
اگر تا اینجا همراه من آمدید، پس دیگر تقریباً از زندگی من باخبر شدهاید؛
نه فقط از اتفاقهایی که برایم افتاد، بلکه از چیزهایی که در دل من گذشت و شاید هیچوقت نتوانستم همه آنها را با صدای بلند برای کسی تعریف کنم.
در میان این نوشتهها، کمکم با آدمهای زندگی من آشنا شدید؛
با کسانی که بودنشان بخشی از خاطراتم شد، با کسانی که نبودنشان زخمی به جا گذاشت و با عزیزانی که هر کدام به شکلی، صفحهای از زندگی مرا ساختند.
از میان همین سطرها، احتمالاً فهمیدید تو این دنیا تموم دارایی من وجود فرزندانم هستند
و هر کدامشان برای من فقط یک نام در شناسنامه نبودند؛
هر کدامشان قصهای داشتند، روزهایی داشتند که شاید شما حالا گوشههایی از آن را در این نوشتهها خواندهاید.
شاید فهمیده باشید که بعضی از حرفهایی که درباره آنها نوشتم، فقط تعریف یک خاطره نبود؛
پشت هر جمله، سالهایی از دوست داشتن، نگرانی، امید، دلشوره و دعا پنهان بود.
شاید حالا بهتر بدانید چرا بعضی اتفاقها برای من بزرگ بودند و چرا بعضی آدمها جای مخصوصی در قلبم داشتند.
اما با همه اینها، آنچه اینجا خواندید، تمام زندگی من نیست.
هیچ انسانی را نمیشود در چند صفحه خلاصه کرد.
من هم هزاران لحظه داشتم که هرگز نوشته نشد؛
خندههایی که کسی ندید،
اشکهایی که کسی از آنها خبر نداشت،
و بعضی حرفهایی که بازم در دلم ماند،
و خاطراتی که شاید فقط خودم میدانستم چقدر برایم مهم بودند.
پس اگر گاهی میان این نوشتهها، لیلایی را دیدید که خسته بود، بدانید روزهایی هم بوده که از ته دل خندیده.
اگر جایی از شکستهایش خواندید، بدانید روزهایی هم بوده که دوباره خودش را جمع کرده و ادامه داده.
اگر از تلخیها گفتم، شیرینیهایی هر چند اندک هم بوده که ارزش تمام سختیها را داشتهاند.
و شاید مهمترین چیزی که میخواهم در پایان بدانید این است که:
اینها داستان نبودند.
من برای سرگرمی ننوشتم،
شخصیت نساختم،
اتفاقی را از خودم به زندگی اضافه نکردم و چیزی را فقط برای زیباتر شدن قصه تغییر ندادم.
اینها زندگی من بود؛
همانطور که اتفاق افتاد.
با روزهای خوب و بدش،
با آدمهایش،
با انتخابهای درست و نادرست،
با دلخوریها و بخشیدنها،
با امیدهایی که به حقیقت پیوستند و آرزوهایی که در نیمه راه جا ماندند.
اگر جایی کلماتم زیادی صمیمی شد، برای این بود که فاصلهای میان من و شما باقی نماند.
اگر جایی دلتان گرفت، شاید چون آن لحظه را واقعاً زندگی کرده بودم.
و اگر جایی لبخند زدید، خوشحالم که بخشی از شادیهای کوچک زندگی من هم به شما رسید.
از همه شما ممنونم؛
از آنهایی که فقط خواندند،
از آنهایی که تا آخر ماندند،
از آنهایی که بعد از خواندن چند خط برایم نوشتند،
و از کسانی که با یک نظر زیبا، یک جمله مهربانانه یا حتی چند کلمه ساده، حال دل مرا بهتر کردند.
شاید برای شما فقط چند کلمه در میان صفحهای از نوشتهها بود،
اما برای من گاهی همان چند کلمه در روزی خاص، معنای بزرگی داشت.
من این صفحات را نوشتم تا چیزی از من باقی بماند؛
نه فقط یک نام،
نه فقط چند تاریخ و چند عکس،
بلکه ردّی از احساسی که روزی در این دنیا زندگی کرده است.
حالا اگر روزی دوباره به این نوشتهها برگشتید،
شاید دیگر فقط لیلا را نبینید؛
شاید کودکیهای فرزندانش را،
جوانیهایشان را،
نگرانیهایش برای آینده آنها را،
آدمهایی را که در مسیر زندگیاش آمدند،
و تکههایی از سالهایی را ببینید که برای همیشه گذشتهاند.
شاید بعضی صفحهها برایتان آشنا باشد،
شاید بعضی حرفها شما را یاد زندگی خودتان بیندازد،
و شاید بعضی سطرها باعث شود لحظهای مکث کنید و به کسی فکر کنید که دوستش داشتهاید و قدرش را دیر فهمیدهاید.
