دمی دیگر
جهان به فرمان من به سکوت می رود
مثل منظره پشت پنجره
در اولین برف صبحگاهی
تو می آیی
و به فاصله یک بوسه از من می نشینی
گرمای تو اشک شوق به چشم من و پنجره می نشاند
به فرمان من
تمام پنجره های سرمازده سه قفله می شوند
و چایِ حسود
دل سرد می شود از خورده شدن
وقتی که لبانت
آخرین خرمالوی برف گرفته درخت باغچه است.
آنطرف پنجره
جهان سفید است و ساکن
این سو اما
به فرمان من
تمام بادهای جهان در موهای سیاه تو پیچیده است.