ویرگول
ورودثبت نام
Leila Taghipour Rezvani
Leila Taghipour Rezvaniمن لیلا هستم. اینجا خانه خاطرات، تجربه‌ها و روزهای زندگی من است. از کودکی تا امروز، قصه‌هایی واقعی از رنج‌ها، امیدها، عشق، خانواده و رؤیاهایی که هرگز فراموش نشدند.
Leila Taghipour Rezvani
Leila Taghipour Rezvani
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

📩برای آسنای چشم قشنگم نوه پنجم🌹

❤️🌹 آسنا جان، آمدی آرام و ناز

مثلِ یک رؤیای شیرینِ دراز

پنجمین گل در گلستانِ دلم

کوچک و شیرین، ولی جانِ دلم

دو ماهه‌ای و عطرِ بارانی هنوز

غنچه‌ای در آغوشِ مهرِ من، هنوز

با دو چشمانِ کوچکت دنیا شدی

قصه‌ای شیرین برای فردا شدی

آسنا جان، نازنینِ کوچکم

پنجمین عشقِ قشنگِ قلبِ من ❤️🌸

آسنای عریزم❤️

وقتی این نامه را برایت می‌نویسم، تو فقط دو ماهه‌ای.

دو ماه است که پا به این دنیا گذاشته‌ای؛ آن‌قدر کوچکی که هنوز خیلی از دنیا برایت چیزی جز آغوش، خواب، شیر و صدای آدم‌هایی نیست که دور و برت هستند.

شاید وقتی این نامه را می‌خوانی، دیگر هیچ تصویری از آن روزها در خاطرت نباشد. شاید حتی نتوانی تصور کنی که زمانی این‌قدر کوچک بوده‌ای که مادربزرگت با دیدنت، مدت‌ها به صورتت نگاه می‌کرد.

اما من آن روزها را دیده‌ام و دلم خواست چیزی از آن روزها برایت باقی بماند.

آسنای عزیزم،

تو هنوز نمی‌توانی حرف بزنی، اما همین آمدنت، خودش یک حرف بزرگ با دل من داشت؛ اینکه زندگی، با آمدن هر کودک، دوباره قصه‌ای تازه برای نوشتن پیدا می‌کند.

من نمی‌دانم وقتی بزرگ شدی چه چیزهایی را دوست خواهی داشت، چه آرزوهایی در سرت شکل خواهد گرفت، و کدام راه را برای خودت انتخاب می‌کنی.

و راستش شاید قرار هم نباشد من جواب هیچ‌کدام از این سؤال‌ها را بدانم.

شاید روزی که این نامه را می‌خوانی، من دیگر کنار تو نباشم.

برای همین این چند خط را نوشته‌ام؛ نه برای اینکه آینده‌ات را برایت تعیین کنم، بلکه برای اینکه بدانی در آغاز راهت، کسی بود که از همان روزهای اول، به فکر تو و سال‌های نیامده‌ی زندگی‌ات بود.

امروز تو خیلی کوچلویی و آینده برایت مثل یک دفتر سفید است؛ هیچ صفحه‌ای از آن نوشته نشده.

چه زیباست که خودت قرار است بیشترِ آن صفحات را بنویسی.

امیدوارم صفحه زندگیت همیشه بر وفق مراد ت باشه

آسنای من،

وقتی بزرگ شدی، خودت را خوب بشناس. بدان چه می‌خواهی و برای رسیدن به آن، با فکر و دل قدم بردار. قرار نیست همیشه همه از انتخاب‌هایت خوشحال باشند و قرار نیست برای اینکه دیگران تو را بپسندند، خودت را تغییر بدهی.

اگر جایی اشتباه کردی، خودت را سرزنش نکن؛ از آن عبور کن و چیزی از آن یاد بگیر. اگر روزی فهمیدی راهی که رفته‌ای، راه تو نیست، شجاعت برگشتن داشته باش. بعضی وقت‌ها تغییر مسیر، شکست نیست؛ پیدا کردن راه درست است.

آسنای قشنگم،

وقتی بزرگ شدی مهربانی‌ات را هیچ‌وقت از دست نده، اما یاد بگیر که مهربانی با خودت را هم فراموش نکنی.

آدم خوبی بودن، به این معنا نیست که همیشه خواسته‌های دیگران را بر خواسته‌های خودت مقدم بدانی. گاهی باید بتوانی «نه» بگویی، گاهی باید از خودت دفاع کنی و گاهی باید از آدم‌ها و جاهایی که آرامشت را می‌گیرند، فاصله بگیری.

