از زمانی که یادم می آید برای فرار از شلوغی به دنبال راهی بوده ام . نه این که بخواهم از صف جلو بزنم یا ترافیکی را دور بزنم. بلکه به دنبال راهی برای فرار از شلوغی بوده ام . مثلا برای خرید نان سعی می کنم در ساعاتی مراجعه کنم که صف نباشد. یا مثلاً نان را از شب قبل خریداری کنم در فریزر بگذارم که صبح جمعه در صف طولانی نایستم. از مسیری بروم که هرچند راه طولانی می شود اما ماشین در صف نمی ایستد!
در مورد انتخاب ایده نیز همینطور بودم. سعی می کردم همیشه ایده ای بدهم که رقیب در بازار نداشته باشد. کارهایی بکنم که تا به حال کسی انجام نداده است. حالا هم به دنبال وبلاگ نویسی هستم چون کار خلوتی است.این روزها خیلی ها باور ندارند وبلاگ نویسی چقدر در برندسازی شخصی مؤثر است. اعتقاد دارند وبلاگ نویسی کار قدیمی ای شده. جایی خواندم موفقیت در ایران هیجان انگیزتر است چون خیلی ها اعتقاد به آن ندارند. حالا که بیش از 60هزار کلمه وبلاگ نویسی کرده ام، خیلی از موفقیت هایم را از جمله مصاحبه با رادیو ، قرارداد با شهرداری تهران و سمینارهای برخی دانشگاه ها را مدیون آن نوشته ها هستم. چرا که در سرچ گوگل دیده شده ام و مخاطب با خواندن محتواهای من در وبلاگ مرتا باعث اعتماد آنها به بنده و دانسته های بنده شده است.

بگذارید وقتی نام شما را سرچ می کنند ، با دانش شما و دنیای زیسته تان آشنا شوند. پیج اینستاگرام را همه دارند و چیزی عاید کسی نمی شود اما وبلاگ نویسی یک کار سخت و پرهمت است. همین باعث خاص بودن شما می شود. در دورانی که کسی اعتقاد به وبلاگ نویسی ندارد ، وبلاگ نویسی می تواند یک زمینه رشد برای شما باشد. برای وبلاگ نویسیِ روزانه، باید هفته ای حداقل 3 کتاب از زیر دستت رد شوند. دلیل این که وبلاگ و پیج و کانال خیلی ها ریپ می زند همین است. محتوا که تولید می کنی باید مواد اولیه داشته باشی.
من در ویرگول نوشته های شخصی ام را می نویسم و در مرتابلاگ نوشته های تخصصی. در اینستاگرام و تلگرام و توییتر هم هستم و محتوای هر کدام با دیگری متفاوت است. چون مخاطبان متفاوتی دارد. خوشحال می شوم آنجا را هم ببینید.