ویل دورانت : دشوارترین پرسش این است؛ دین چه کمکی به من می کند؟
همینطور که دارم این سوال را می نویسم، از پنجره ی قطارِ در حالِ حرکت نگاهی به بیرون می اندازم و در درّهي پایین، دِهی کوچک می بینم که به گِرد کلیسایی شکل گرفته است.میتوانم در خیالم تصور کنم که چه مهملات الاهیاتی باورنکردنیای در زیر برج سفید کلیسا موعظه می شود، و چه تعصب و فرقه گراییای در آنجا پرورش داده می شود، و با چه وحشت و نفرتی این زحمت کشان سادهی زمین از ایمانی دفاع می کنند که چنین با نگرانی آنها را از حقیقت گذرانِ ما مصون نگه می دارد.
اما دلم با آنهاست. فکر می کنم آنها را بیشتر از ملحد روستا دوست دارم که خیلی خوب بلد است چطور حرف درست را در زمان نادرست بزند؛ شتاب در نابود کردن ایمان چنین مردمانی ، مطمئنا نشانه ی ذهنی کم عمق و بی ملاحظه است.
اگرچه جزمیات ایمان قدیم از من رخت بربسته و امروز حمایتی نثارم نمی کنند، اما رایحه ای از خود در من به جای گذاشته اند ، مثل گل هایی که تازه از اتاق بیرون برده شدهاند و بوی خوش آنها همچنان در اتاق پیچیده.
خوندن جملاتی از این دست اون هم وقتی از نگارششون چیزی در حدود صد سال گذشته ، برای من لذت بی وصفی داره، به این فکر می کنم که جناب ویل دورانت اگر چه این جملات رو در زمان و جغرافیایی بسیار دور از ما نوشته اما ظاهرا می تونند در جغرافیا و زمانهایی دیگه برای دیگرانی چون من تازگی داشته باشند.