به آسمان نگاه می کنم
کلاغی،
لبه دیواری،
غار غاری،
و پریدنی.
طلوع خورشید را
با گیاهی که اسمش را نمی دانم
به تماشا می نشینم.
این صبح را سلامی بلند سزاوار است
و من را بوی گل تازه شکفته محمدی.
هنوز خورشید جان نگرفته
که دستان خاطرات را به دستان باد می سپارم.
-صدای شیون خاطره را از لای شیار انگشتانش می شنوم-
و به آینده تلگراف می دهم:
لزومی ندارد منتظر من باشی. حسین.
از آفتاب پیشانی سوز خرداد مستم
خودم، خودم را بین دو دستم می گیرم
و از لای پنجره نیمه باز
پرواز می دهم.
من عقابی شده ام
و شهر چون ماری در هم پیچیده
زیر بال های من به خواب رفته است.
و خودم که کنار پنجره ایستاده است
این روز را بهترین روز خودش نام می نهد...
حالا من از الوند و دماوند هم بالا گرفته ام
فردا
خورشید را از آنها هم زودتر می بینم.
