چه زیبا
چه سپید
چقدر خاطره دارم در آن اریبِ چشمانش...
در من پیرمردی خمیده و کربو نشسته است
کسالت سالیان بد
روی تارهای حنجره ام
و نومیدی زیر ناخن هایم
-مانند پلنگی پیر در حسرت ماه تمام-
جنگی که بهار با من دارد
جنگی که من با بهار دارم
دیرینه است
دیریست دست های درختان سبز است و
من روی سینه سپید زمستان جا مانده ام
و پلنگ پیرِ تنم
لم داده است روی من
دارم در افق محو می شوم
ماه دهانش را کنار گوش من آورده لالایی می خواند
من اما خوابم نمی برد
دلتنگ روزهای خوبم
دلتنگ آن نگاه های اریب
دلتنگ آن سپید