
اگر از من بپرسند بزرگترین آرزوی جوانیات چه بود،
بیدرنگ میگویم: درس خواندن.
نه برای اینکه فقط مدرکی داشته باشم یا شغلی بهتر پیدا
کنم؛ درس خواندن برای من پنجرهای بود به دنیایی که
همیشه از دور تماشایش میکردم. هر بار که کتابی را ورق
میزدم، احساس میکردم میتوانم از دیوارهای بلند سختی
عبور کنم و آیندهای متفاوت بسازم.
اما زندگی همیشه مطابق آرزوهای ما پیش نمیرود.
شرایط، زودتر از آنکه فرصت انتخاب به من بدهد، مسیر
دیگری را مقابلم گذاشت. مسئولیتها یکییکی از راه
رسیدند و من مجبور شدم آرزوهایم را آرام در گوشهای از
دلم بگذارم. نه اینکه دیگر دوستشان نداشته باشم، بلکه
زمانه از من چیز دیگری میخواست.
گاهی وقتی دختران و پسران همسن خودم را میدیدم که
با کیف مدرسه یا کتابهایشان از کنارم میگذشتند،
بیاختیار لبخند میزدم، اما در دلم چیزی آرام میشکست.
من تجربی خوندم تا راهنمایی خونه پدری. ادامه اش سالها بعد از ازدواج توی مدرسه بزرگسالان.. ولی دوست داشتم دانشگاه برم دکتری بگیریم ولی باز روزگار با من سر ناسازگاری داشت
با خودم میگفتم: «کاش من هم فرصت ادامه دادن
داشتم... کاش زندگی کمی بیشتر با من مهربان بود.»
سالها گذشت. خیلی چیزها تغییر کرد، اما آن دختر
نوجوان هنوز در گوشهای از وجودم زندگی میکند؛ دختری
که عاشق یاد گرفتن بود، عاشق کتاب، عاشق نوشتن و
ساختن آیندهای که فقط در خیالهایش شکل گرفته بود.
گاهی فکر میکنم اگر فرصت دیگری داشتم، شاید معلم
میشدم، شاید نویسنده، شاید هر شغلی که بوی دانستن و
آموختن میداد. اما بعد با خودم میگویم زندگی هرچند
بعضی آرزوها را از من گرفت، چیز دیگری به من داد؛ تجربه.
تجربهای که در هیچ مدرسه و دانشگاهی تدریس نمیشود.
تجربه صبر، تحمل، ایستادن بعد از زمین خوردن، و دوباره
بلند شدن با دلی که بارها شکسته بود.
امروز وقتی به گذشته نگاه میکنم، دیگر از آن دختر
نوجوان فقط حسرت نمیبینم؛ افتخار هم میبینم. افتخار
به اینکه با دستهای خالی، با دل پر از آرزو و با وجود همه
کمبودها، از پا ننشست.
شاید مدرکی روی دیوار نداشته باشم، اما زندگی،
سختترین درسهایش را به من آموخت. و اگر قرار باشد
از خودم یادگاری برای فرزندان و نوههایم بگذارم، دوست
دارم بدانند ارزش انسان فقط به آنچه به دست آورده
نیست؛ گاهی به آن چیزی است که با وجود به دست
نیاوردنش، امیدش را از دست نداده است.
امروز هنوز هم وقتی بوی کتابی نو به مشامم میرسد،
قلبم آرام میتپد. هنوز هم باور دارم که هیچوقت برای
آموختن دیر نیست. شاید بعضی رؤیاها به شکل اولشان
برنگردند، اما میتوانند به شکل دیگری ادامه پیدا کنند.
شاید همین کتاب، همان رؤیایی باشد که سالها پیش در
دل آن دختر نوجوان جوانه زده بود؛ رؤیای اینکه روزی
حرفهایش خوانده شود، دردهایش شنیده شود و
زندگیاش برای کسی چراغ راه باشد.