ویژگی های بعضی از حرفه ها در وجود فرد نهادینه میشود اما خب خیلی از افراد چون علاقمندی به حرفهشون ندارند.ازاین قاعده مستثنی هستند.من یک پرستار عاشق هنرم هستم. معتقدم پرستاری یک هنر است. و من یک هنرمند هستم.من یاد گرفتم در برابر ناملایمات حین کار تاب بیاورم.این بدان معنا نیست که سنگدل هستم ویا مرگ و بیماری آدمها برایم عادی شده است .اصلا اینطور نیست.من یادگرفتهام درطول اشتغال خشم وغم ناشی از زندگی شخصیم را مهار نمایم.زمانی که پدرم به رحمت خدا رفت شخصا بدون کمترین هیجانی دست به احیاءاش زدم گرچه موفق نشدم.بعد از آن چون زمان اعزام مجروحین بود ، خودم را به محل کارم برسانم و حضورا اعلام فوت پدرم را نموده و مجوز مرخصی بگیرم.من پرستاریام چهارمین روز وفات پدر با دردی جانکاه از فقدان پدر فقط به خاطر ازدحام مجروحین وکمبود پرسنل در محل کارم حاضر بشوم.نگویید چقدر بیرحم .من حرفه ام ایجاب می کند اولویت اولم مردم مددجو باشند.کدامتان می توانید دریک اتاق عملیات احیاء ناموفق داشته باشیددرهمان لحظه ، وقتی به اتاق بیماران دیگر بروید لبخند برلبتان باشد؟آیا اشک درونی را تجربه کردهاید؟ما پرستاران بارها و بارها در درون خود از غم و اندوه مردم فرو ریختیم .
رقصیدن چندتا پرستار کم تجربه درمحل کار را به حساب سرخوشی نگذارید بلکه اینان برای هضم غم سنگین دست به چنین کاری زدهاند.
خندهی تلخ من از گریه غم انگیز تراست
کارم از گریه گذشته است از آن می خندم

برای آمرزش تیم ایثارگر کادر درمانی استان گیلان ازخدا طلب مغفرت دارم.