جاده تاریک است.
باغ تاریک است.
و از درون هیچ چیزی صدایی در نمی آید.
باغبان مشغول
مشغول هرس؛
لیک از بن
ریشه ها را!
سبزی برگ درختان زیر پا افتاده است
می نشینم.
دست ها بر گونه ها،
تا کنم آواز خود آغاز
از دل خود گویم و این باغبان پیر بی تدبیر
لیک تا لب می گشایم
خش خش موش خبر چینی
از میان برگ هایی
کاکنون زرد...
در فراز و شیب این افکار
-به یک باره-
ترس در دل می نشیند
پس سکوت از عمق گوشانم بر لبانم می نشیند
می خورم آواز خود را
و کشانم من کلاهم را تا به پایین، تا به چانه
تا نبینم، نشنوم
آوازِ بی آوایِ درد آلودِ درختانِ کهنسالِ ریشه هاشان را بریده.
وای بر من
وای بر من که گذارم خود کلاهی بر سر خود
تا نبینم نشنوم
حتی نخوانم:
"خدایا به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده خود را"
