درمسیر زندگی همیشه اتفاق میافتدکه آدرسی را بلدنباشی و از کس یا کسانی بپرسی.این طبیعیه که فرد مقابل درصورتیکه بلد نیست صادقانه وصریح بگوید نمیدانم.اما چرا بعضی باعلم به ندانی اقدام به راهنمایی میکنند.
این موضوع در همهی زمینه هاصدق میکند .از آشپزی تا عاشقی.بنظر شما سوختن وجزغاله شدن ته دیگ با سوختن دل عاشق یکیست؟هرکی آشپزکاربلدی هست لزوما میتواند مرا در کوره راه عشق راهنمایی نماید؟
یابرعکس یک موزیسین کارکشته ومعروف به صرف واردبودن به نت های موسیقی میتواند روانشناسی یا روابط بین الملل بلد باشد؟ما جوگیرانه وارد کارزاری میشویم که تحت هیچ شرایطی از معادلاتش سردرنمیآوریم. صرف آدم خوب بودن یا چهرهی زیبا داشتن یا زیبا سخن گفتن دلیلی بر مقبولیت برای یک کارمهم نکرده نیست. باید ابزارش راهم که همانا دوستان باسواد وهمراهان خوب است.درکنارخود داشته باشد. رئیس خوب بودن کافی نیست باید معاونین خوب و متخصص ومشاوران امین داشته باشد.ساده لوحی ،آفت بزرگ بشریت علی الخصوص در این زمان است. رئیس باید باهوش و تیزبین باشد. باید به خودش سختگیرباشد.