بر شانه مردی
کودکی روییده است
که بادبادکش را در هوا می چرخاند.
و بوی حلوا و هلهله در هم می پیچد
بی رحمانه ترین اتفاق طبیعت
شاخه های درختان را به شکوفه
و لبان مرا به لبخند وادار می کند
من اما انگشتم را به حلقم فرو می برم
تا بالا بیاورم
تمام بغض های در گلو مانده را
بهار بی رحمانه است
وقتی که حلوای عشق را
بر اجاق روی و ریا
بر آتش دروغ می پزند
بهار بی رحمانه است
وقتی که من حلوا خور عشق شده ام...
به خاطر می آورم خواب دیشبم را
-در اثنایی که دارم طعم عشق را از لای دندان هایم خلال می کنم-
من خواب پرواز دیده ام
آری
خواب پرواز
من حلوا خور عشق شده ام
اما آرامش آن خواب
گریه ام را بند می آورد
و صورت مزورانه دلقک عشق را از خاطرم می برد...
با این همه
بادبادک از بند،
کودک از شانه های خسته پدر،
و من از کوتاهی خوابم دلگیرم.
