چی بنویسم که بدلتان بنشیند و هروقت ویرگول را بازمیکنید به من سربزنید؟دوست دارم لاطاءلات ننویسم چون مثل نپوشیدن مینیژوپ که برایم مناسب نیست.روزی مادر مرحومم مرا که 12 ساله بودم برای خرید تخم مرغ به بقالی محله فرستاد.من هم طبق عادت خانومهای خانه چادرچیت برسر به بازار رفتم.منتظر ماندم تا فروشنده ازمن بپرسد ... به آرامی کف دستم را بطرفش گرفتم وپول را نشانش دادم وگفتم 5 عدد تخم مرغ (آن زمان تخم مرغها محلی بودند). حاج آقای اخم با پاک تخم مرغ برگشت و من هم با دست راستم گرفتم اما درعالم بچگی و سربهوایی همزمان با دست تخم مرغی چادرم را روی سرم جابجاکردم.چشمتان روز بد نبیند بالاگرفتن دست همان و افتادن پاکت تخم مرغ همان.دل من ازترس مثل دل گنجشک پرپر میزدو حاج آقا رفت و پاکت تخم مرغ را آورد منم باشرمندگی ازش گرفتم .اما .................................. بله درست فهمیدید.دوباره تکرارکردم.
