ساحل همهی سیلی های دریا و تمام لگدهایی که عابرین به او میزنند را تنها به عشق دریا تحمل مینماید.عشق اگر عشق باشدعاشق، سختیهارا به جان میخرد.اسفند ماهیست که تمام این سالها کم محلی دیده اما همچنان ور دل بهار چسبیده و تکان نمیخورد.اسفند عروسیست که هنوز به خانه ی بخت نرفته سرش هوو میآید.همه ،روزهای اسفند را نادیده به شکوفه های بهار دلخوشند.
حافظ جان میگوید:
نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی
که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی
من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش
که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی
چنگ در پرده همین میدهدت پند ولی
وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی
در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است
حیف باشد که ز کار همه غافل باشی
نقد عمرت ببرد غصه دنیا به گزاف
گر شب و روز در این قصه مشکل باشی
گر چه راهیست پر از بیم ز ما تا بر دوست
رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی
حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد
صید آن شاهد مطبوع شمایل باشی