
بنام حق
اورا میبینم. دور نیست. دائما رصدش میکنم. سرد که میشود، تابستان که هیچ حتی جهنم رابا آن همه حرارت وگرمایش سرد میکند. او حالا در خاموش ترین خاموشیِ شبهای آن شهر ویرانه تنها وگوشه گیر،بر پهنای سقف های به جامانده ای که قضایشان ریختن است نشسته.
در این میان، ابر، پرده را بر ماه وستاره پوشانده تا او باشد و خودش و آن شهر خاموش.دائما چشمانش خیره به آن ذره نوری است که درمیان آن همه تاریکی شب میرقصد و جلوه نمایی میکند و فرسخ ها بااو فاصله دارد.
با آنکه نمیداند آن نور از کجا سرچشمه میگیرد و ماهیتش چیست اما همینکه ذره ای از روشنایی اش کاسته میشود در دل او آشوب به پا میشود و دائما بی قراری میکند.
گاهی از سرِ دلتنگی تمام وجودش انگیزه ی حرکت میشود اما همینکه میخواهد تکانی بخورد صدای جیرینگ جیرینگِ زنجیرهای گره خورده به پایش میخواهد گوشش را کَر کند.
گاهی از سرِ دلتنگی تمام وجودش انگیزه ی حرکت میشود اما همینکه میخواهد تکانی بخورد صدای جیرینگ جیرینگِ زنجیرهای گره خورده به پایش میخواهد گوشش را کَر کند.زنجیرهایی با حلقه های درشت. آنقدر درشت که...!
هرچه میگذرد از روشنایی آن نور کمتر میشود و او هرلحظه بی تاب تر. تاجایی که کاملا آن نور به خاموشی سپرده میشود و او میماند و تاریکی و زنجیری که فقط قیافه و صدا وسنگینی داشت اما ریشه اش آزادِآزاد بود...!
اورا سالهاست که میشناسم اما هنوز انگار که هیچ نمیشناسم.
✍️ حسین بادرام