خیلی ساده است:
وقتی شیر حمله می کند به آهو
برای غذا
و غزال می گریزد
برای جان،
نه آهو به گله ی خورده شده ای که در آن زندگی می کرده است، فکر می کند
نه شیر احیانا به همنوعان مرده از گرسنگی اش.
آنها فکر نمی کنند
ولی زندگی می کنند
ما انسان ها اما
زندگی از دستمان در آمده است
کار ما از خیابان های شلوغ استدلال های انسانی گذشته
و به بن بست بدیهیات رسیده است.
خیلی ساده است
ما زندگی کردن را بلد نیستیم
حتی به اندازه شیر
حتی به اندازه آهو
ما نمی دانیم
وکسی هم چیزی نمی گوید.
ما یادمان می رود
وکسی چیزی نمی گوید.
ما حرف می زنیم، داد میزنیم
و کسی چیزی نمی گوید.
ما به روی هم نمی آوریم
و برای آنکه به کسی هم بر نخورد
گاهی اوقات لبخندی به هم قرض می دهیم.
ما در این بازی شطرنج طلسم شده ایم؛
هوشمندانه ساعت ها به صفحه شطرنج خیره می شویم
و تمام حرکت هایمان با فکر است
ولی اگر قوانین شطرنج را عوض کنند
کسی چیزی نمی گوید.
خیالمان راحت است که هنوز رقابتی هست
و این که هنوز مات نشده ایم و می توانیم فکر کنیم
و خیالمان راحت است
و خیالمان راحت راحت است
که کسی چیزی نمی گوید.
