باید نوشت...

نوشتن از آن کارهای سخت دوست داشتنی است. از آن کارها که هر چه یاد بگیری بی فایده است تا این که انجامش دهی. تا چیزی ننویسی ، نوشته‌ای هم نخواهی داشت. پس باید دست به کیبورد شد دست به قلم برد و هرچه می‌آید بنویسی. درست مثل من همین الآن! به این فکر کردم که دوباره بین نوشته‌هایم فاصله افتاد. باز هم مثل همیشه سوالات تکراری در ذهنم آمد:

خب در مورد چه بنویسم؟

عکسش را از کجا بیاورم؟

حالا بگذار بعداً . چون می‌خواهم یک کار تمیز و شکیل دربیاد هرکس میاد تو صفحه من لذت ببره

اون کار مهمتره مردم منتظرند. کسی که منتظر نوشتن من نیست.

ناگهان چشمانم به تابلوی روبرویم افتاد:

نوشته، حین نوشتن شکل می‌گیرد

در ذهنم این جمله آمد:

باید نوشت...

تصمیم گرفتم صفحه ویرگول را باز کنم و بدون هیچ مقدمه‌ای با همین عنوان شروع کنم به نوشتن. عکس را هم بی‌خیال می شوم. فقط می‌نویسم. بله داشتم می‌گفتم:

در مورد هرچیزی باید نوشت. هر تصمیمی که داریم. هر فکری که داریم. هر جلسه‌ای که می‌خواهیم شرکت کنیم. هر حرفی که می‌خواهیم به فردی بزنیم. نوشتن افکار ما را تصقیه می‌کند. خیلی وقتها در جلسات دارم افکار خودم و حرفهایی که باید بعد از نطق طرف مقابل بزنم را می‌نویسم . جالب است که تاثیر مثبتی روی آن فرد می‌گذارد چون احساس می‌کند دارم حرفهای او را یادداشت برداری می‌کردم.

در لیست کارهایم نوشته‌ام : نوشتن درباره X
افرادی که چشمشان به این لیست می‌خورد فکر می‌کنند که قرار است در مورد آن موضوع بنویسم اما در واقع قرار است به آن موضوع فکر کنم. دقیق فکر کنم. همه جوانبش را در نظر بگیرم و به نتیجه برسم. برای همین می‌نویسم. واحد شمارش فکر کردن ، نوشتن است.

افراد زیادی سراغ من می‌آیند برای اینکه حوزه تدریس را شروع کنند. می‌پرسند از کجا شروع کنیم؟ من می‌گویم از نوشتن. از وبلاگ نویسی. از نوشتن ، پادکست و ویدئو و محصول خوب درمی‌آید. از نوشتن به بی‌سوادی می‌رسید و تشنه خواندن می‌شوید . از نوشتن به تصمیمات و ایده‌های بزرگ می‌رسی. از نوشتن به درون خود سفر می‌کنی و خلاصه :

از نوشتن خارها گل می‌شود