اگر چنین شد، من به خواستهام رسیدهام.
چون این نوشتهها قرار نبود فقط زندگی مرا تعریف کنند؛
قرار بود بخشی از یک زندگی واقعی را به دست آدمهای واقعی بسپارند.
و حالا که به آخر این دفتر رسیدهاید،
دیگر چیزی برای پنهان کردن پشت این سطرها ندارم.
آنچه باید گفته میشد، گفته شد؛
آنچه باید به یادگار میماند، به کلمات سپرده شد.
باقی را میسپارم به حافظه شما.
شاید سالها بعد، وقتی این صفحات را ورق میزنید، جزئیات خیلی چیزها یادتان نباشد.
شاید نام بعضی آدمها، تاریخ بعضی اتفاقها یا ترتیب بعضی خاطرات از یادتان رفته باشد.
اما اگر از تمام این نوشتهها فقط یک چیز در خاطرتان بماند،
کافی است:
زندگی لیلا... واقعی، با تمام بالا و پایینهایش.
دوست داشت، دل بست، ترسید، امیدوار شد، خندید، گریه کرد، اشتباه کرد، بخشید و طلب بخشش کرد. واز میان تمام آنچه بر او گذشت، عبور کرد.
و این صفحات،
فقط روایت آن زندگیاند؛
یادگار روزهایی که دیگر برنمیگردند،
اما میتوانند در کلمات، برای همیشه زنده بمانند.
از شما که این راه را تا اینجا با من آمدید،
از شما که خواندید،
از شما که فهمیدید،
و حتی از شما که شاید فقط برای چند دقیقه مهمان زندگی من شدید،
صمیمانه ممنونم.
شاید دیگر چیزی برای نوشتن نمانده باشد...
اما امیدوارم چیزی برای به یاد آوردن مانده باشد.
و اگر روزی آخرین صفحه را بستید،
این قصه را با یک جمله در دل خود تمام کنید:
اینها داستان نبودند. واقعیت بودند
با سپاس از همه دلهایی که خواندند،
همراه شدند،
و برای لحظهای،
مهمان زندگی من بودند. 🤍❤️❤️❤️❤️🙏🙏🙏🙏🙏
به عمرِ رفتهام گاهی، نگاهم خیره میماند
میان دفترِ ایّام، صدایم دیر میماند
گذشت آن روزهای دور، با شادی، با غم بسیار
ولی از هر ورق چیزی، برایم در دلِ یار
نه هرگز قصه میگفتم، نه از افسانه میخواندم
هر آنچه بود در سینه، همان را بر قلم راندم
اگر جایی دلم لرزید، اگر جایی دلم خندید
همان یک لحظه در دفتر، میان خاطرم جا دید
در این دفتر شما دیدید، چه بر من رفت در دنیا
چه کس آمد کنار من، چه کس گم شد در این دریا
ز احوال عزیزانم، ز روز و روزگارِ خویش
ز آن دلنگرانیها، ز آن لبخندهای خویش
شما از لابهلای سطر، مرا آرامتر دیدید
نه آن تصویری که مردم، فقط از دور میدیدند
و من ممنونِ آن قلبم که پای حرف من بنشست
میان این همه آدم، کسی با خاطرم پیوست
چه خوب است گاه یک انسان، بخواند حرفِ انسانی
بدون هیچ قضاوتی، فقط با مهر و مهربانی
اگر یک روز این دفتر، به دست دیگری افتاد
اگر یک برگ از آن خواند و دلش با من سخن گفت
مرا در واژهها جویید، نه در افسانه و رؤیا
که این سطرها نفس دارند، ز یک عمرند و یک دنیا
و شاید بعدِ این رفتن، نه نامی ماند و نه یادی
ولی در گوشهی قلبی، بماند لحظهای شادی
که گاهی یک نگاهِ گرم، یک لبخندِ پر از مهر
برای ماندنِ یک کس، تمامِ عمر میارزد
نه سنگ و نقش و نام و خط، نشانیِ ماندنِ ماست
همان مهری که جا ماند، میان قلبِ آدمهاست
پس این دفتر اگر بستهست، پایانِ من نخواهد بود
که هر خاطره در قلبی، دوباره زنده خواهد بود
و شاید ردّ یک لبخند، بماند گوشهی یادت
که گاهی عمرِ یک انسان، فقط یک لحظه میخواهد
نه هر چیزی که میماند، نوشته روی سنگیست
گاهی یک مهرِ بینام و نشان، تا سالها میماند🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

لیلا :تقی پور رضوانی
فرزند:مرحوم ومرحومه: محمد تقی و فاطمه
زادگاه :تبریز
متولدِ 1353/10/2
دارائی کل :5 ستاره. سپیده. شکوفه. سهیل. سونیا. سید حسین
ل