید که زمان نمیتواند از ارزششان کم کند.
آمدنتان دل ما را شاد کرد، بزرگ شدنتان برایمان شیرین است و خاطره کودکیتان همیشه گوشهای از قلب مادربزرگتان خواهد ماند.
خداوند نگهدارتان باشد؛
دلهایتان شاد، روزهایتان روشن و کنار هم بودنتان همیشه پر از مهر باشد.
دوستتان دارم؛
با تمام عشق مادربزرگ،❤️
❤️🤍