
چارپاره
شبی خلوت میان دل
تو را مهمان خود کردم
نشستی با تنی خسته
دو فنجان چایْ آوردم
تو مشغول خودت بودی
و من مشغول چشمانت
تو از تردیدْ لبریز و
من از سودای دستانت
به تو آهسته گفتم ای
فرشته، دختر زیبا!
بگو اهل کجایی و
کجا دارد تو را معنا؟!..
صدایت نرمْ پیچید و
تمام واژه ها لغزید
و مثل تکّه ابری شد
وَ بر جان و تنم بارید
تو گفتی اهل رؤیایم
مرا شب میکند معنا
و از جنس دلی تنگم
رهایم آن سر دنیا
میان حرفهایت بود
که من آهسته خندیدم
به تو گفتم که ای زیبا
تو را سالهاست میدیدم
تورا بین ستاره ها
میان دشتی از گل ها
تورا در فصل پاییز و
سرِ آواز بلبل ها
تو را در گرگ و میش صبح
و حینِ مغرب خورشید
تورا در غنچه ی شبنم
تو را در لحظه ی امّید
پس از تو طالعم این شد
همین شاعر که میبینی
همین دیوانه ی عاشق
همین شعری که میچینی
دقیقه ها وُ ساعت ها
من و تو گرم هم بودیم
چه زیبا خلوتی بود و
جدا از هرچه غم بودیم
پریدم لحظه ای از جا
در آغوشم تورا دیدم
تو در خواب خوشت بودی
تورا با عشق میدیدم
و حالا که تو اینجایی
میان هر نفس پیدا
شدی مهمان هر صبح و
شب و امروزم و فردا..
| حسین بادرام