«نه آنقدر پایین پرواز کن که رطوبت دریا تو را پایین بکشد و نه آنقدر اوج بگیر که موم پرهایت ذوب شود و سقوط کنی.» هشداری بود که پدرم به من داده بود.
ولی این‌ها همه در سخن سهل است،مگر می‌شود گرمای خورشید را حس ،نورش را با وجودت لمس کنی و به اراده خود از آن دور بمانی؟
سقوط من،همیشه به طمع و جاه‌طلبی تعبیر شده و خواهد شد. که البته شما هم می‌دانید اگر به جای من بودید،اولین میرایی که بال‌پرواز را داشت؛اوج می‌گرفتید.
خورشید برای من مراد بود،مگر در دل شما شوقی نیست؟ آرزو و رویایی که در پی تحقق‌ش باشید؟عشقی که وصالش را بخواهید و برایش فراتر از توان خود اوج بگیرید؟
بدون احتمال سقوط نمی‌شود اوج گرفت و بدون اوج گرفتن،انسان چیزی بیش از پوستینی کشیده بر چند تکه استخوان نیست.
خورشید برای من آن شوق و عشق بود،پرواز در بین ابرهای سفید و بر فراز اقیانوس آبی در آسمانی که درست هم‌رنگ آن، هرگز نمیتوانستی مرزشان را تعیین کنی. نوری که گرمایش به سینه‌م راه یافته، موم بالهایم را ذوب می‌کرد. اما نمی‌توانستم از آن دست بکشم،فکر رها کردن رویایی که فراتر از ظرفیتم بود حتی لحظه‌ای از ذهنم نگذشت.
حتی وقتی که بالهایم خیس بودند و وزنشان مرا به اعماق اقیانوس آبی می‌کشید،خورشید را می‌دیدم.سایه‌ای محو از نور زیبایی که دیگر مرا گرم نمی‌کرد و حالا آنقدر دور بود که دیگر نمی‌توانستم به آن برسم.
همه‌ی شما برای آرزوهای ورای مرزهایتان فداکاری‌ها و گذشت‌هایی می‌کنید که دیوانه‌وار به نظر می‌رسند،پس چطور می‌توانید مرا برای انجام کاری که خودتان مانندش را انجام می‌دهید سرزنش کنید؟مرا آیینه عبرت جاه‌طلبان و حریصان کرده، شوق مرا طمع بنامید بی‌آنکه چیزی از من و اشتیاقی که در من نسبت به معشوقم بود بدانید.
بعد از ماجرای مفصل هزارتوی کرت(ساخته شده توسط دایدالوس مخترع) و فرار پادشاه آتن از آن،دایدالوس به فاش کردن اسرار هزارتو متهم شده و با فرزندش ایکاروس در یک برج نزدیک اقیانوس(یا خود هزارتو) زندانی می‌شوند. دایدالوس برای خود و فرزندش بال‌هایی از جنس پر،چوب،موم و عسل ساخته و به فرزند خود هشدار می دهد که نه آنقدر به اقیانوس نزدیک شده که رطوبت باعث غرق شدن او شود و نه آنقدر به خورشید نزدیک شده که گرما موم را آب کند؛ایکاروس اما به این هشدار گوش نداده،اوج گرفته و غرق می‌شود. او نماد بلند پروازی، جاه‌طلبی و طمع شناخته می‌شود.
