ویرگول
ورودثبت نام
حسین بادرام
حسین بادرامشاعر و نویسنده✍?
حسین بادرام
حسین بادرام
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

پر از تو

بنام حضرت دوست

اورا دیدم که تنها در کنار میزی نشسته بود و به نقطه ای خیره شده بود...

یعنی خودش بود؟!!!

باقدمهایی ریز و به گونه ای که تمرکزش به هم نریزد به سمتش رفتم.

دوفنجانِ قهوه ی پر روی میز بود که کمی عجیب به نظر میرسید! سلام کردم!

چیزی نگفت.بعد از چندثانیه ای سکوت مطلق،میدیدم که سخنانی بازمزمه و زیر لب بامفهوم، مانند خونی در رگ،داشت از قلبش به زبانش جاری میشد!یک لحظه قلب و زبانش را یک صدا دیدم.همانجا روی صندلی نشستم...

شروع کرد:

_سلام!!

واینگونه ادامه داد:

_باچهره ای امیدوارانه در کنار میز به روی صندلی ای چوبی نشستم.صدها برگه و امید در کنار هم جمع کردم.تصورش کردم و بعد در تلاش برای طراحی چهره اش قلم را برسطح کاغذ کِش وتاب دادم.نمیشد آن چیزی که میخواستم.

+دائماً احساس میکردم شخصی روبه روی اوست که من اورا نمیبینم چرا که کلمات آنقدر مرتب و پشت سر هم گفته میشد مثل اینکه به دریایی متصل بود وسرچشمه میگرفت.و باز ادامه داد و گفت:

_دوباره از نو برگه ای دیگر روبه رویم گذاشتم وباز سعی کردم فروغ چهره اش را در ذهن بگنجانم...

اینبار عاجز از اینکه نتوانستم چهره ای لایق و مناسب او در ذهنم تصور کنم....

یادم به حنجره افتاد صدایم را آزاد کردم.آنقدر شعر باصدای گرفته خواندم که دیگر شعری به یادم نمی آمد.شروع کردم شعر از خود سراییدن.بااینکه شاید وزن درستی نداشتند،ولی همین دلم را راضی میکرد.شعرها پس از دیگری میگذشتند و اینبار صدا بود که دل به کار نمیداد و هرلحظه جا میزد. .در همان لحظه به یک نقطه خیره شدم و همانموقع خاطراتی به رنگ و بویش از مقابل دیدگانم گذشت.در حین خیالبافی هایم لبخندی براین لب و چروکی به نشانه ی دلگرمی و اندکی شادی بر صورتم نمایان شد.وبعد هیچ حواسم نبود، دوفنجان ریختم..

+چقدر از جمله ی آخرش دلم گرفت..!

✍️ حسین بادرام

شروعصدا
۳
۱
حسین بادرام
حسین بادرام
شاعر و نویسنده✍?
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید