بنام خدایی که همین حوالی است
بی آنکه خودم بخواهم به دنیا آمدم.4 ساله بودم که ازمادرم تقاضای فراگیری بافتنی را نمودم.ایشون این تقاضای من را گذاشتندبه حساب شیطنت و بازیگوشی بچگانه و رد کردند.اما آنقدر پا بر زمین کوبیدم تا مجاب شد و با همکاری پدرم دو تا مفتول دوچرخه را برای من نوک تیز کردن و من حالا دو تا میل داشتم.اینو داشته باشید تا، 12 سالگی در آرزوی بافتن ماندم .کلاس پنجم دبستان به عنوان کاردستی اولین ژاکت بافتنی را با آموزش آموزگار عزیزم بافتم.واینگونه شدکه عشق به بافتن در من به بار نشست.همیشه در خیالم دو تا میل را درهم می پیچاندم .تصور اینکه دوتا دانه توسط دوتا میل درهم تنیده می شوند و از آن تنیدنها می شود کلی
البسه ی رنگارنگ و پیچ درپیچ بافت برایم کلی لذت بخش است.یک بیت شعر دوتا میل کاموا بافی از لذت بخش های زندگی من هستند.وقتی شروع به بافتنی می کنم نمیدانم چه کسی یا کسانی قرار است از آن استفاده نمایند.نمی شناسمشون اما باهاشون عشق را زمزمه می کنم.قطعا زمان استفاده لبریز از احساساتی که من هنگام بافتنی بروز داده ام ، غرق خواهند شد.شما دوست عزیز اگر دوست داشتید می توانید برای دیدن عاشقانه های من اینجاها دنبالم کنید.