دیشب اصلا نتونستم راحت بخوابم.پا درد یک طرف و فکر و خیال او ازطرف دیگر به آرامشم هجوم آورده بودند.
کاش دورخودمان سیم خاردار نکشیم.تا زنده ایم جوری با اطرافیان نزدیک تعامل داشته باشیم ،که بعداز مرگشان حسرت نفهمیدن را نخوریم.دیروز تدفین بود . و من به مانند یک ربات فقط دنبال تابوتت میآمدم.
اکنون که از وضعیت داخل خانهی پدریات واقف شدم .کمی از دلخوریهایم کم شده .حالا می فهمم این همه خودخواهی ازکجا سرچشمه داشت.چقدر برایت این سالها دیدن وضعیت عزیزانت تلخ و سخت می گذشت؟
آن تلخیها مانع می شد مصیبت های دیگران را ببینی و برای دلجوییشان گام برداری.الان بهت حق می دهم.
تلخی مرگت شاید برای ما زیادبوده و هنوز در بهت وحیرت هستیم.اما تو از جفای روزگار راحت شدی.بخواب .آسوده بخواب .تو را کسی در آغوش گرفته به نام خدای مهربان.
