"آخر به چه گویم هست از خود خبرم چون نیست/ وز بهر چه گویم نیست با وی نظرم چون هست"
آن شب
آبشار یخ زده ای بودی روبه روی من
نه...
نقاشی منالیزا بودی
نه...
کلام را به ستوه آورده بودم
آن شب
کلمات به دست و پای ام افتادند
دانه به دانه در امتحان وصف تو مردود می شدند
آن شبِ ژولیده یِ
سیاهِ
بلند،
چه شد
چه شد که حالا من از همه کلمات و تشبیه ها فراری ام
و برف چند شب است که دستش را روی شانه های من انداخته
و خیابانی نمانده که با هم نرفته باشیم
اما تمام راه
پشت سرم را نگاه نمی کنم
انگار دو قدم پشت سرم
انسانی را کشته ام
و خون اش برف ها را قرمز کرده است.
بعید میدانم چیزی از آن شب در خود به جای گذاشته باشم
-آن شبِ ژولیده یِ
سیاهِ
بلند،
-مثل موهایت-
لکه های نگاهت را از صورتم پاک کرده ام
از صدایت هم که چیزی یادم نیست
اما انگار مردار تو کِش آمده است
و دو قدم پشت سر من سینه خیز می رود
از یاد تو
از آن شب
از کلمه و تشبیه
فراری ام...
اما چه کنم
یادم می رود فراموشت کنم