دلم می‌خواهد وقتی بزرگ شدی، قلبت گرم بماند و در کنارش عقلت هم راهنمایت باشد.

آسنا جانم...

من نمی‌خواهم این نامه پر از نصیحت باشد. تو سال‌ها فرصت داری زندگی را خودت تجربه کنی و خیلی چیزها را بهتر از آنچه من می‌توانم در چند خط بگویم، یاد بگیری.

من فقط می‌خواهم یک تکه کوچک از امروز را برای فردای تو نگه دارم.

امروز تو هنوز دو ماهت است .

هنوز دست‌هایت کوچک است، هنوز صدایت کودکانه و ناآشناست، هنوز نمی‌دانی چند نفر با دیدنت لبخند می‌زنند و هنوز نمی‌دانی نامت، آسنا، روزی متعلق به دختری خواهد بود که خودش صاحب رویاها، تصمیم‌ها و قصه‌ی زندگی خودش است.

من اما امروز، همین دختر کوچک را می‌بینم.

و چه حس عجیبی است که آدم به کودکی نگاه کند و بداند بخش بزرگی از زندگی او هنوز اتفاق نیفتاده است.

من نمی‌دانم آن روز که این نامه را می‌خوانی، زندگی برایت چه شکلی شده است.

اما امیدوارم هرچه هست، وقتی به گذشته نگاه می‌کنی، از دختری که بوده‌ای افتخار کنی؛ حتی اگر اشتباه کرده‌ای، حتی اگر بعضی انتخاب‌هایت درست از آب درنیامده‌اند.

خودت را ببخش و دوباره شروع کن.

چون زندگی قرار نیست یک بار نوشته شود و تمام شود؛ گاهی باید بعضی صفحه‌ها را ورق زد و از نو نوشت.

آسنای عزیزم...

من می‌خواهم از میان این کلمات، مرا در همان روزهای دو ماهگی‌ات به یاد بیاوری؛ مادربزرگی که هنوز فرصت داشت تو را ببیند، به کوچکی‌ات نگاه کند و برایت چند خط بنویسد تا شاید سال‌ها بعد، وقتی دیگر آن نوزاد کوچک نبودی، بدانی که در آغاز قصه‌ات، کسی با عشق به آینده‌ات فکر می‌کرد.

شاید آن روز خیلی چیزها از زندگی‌ات گذشته باشد.

شاید آدم‌های زیادی را دیده باشی، تجربه‌های زیادی داشته باشی و خودت دیگر آن دختر کوچولویی نباشی که من امروز درباره‌اش می‌نویسم.

اما یک چیز هیچ‌وقت عوض نمی‌شود:

تو از روزی که بدنیا آمدی مادربزرگت، در همان روزهای آغاز زندگی‌ات، تو را دید و تصمیم گرفت بخشی از احساس آن روزهایش را برای آینده‌ات به یادگار بگذارد.

پس اگر روزی دلت خواست بدانی در آغاز قصه‌ات چه کسی به تو فکر می‌کرد، این نامه را بخوان.

بدان که نامت در میان خاطرات من جا داشت؛

دختری کوچک به نام آسنا که هنوز راه زیادی برای رفتن داشت و مادربزرگش آرزو داشت زندگی، با او مهربان باشد.

آسنای جانم...

تو هنوز ابتدای راهی.

من ادامه‌ی قصه‌ات را نمی‌دانم؛

اما خوشحالم که توانستم، هرچند در چند صفحه، گوشه‌ای از آغاز آن را برایت ثبت کنم.

اگر سال‌ها بعد این نامه را در دست گرفتی، بدان که این نوشته فقط چند کلمه نیست؛ تکه‌ای از روزی است که تو دلبندم بودی و من هنوز می‌توانستم برایت بنویسم.

و حالا این چند خط را به تو می‌سپارم...

برای روزی که شاید دیگر صدایم را نشنوی، اما بتوانی از میان این کلمات، صدای قلب مادربزرگت را پیدا کنی.

با تمام مهر مادربزرگ،❤️🌹🧿

مادربزرگت ❤️

رابطهزندگیخاطرهخانوادهشاهنامه
۳۵
۲
Leila Taghipour Rezvani
Leila Taghipour Rezvani
من لیلا هستم. اینجا خانه خاطرات، تجربه‌ها و روزهای زندگی من است. از کودکی تا امروز، قصه‌هایی واقعی از رنج‌ها، امیدها، عشق، خانواده و رؤیاهایی که هرگز فراموش نشدند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید