
بنام حق
پرواز میکنند،
انگار که باز گلوله ای از آشیانه ی خویش در رفته و طعمه ی باد شده. پرواز میکنند این کلاغ های خانمان سوزی که به اجبار رنگ سیاهبختی را بر شاخه های این درخت که روزی مملو از زندگی و بیداری بود تحمیل کرده اند و وجودش را از روشنایی دور.
کلاغ هایی که سالهاست بر روی این درختِ پیر، بساطشان پهن بوده و لحظه لحظه، درخت را به کام مرگ ابدی میکشاندند.
با همان جیغ گلوله و محو شدن آنها، درخت برای لحظه ای تهی از تاریکی میشود.
حال، روشنایی بر گونه های خشن درخت تابیده وخودش را بر عمق آن میفشارد تا دوباره روح درخت، معنای هستی و لطافت بیابد و اینبار درخت نه از سیاهی بلکه در سرتاسر خویش رگه هایی از تازگی و تحول ببیند تا که اینبار ثمره اش، آشیانه ی زیبایی ها باشد...
ماشه را باید چکاند!
✍️ حسین بادرام