به بهانهی روز دختر آمدم کمی باشما از نعلبکی احساسم بگویم.
روزگاری نه چندان دور دخترکی در حین بازی قایم باشک چشم روی هم گذاشت وتا میلیون شمرد اما او پیدانبود. او بهمین راحتی که نوشتم از نظر ناپدیدشد. من مانند کبوتری که بدنبال پشت بام بی خطری بال بال زنان دویدم ودویدم .بی آنکه بدانم همش یک بازی بود. من جدی جدی ،جدی گرفته بودم.باورت میشود؟می توانی حس وحال دخترک بازیگوش وپر احساس را درک کنی؟اصلا درباورت میگنجد بهمین سادگی دلی گم بشود؟چه بگویم؟!دختراست دیگر آخر همه ی رمان ها باید خواند.چون دختر زود دل نبازد دختر نیست.قهر_آشتی_مهربانی بی دلیل _دلتنگی های بیجا وبی دلیل_اشک های نابهنگام اینها همه از خصوصیات دختراست.حالا مادرانگی هاش به یک طرف!!!!!
روز همه ی دختران دیروز و امروز سرزمینم مبارک باد
صورتی تنهارنگ موردعلاقه اش نیست اما چون گلرنگ است طبیعتش ،اورا به این رنگ میشناسند.او عاشق است .همیشه تا همیشه حتی اگر هرگز مردی را نبیند.خدا اورا اینگونه آفرید
روز تمامی دختران سرزمینم مبارک باد.