همانگونه که لبخند پت وپهنی روی لبانم نقش بسته دارم برایتان مینویسم.روزگاری که بانوان محترم نام همسرشان را عشق جان و شوشو و آقایان محترم هم همسر و همسفرشان را عشق ودل وقلوه و نرگس وشب بو مینامند اما من همچنان بخانه ،نام دارم.میخندم به این همسر پرتلاش وسختکوش ومهربانم که چرا زندگی مدرن که تا مغز استخوان رسوخ کرده،اورا تغییرنداده است.عزیزدلم توکه از هرعشقی عشق تری.توکه ازصمیم قلب در منزل مرا قلب من صدا میکنی.انتظار ندارم همانگونه در ملاعام هم بگویی.اما برادرانت که غریبه نیستند چرا هزاربارهم دربارهی من گفتگوکنید میگویی:مثلا فلان حرف را بخانه گفته بشما بگویم.میفهممت.ادب ونجابت بخرج میدهی. از تو بزرگترن و میخواهی حفظ حرمت نمایی.اما فکرخوبی است که مرا درتنهاییها واداربه لبخند وگاهی تامرز قهقهه میکشانی.باشد باهر زبان که بگویی خوش است.31 سال بخانه ی توشدن افتخاریست.